Índice temático estático
PL041 — Patrologia Latina, Tomus XLI
Lista HTML estática das seções temáticas do volume, preservando o texto original do índice e priorizando links profundos para páginas com referência explícita.
Sumário
INDEX RERUM
INDEX RERUM QUÆ IN HOC TOMO SEPTIMO CONTINENTUR.
INDEX RERUM
- IN TOMUM SEPTIMUM PRÆFATIO
IN TOMUM SEPTIMUM PRÆFATIO. 9-10
IN TOMUM SEPTIMUM PRÆFATIO - SYLLABUS codicum ad quos recognitum est Augustini opus de Civitate Dei
SYLLABUS codicum ad quos recognitum est Augustini opus de Civitate Dei. 11-12
SYLLABUS codicum ad quos recognitum est Augustini opus de Civitate Dei - S. AURELII AUGUSTINI, HIPP. EPISCOPI, AD MARCELLINUM DE CIVITATE DEI CONTRA PAGANOS LIBRI VIGINTI DUO
S. AURELII AUGUSTINI, HIPP. EPISCOPI, AD MARCELLINUM DE CIVITATE DEI CONTRA PAGANOS LIBRI VIGINTI DUO. 13-14
S. AURELII AUGUSTINI, HIPP. EPISCOPI, AD MARCELLINUM DE CIVITATE DEI CONTRA PAGANOS LIBRI VIGINTI DUO - LIBER PRIMUS. — Paganos reprehendit, qui orbis calamitates, maximeque Romanæ urbis recentem a Gothis vastationem christianæ religioni, qui deorum cultus prohibetur, tribuebant. Agit de commodis et incommodis, quæ tunc bonis et malis, ut solet, fuerunt communia, illorum denique retundit procaeitatem, qui Christianarum fœminarum violatum a militibus pudorem objectabant
LIBER PRIMUS. — Paganos reprehendit, qui orbis calamitates, maximeque Romanæ urbis recentem a Gothis vastationem christianæ religioni, qui deorum cultus prohibetur, tribuebant. Agit de commodis et incommodis, quæ tunc bonis et malis, ut solet, fuerunt communia, illorum denique retundit procaeitatem, qui Christianarum fœminarum violatum a militibus pudorem objectabant. Ibid.
LIBER PRIMUS. — Paganos reprehendit, qui orbis calamitates, maximeque Romanæ urbis recentem a Gothis vastationem christianæ religioni, qui deorum cultus prohibetur, tribuebant. Agit de commodis et incommodis, quæ tunc bonis et malis, ut solet, fuerunt communia, illorum denique retundit procaeitatem, qui Christianarum fœminarum violatum a militibus pudorem objectabant - PRÆFATIO. De suscepti Operis consilio et argumento
PRÆFATIO. De suscepti Operis consilio et argumento. Ibid.
PRÆFATIO. De suscepti Operis consilio et argumento - CAPUT PRIMUM. De adversariis nominis Christi, qui in vastatione Urbis propter Christum Barbari intepercerunt
CAPUT PRIMUM. De adversariis nominis Christi, qui in vastatione Urbis propter Christum Barbari intepercerunt. Ibid.
CAPUT PRIMUM. De adversariis nominis Christi, qui in vastatione Urbis propter Christum Barbari intepercerunt - II. Quod nulla unquam bella ita gesta sunt, ut victores, propter deos eorum quos vicerant, parcerent victis
II. Quod nulla unquam bella ita gesta sunt, ut victores, propter deos eorum quos vicerant, parcerent victis. 13
II. Quod nulla unquam bella ita gesta sunt, ut victores, propter deos eorum quos vicerant, parcerent victis - III. Quam imprudenter Romani deos penates, qui Trojanæ custodiæ non potuerant, sibi crediderunt profuturos
III. Quam imprudenter Romani deos penates, qui Trojanæ custodiæ non potuerant, sibi crediderunt profuturos. 16
III. Quam imprudenter Romani deos penates, qui Trojanæ custodiæ non potuerant, sibi crediderunt profuturos - IV. De asylis Junonis in Troja, quod neminem liberavit a Græcis, et basilicis Apostolorum, quæ omnes ad se confugientes a Barbaris defenderunt
IV. De asylis Junonis in Troja, quod neminem liberavit a Græcis, et basilicis Apostolorum, quæ omnes ad se confugientes a Barbaris defenderunt. 17
IV. De asylis Junonis in Troja, quod neminem liberavit a Græcis, et basilicis Apostolorum, quæ omnes ad se confugientes a Barbaris defenderunt - V. De generali consuetudine hostium victas civitates evertentium, quid Cæsar censuerit
V. De generali consuetudine hostium victas civitates evertentium, quid Cæsar censuerit. 18
V. De generali consuetudine hostium victas civitates evertentium, quid Cæsar censuerit - VI. Quod nec Romani quidem ita ullas ceperint civitates, ut in templis earum parcerent victis
VI. Quod nec Romani quidem ita ullas ceperint civitates, ut in templis earum parcerent victis. Ibid.
VI. Quod nec Romani quidem ita ullas ceperint civitates, ut in templis earum parcerent victis - VII. Quod in eversione Urbis quæ aspere gesta sunt, de consuetudine acciderunt belli; quæ vero clementer de potentia provenerunt nominis Christi
VII. Quod in eversione Urbis quæ aspere gesta sunt, de consuetudine acciderunt belli; quæ vero clementer de potentia provenerunt nominis Christi. 19
VII. Quod in eversione Urbis quæ aspere gesta sunt, de consuetudine acciderunt belli; quæ vero clementer de potentia provenerunt nominis Christi - VIII. De commodis atque incommodis, quæ bonis ac malis plerumque communia sunt
VIII. De commodis atque incommodis, quæ bonis ac malis plerumque communia sunt. 20
VIII. De commodis atque incommodis, quæ bonis ac malis plerumque communia sunt - IX. De causis correptionum, propter quas et boni et mali pariter flagellantur
IX. De causis correptionum, propter quas et boni et mali pariter flagellantur. 21
IX. De causis correptionum, propter quas et boni et mali pariter flagellantur - X. Quod sanctis in amissione rerum temporalium nihil pereat
X. Quod sanctis in amissione rerum temporalium nihil pereat. 23
X. Quod sanctis in amissione rerum temporalium nihil pereat - XI. De fine temporalis vitæ, sive longioris sive brevioris
XI. De fine temporalis vitæ, sive longioris sive brevioris. 25
XI. De fine temporalis vitæ, sive longioris sive brevioris - XII. De sepultura humanorum corporum, quæ Christianis etiamsi fuerit negata, nil adimit
XII. De sepultura humanorum corporum, quæ Christianis etiamsi fuerit negata, nil adimit. 26
XII. De sepultura humanorum corporum, quæ Christianis etiamsi fuerit negata, nil adimit - XIII. Quæ sit ratio sanctorum corpora sepeliendi
XIII. Quæ sit ratio sanctorum corpora sepeliendi. 27
XIII. Quæ sit ratio sanctorum corpora sepeliendi - XIV. De captivitate sacrorum, quibus unquam divina solatia defuerunt
XIV. De captivitate sacrorum, quibus unquam divina solatia defuerunt. 28
XIV. De captivitate sacrorum, quibus unquam divina solatia defuerunt - XV. De Regulo, in quo captivitatis, ob religionem etiam sponte tolerandæ, exstat exemplum : quod tamen illi deos colenti prodesse non potuit
XV. De Regulo, in quo captivitatis, ob religionem etiam sponte tolerandæ, exstat exemplum : quod tamen illi deos colenti prodesse non potuit. Ibid.
XV. De Regulo, in quo captivitatis, ob religionem etiam sponte tolerandæ, exstat exemplum : quod tamen illi deos colenti prodesse non potuit - XVI. An stupris, quæ etiam sanctarum forte virginum est passa captivitas, contaminari potuerit virtus animi sine voluntatis assensu
XVI. An stupris, quæ etiam sanctarum forte virginum est passa captivitas, contaminari potuerit virtus animi sine voluntatis assensu. 30
XVI. An stupris, quæ etiam sanctarum forte virginum est passa captivitas, contaminari potuerit virtus animi sine voluntatis assensu - XVII. De morte voluntaria ob metum penæ vel dedecoris
XVII. De morte voluntaria ob metum penæ vel dedecoris. Ibid.
XVII. De morte voluntaria ob metum penæ vel dedecoris - XVIII. De aliena violentiarum libidine, quæ utique nullo corpore mens invita perpetitur
XVIII. De aliena violentiarum libidine, quæ utique nullo corpore mens invita perpetitur. 31
XVIII. De aliena violentiarum libidine, quæ utique nullo corpore mens invita perpetitur - XIX. De Lucretia, quæ se ob illatum sibi stuprum peremit
XIX. De Lucretia, quæ se ob illatum sibi stuprum peremit. 32
XIX. De Lucretia, quæ se ob illatum sibi stuprum peremit - XX. Nullam esse auctoritatem, quæ Christianis in qualibet causa jus voluntariæ necis tribuat
XX. Nullam esse auctoritatem, quæ Christianis in qualibet causa jus voluntariæ necis tribuat. 34
XX. Nullam esse auctoritatem, quæ Christianis in qualibet causa jus voluntariæ necis tribuat - XXI. De interfectionibus hominum, quæ ab homicidii crimine excipiuntur
XXI. De interfectionibus hominum, quæ ab homicidii crimine excipiuntur. 35
XXI. De interfectionibus hominum, quæ ab homicidii crimine excipiuntur - XXII. Quod nunquam possit mors voluntaria ad magnitudinem animi pertinere
XXII. Quod nunquam possit mors voluntaria ad magnitudinem animi pertinere. Ibid.
XXII. Quod nunquam possit mors voluntaria ad magnitudinem animi pertinere - XXIII. Quale exemplum sit Catonis, qui se, victoriam Cæsaris non ferens, interemit
XXIII. Quale exemplum sit Catonis, qui se, victoriam Cæsaris non ferens, interemit. 36
XXIII. Quale exemplum sit Catonis, qui se, victoriam Cæsaris non ferens, interemit - XXIV. Quod in ea virtute, qua Regulus Catone præstantior fuit, multo magis emineant Christiani
XXIV. Quod in ea virtute, qua Regulus Catone præstantior fuit, multo magis emineant Christiani. 37
XXIV. Quod in ea virtute, qua Regulus Catone præstantior fuit, multo magis emineant Christiani - XXV. Quod peccatum non per peccatum debeat declinari
XXV. Quod peccatum non per peccatum debeat declinari. 38
XXV. Quod peccatum non per peccatum debeat declinari - XXVI. De iis quæ fieri non licent, cum a sceleris facta noscuntur, qua ratione facta credenda sint
XXVI. De iis quæ fieri non licent, cum a sceleris facta noscuntur, qua ratione facta credenda sint. 39
XXVI. De iis quæ fieri non licent, cum a sceleris facta noscuntur, qua ratione facta credenda sint - XXVII. An propter declinationem peccati mors spontanea appetenda sit
XXVII. An propter declinationem peccati mors spontanea appetenda sit. 40
XXVII. An propter declinationem peccati mors spontanea appetenda sit - XXVIII. Quo judicio Dei in corpora continentium libido hostilis peccare permissa sit
XXVIII. Quo judicio Dei in corpora continentium libido hostilis peccare permissa sit. 41
XXVIII. Quo judicio Dei in corpora continentium libido hostilis peccare permissa sit - XXIX. Quid familia Christi respondere debeat infidelibus, cum exprobrant quod eam a furore hostium non liberaverit Christus
XXIX. Quid familia Christi respondere debeat infidelibus, cum exprobrant quod eam a furore hostium non liberaverit Christus. 43
XXIX. Quid familia Christi respondere debeat infidelibus, cum exprobrant quod eam a furore hostium non liberaverit Christus - XXX. Quam pudendis prosperitatibus affluere velint qui de christianis temporibus conqueruntur
XXX. Quam pudendis prosperitatibus affluere velint qui de christianis temporibus conqueruntur. Ibid.
XXX. Quam pudendis prosperitatibus affluere velint qui de christianis temporibus conqueruntur - XXXI. Quibus vitiorum gradibus aucta sit in Romanis cupido regnandi
XXXI. Quibus vitiorum gradibus aucta sit in Romanis cupido regnandi. 43
XXXI. Quibus vitiorum gradibus aucta sit in Romanis cupido regnandi - XXXII. De scenicorum institutione ludorum
XXXII. De scenicorum institutione ludorum. 44
XXXII. De scenicorum institutione ludorum - XXXIII. De vitiis Romanorum, quos patriæ non correxit eversio
XXXIII. De vitiis Romanorum, quos patriæ non correxit eversio. 45
XXXIII. De vitiis Romanorum, quos patriæ non correxit eversio - XXXIV. De clementia Dei, quæ Urbis excidium temperavit
XXXIV. De clementia Dei, quæ Urbis excidium temperavit. Ibid.
XXXIV. De clementia Dei, quæ Urbis excidium temperavit - XXXV. De latentibus inter impios Ecclesiæ filiis, et de falsis intra Ecclesiam christianis
XXXV. De latentibus inter impios Ecclesiæ filiis, et de falsis intra Ecclesiam christianis. Ibid.
XXXV. De latentibus inter impios Ecclesiæ filiis, et de falsis intra Ecclesiam christianis - XXXVI. De quibus causis sequenti disputati ne sit disserendum
XXXVI. De quibus causis sequenti disputati ne sit disserendum. 46
XXXVI. De quibus causis sequenti disputati ne sit disserendum - LIBER SECUNDUS. — In quo disputatione instituta de malis quæ ante Christum, vigente deorum falsorum cultu perpessi sunt Romani, demonstratur primum eos morum malis et animi vitiis, quæ mala vel sibi vel maxima dejuranda sunt, cumulos procurantibus diis falsis, nedum liberatos fuisse
LIBER SECUNDUS. — In quo disputatione instituta de malis quæ ante Christum, vigente deorum falsorum cultu perpessi sunt Romani, demonstratur primum eos morum malis et animi vitiis, quæ mala vel sibi vel maxima dejuranda sunt, cumulos procurantibus diis falsis, nedum liberatos fuisse. 47-48
LIBER SECUNDUS. — In quo disputatione instituta de malis quæ ante Christum, vigente deorum falsorum cultu perpessi sunt Romani, demonstratur primum eos morum malis et animi vitiis, quæ mala vel sibi vel maxima dejuranda sunt, cumulos procurantibus diis falsis, nedum liberatos fuisse - CAPUT PRIMUM. De modo, qui necessitati disputationis adhibendus est
CAPUT PRIMUM. De modo, qui necessitati disputationis adhibendus est. Ibid.
CAPUT PRIMUM. De modo, qui necessitati disputationis adhibendus est - II. De iis quæ primo volumine expedita sunt
II. De iis quæ primo volumine expedita sunt. Ibid.
II. De iis quæ primo volumine expedita sunt - III. De assumenda historia, qua ostendatur quæ mala acciderint Romanis, cum deos colerent, antequam religio christiana obsolesceret
III. De assumenda historia, qua ostendatur quæ mala acciderint Romanis, cum deos colerent, antequam religio christiana obsolesceret. 49
III. De assumenda historia, qua ostendatur quæ mala acciderint Romanis, cum deos colerent, antequam religio christiana obsolesceret - IV. Quod cultores deorum nulla unquam a diis suis præce, la probitatis acceperint, et in sacris eorum turpia quæque celebraverint
IV. Quod cultores deorum nulla unquam a diis suis præce, la probitatis acceperint, et in sacris eorum turpia quæque celebraverint. 49
IV. Quod cultores deorum nulla unquam a diis suis præce, la probitatis acceperint, et in sacris eorum turpia quæque celebraverint - V. De obscenitatibus, quibus Mater deûm a cultoribus suis honorabatur
V. De obscenitatibus, quibus Mater deûm a cultoribus suis honorabatur. 50
V. De obscenitatibus, quibus Mater deûm a cultoribus suis honorabatur - VI. Deos Paganorum nunquam bene vivendi sanxisse doctrinam
VI. Deos Paganorum nunquam bene vivendi sanxisse doctrinam. 51
VI. Deos Paganorum nunquam bene vivendi sanxisse doctrinam - VII. Inutilia esse inventa philosophica sine auctoritate divina, ubi quemquam ad vita pronum magis movet quod dii fecerint, quam quod homines disputarint
VII. Inutilia esse inventa philosophica sine auctoritate divina, ubi quemquam ad vita pronum magis movet quod dii fecerint, quam quod homines disputarint. 52
VII. Inutilia esse inventa philosophica sine auctoritate divina, ubi quemquam ad vita pronum magis movet quod dii fecerint, quam quod homines disputarint - VIII. De ludis scenicis in quibus dii non offenduntur editione suarum turpitudinum, sed placentur
VIII. De ludis scenicis in quibus dii non offenduntur editione suarum turpitudinum, sed placentur. 53
VIII. De ludis scenicis in quibus dii non offenduntur editione suarum turpitudinum, sed placentur - IX. Quid Roman. veteres de cohibenda poetica licentia senserint, quam Græci deorum secuti judicium, liberam esse voluerunt
IX. Quid Roman. veteres de cohibenda poetica licentia senserint, quam Græci deorum secuti judicium, liberam esse voluerunt. ibid.
IX. Quid Roman. veteres de cohibenda poetica licentia senserint, quam Græci deorum secuti judicium, liberam esse voluerunt - X. Qua nocendi arte dæmones velint vel falsa de se crimina, vel vera narrari
X. Qua nocendi arte dæmones velint vel falsa de se crimina, vel vera narrari. 53
X. Qua nocendi arte dæmones velint vel falsa de se crimina, vel vera narrari - XI. De scenicis apud Græcos in reipublicæ administrationem receptis, eo quod placatores deorum injuste ab hominibus spernerentur
XI. De scenicis apud Græcos in reipublicæ administrationem receptis, eo quod placatores deorum injuste ab hominibus spernerentur. ibid.
XI. De scenicis apud Græcos in reipublicæ administrationem receptis, eo quod placatores deorum injuste ab hominibus spernerentur - XII. Quod Romani auferendo libertatem poetis in homines, quam dederunt in deos, melius de se, quam de diis suis senserint
XII. Quod Romani auferendo libertatem poetis in homines, quam dederunt in deos, melius de se, quam de diis suis senserint. 56
XII. Quod Romani auferendo libertatem poetis in homines, quam dederunt in deos, melius de se, quam de diis suis senserint - XIII. Debuisse intelligere Romanos, quod dii eorum, qui se turpibus ludis coli expetebant, indigni essent honore divino
XIII. Debuisse intelligere Romanos, quod dii eorum, qui se turpibus ludis coli expetebant, indigni essent honore divino. 57
XIII. Debuisse intelligere Romanos, quod dii eorum, qui se turpibus ludis coli expetebant, indigni essent honore divino - XIV. Meliorem fuisse Platonem, qui poetis locum in bene morata urbe non dederit, quam hos deos, qui se ludis scenicis voluerint honorari
XIV. Meliorem fuisse Platonem, qui poetis locum in bene morata urbe non dederit, quam hos deos, qui se ludis scenicis voluerint honorari. 58
XIV. Meliorem fuisse Platonem, qui poetis locum in bene morata urbe non dederit, quam hos deos, qui se ludis scenicis voluerint honorari - XV. Quod Romani quosdam sibi dios, non ratione, sed adulatione instituerint
XV. Quod Romani quosdam sibi dios, non ratione, sed adulatione instituerint. 60
XV. Quod Romani quosdam sibi dios, non ratione, sed adulatione instituerint - XVI. Quod si diis ulla esset cura justitiæ, ab eis Romani accipere debuerunt præcepta vivendi potius, quam leges ab aliis hominibus mutuari
XVI. Quod si diis ulla esset cura justitiæ, ab eis Romani accipere debuerunt præcepta vivendi potius, quam leges ab aliis hominibus mutuari. ibid.
XVI. Quod si diis ulla esset cura justitiæ, ab eis Romani accipere debuerunt præcepta vivendi potius, quam leges ab aliis hominibus mutuari - XVII. De ra, tu Salinarum, aliisque iniquitatibus, quæ in civitate Romana etiam laudatis viguere temporibus
XVII. De ra, tu Salinarum, aliisque iniquitatibus, quæ in civitate Romana etiam laudatis viguere temporibus. 61
XVII. De ra, tu Salinarum, aliisque iniquitatibus, quæ in civitate Romana etiam laudatis viguere temporibus - XVIII. Quæ de moribus Romanorum, aut metu compressis, aut securitate resolutis, Sallustii prodat historia
XVIII. Quæ de moribus Romanorum, aut metu compressis, aut securitate resolutis, Sallustii prodat historia. 62
XVIII. Quæ de moribus Romanorum, aut metu compressis, aut securitate resolutis, Sallustii prodat historia - XIX. De corruptione Romanæ reipublicæ, priusquam cultum deorum Christus auferret
XIX. De corruptione Romanæ reipublicæ, priusquam cultum deorum Christus auferret. 64
XIX. De corruptione Romanæ reipublicæ, priusquam cultum deorum Christus auferret - XX. Quali velint felicitate gaudere, et quibus moribus vivere, qui tempora christianæ religionis incusant
XX. Quali velint felicitate gaudere, et quibus moribus vivere, qui tempora christianæ religionis incusant. 65
XX. Quali velint felicitate gaudere, et quibus moribus vivere, qui tempora christianæ religionis incusant - XXI. Quæ sententia fuerit Ciceronis de Romana republica
XXI. Quæ sententia fuerit Ciceronis de Romana republica. 66
XXI. Quæ sententia fuerit Ciceronis de Romana republica - XXII. Quod diis Romanorum nulla unquam cura fuerit, ne malis moribus respublica deperiret
XXII. Quod diis Romanorum nulla unquam cura fuerit, ne malis moribus respublica deperiret. 69
XXII. Quod diis Romanorum nulla unquam cura fuerit, ne malis moribus respublica deperiret - XXIII. Varietates rerum temporalium, non ex favore aut impugnatione dæmonum, sed ex veri Dei pendere judicio
XXIII. Varietates rerum temporalium, non ex favore aut impugnatione dæmonum, sed ex veri Dei pendere judicio. 70
XXIII. Varietates rerum temporalium, non ex favore aut impugnatione dæmonum, sed ex veri Dei pendere judicio - XXIV. De Syllanis actibus, quorum se dæmones ostentaverunt adjutores
XXIV. De Syllanis actibus, quorum se dæmones ostentaverunt adjutores. 71
XXIV. De Syllanis actibus, quorum se dæmones ostentaverunt adjutores - XXV. Quantum maligni spiritus ad flagitia incitent homines, cum in committendis sceleribus quasi divinam exequi se interpretum auctoritatem
XXV. Quantum maligni spiritus ad flagitia incitent homines, cum in committendis sceleribus quasi divinam exequi se interpretum auctoritatem. 73
XXV. Quantum maligni spiritus ad flagitia incitent homines, cum in committendis sceleribus quasi divinam exequi se interpretum auctoritatem - XXVI. De secretis dæmonum monitis, quæ pertinebant ad bonos mores, cum palam in sacris eorum omnis nequitia disceretur
XXVI. De secretis dæmonum monitis, quæ pertinebant ad bonos mores, cum palam in sacris eorum omnis nequitia disceretur. 74
XXVI. De secretis dæmonum monitis, quæ pertinebant ad bonos mores, cum palam in sacris eorum omnis nequitia disceretur - XXVII. Quanta eversione publicæ disciplinæ Romani diis suis placandis sacraverint obscena ludorum
XXVII. Quanta eversione publicæ disciplinæ Romani diis suis placandis sacraverint obscena ludorum. 76
XXVII. Quanta eversione publicæ disciplinæ Romani diis suis placandis sacraverint obscena ludorum - XXVIII. De christianæ religionis salubritate
XXVIII. De christianæ religionis salubritate. ibid.
XXVIII. De christianæ religionis salubritate - XXIX. De abjiciendo cultu deorum cohortatio ad Rom
XXIX. De abjiciendo cultu deorum cohortatio ad Rom. 77
XXIX. De abjiciendo cultu deorum cohortatio ad Rom - LIBER TERTIUS. — Ut in superiore libro de malis morum et animi, sic in præsente de corporis externarumque rerum incommodis ostendit Augustinus, Romanos a condita Urbe his assidue vexatos fuisse, atque ad avertenda id genus mala deos falsos, cum ante Christi adventum libere colerentur, nihil præstitisse
LIBER TERTIUS. — Ut in superiore libro de malis morum et animi, sic in præsente de corporis externarumque rerum incommodis ostendit Augustinus, Romanos a condita Urbe his assidue vexatos fuisse, atque ad avertenda id genus mala deos falsos, cum ante Christi adventum libere colerentur, nihil præstitisse. 79-80
LIBER TERTIUS. — Ut in superiore libro de malis morum et animi, sic in præsente de corporis externarumque rerum incommodis ostendit Augustinus, Romanos a condita Urbe his assidue vexatos fuisse, atque ad avertenda id genus mala deos falsos, cum ante Christi adventum libere colerentur, nihil præstitisse - CAPUT PRIMUM. De adversitatibus quas solas mali metuunt, et quas semper passus est mundus, cum deos coleret
CAPUT PRIMUM. De adversitatibus quas solas mali metuunt, et quas semper passus est mundus, cum deos coleret. ibid.
CAPUT PRIMUM. De adversitatibus quas solas mali metuunt, et quas semper passus est mundus, cum deos coleret - II. An dii, qui et a Romanis et a Græcis similiter colebantur causas habuerint, quibus illum parerentur excindii
II. An dii, qui et a Romanis et a Græcis similiter colebantur causas habuerint, quibus illum parerentur excindii. ibid.
II. An dii, qui et a Romanis et a Græcis similiter colebantur causas habuerint, quibus illum parerentur excindii - III. Non potuisse offendi deos Paridis adulterio, quod inter ipsos traditur frequentatum
III. Non potuisse offendi deos Paridis adulterio, quod inter ipsos traditur frequentatum. ibid.
III. Non potuisse offendi deos Paridis adulterio, quod inter ipsos traditur frequentatum - IV. De sententia Varronis, qua utile esse dixit, ut se homines diis genitos mentiantur
IV. De sententia Varronis, qua utile esse dixit, ut se homines diis genitos mentiantur. 81
IV. De sententia Varronis, qua utile esse dixit, ut se homines diis genitos mentiantur - V. Non probari, quod dii adulterium Paridis punierint, quod in Romuli matre non ulti sunt
V. Non probari, quod dii adulterium Paridis punierint, quod in Romuli matre non ulti sunt. ibid.
V. Non probari, quod dii adulterium Paridis punierint, quod in Romuli matre non ulti sunt - VI. De parricidio Romuli, quod dii non vindicarunt
VI. De parricidio Romuli, quod dii non vindicarunt. 82
VI. De parricidio Romuli, quod dii non vindicarunt - VII. De eversione Ilii, quod dux Marii Fimbria excidit
VII. De eversione Ilii, quod dux Marii Fimbria excidit. 83
VII. De eversione Ilii, quod dux Marii Fimbria excidit - VIII. An debuerint diis Iliacis Roma committi
VIII. An debuerint diis Iliacis Roma committi. 84
VIII. An debuerint diis Iliacis Roma committi - IX. An illam pacem, quæ sub Numæ regno fuit, deos præstitisse credendum sit
IX. An illam pacem, quæ sub Numæ regno fuit, deos præstitisse credendum sit. ibid.
IX. An illam pacem, quæ sub Numæ regno fuit, deos præstitisse credendum sit - X. An optandum fuerit quod tanta bellorum rabie Romanorum augeretur imperium, cum eo studio quo sub Numa quietum est, et quietum esse potuisset et tutum
X. An optandum fuerit quod tanta bellorum rabie Romanorum augeretur imperium, cum eo studio quo sub Numa quietum est, et quietum esse potuisset et tutum. 85
X. An optandum fuerit quod tanta bellorum rabie Romanorum augeretur imperium, cum eo studio quo sub Numa quietum est, et quietum esse potuisset et tutum - XI. De simulacro Jani Apollinis, cujus fletus creditus est cladem Græcorum, quibus opitulari non poterat, indicare
XI. De simulacro Jani Apollinis, cujus fletus creditus est cladem Græcorum, quibus opitulari non poterat, indicare. 86
XI. De simulacro Jani Apollinis, cujus fletus creditus est cladem Græcorum, quibus opitulari non poterat, indicare - XII. Quantos sibi deos Romani præter constitutionem Numæ adjecerint, quorum eos numerus-itas nihil juverit
XII. Quantos sibi deos Romani præter constitutionem Numæ adjecerint, quorum eos numerus-itas nihil juverit. 87
XII. Quantos sibi deos Romani præter constitutionem Numæ adjecerint, quorum eos numerus-itas nihil juverit - XIII. Quo jure, quo fœdere Romani obtinuerint prima conjugia. XIV. De impietate belli quod Albanis Romani intulerunt, et de victoria dominandi libidine adepta
XIII. Quo jure, quo fœdere Romani obtinuerint prima conjugia. XIV. De impietate belli quod Albanis Romani intulerunt, et de victoria dominandi libidine adepta. 89
XIII. Quo jure, quo fœdere Romani obtinuerint prima conjugia. XIV. De impietate belli quod Albanis Romani intulerunt, et de victoria dominandi libidine adepta - XV. Qualis Romanorum regum vita atque exitus fuerit
XV. Qualis Romanorum regum vita atque exitus fuerit. 91
XV. Qualis Romanorum regum vita atque exitus fuerit - XVI. De primis apud Romanos consulibus, quorum alter alterum patria pepulit, moxque ipse post atrocissima parricidia a vulnerato hoste vulneratus interiit
XVI. De primis apud Romanos consulibus, quorum alter alterum patria pepulit, moxque ipse post atrocissima parricidia a vulnerato hoste vulneratus interiit. 94
XVI. De primis apud Romanos consulibus, quorum alter alterum patria pepulit, moxque ipse post atrocissima parricidia a vulnerato hoste vulneratus interiit - XVII. Post initia consularis imperii, quibus malis vexata fuerit Romana respublica, diis non opitulantibus quos colebat
XVII. Post initia consularis imperii, quibus malis vexata fuerit Romana respublica, diis non opitulantibus quos colebat. 95
XVII. Post initia consularis imperii, quibus malis vexata fuerit Romana respublica, diis non opitulantibus quos colebat - XVIII. Quantæ clades Romanos sub bellis Punicis triverint, frustra deorum præsidiis expetitis
XVIII. Quantæ clades Romanos sub bellis Punicis triverint, frustra deorum præsidiis expetitis. 98
XVIII. Quantæ clades Romanos sub bellis Punicis triverint, frustra deorum præsidiis expetitis - XIX. De afflictione belli Punici secundi, qua vires partis utriusque consumptæ sunt
XIX. De afflictione belli Punici secundi, qua vires partis utriusque consumptæ sunt. 100
XIX. De afflictione belli Punici secundi, qua vires partis utriusque consumptæ sunt - XX. De excidio Saguntinorum, quibus propter Romanorum amicitiam pereuntibus dii Romani auxilium non tulerunt
XX. De excidio Saguntinorum, quibus propter Romanorum amicitiam pereuntibus dii Romani auxilium non tulerunt. 101
XX. De excidio Saguntinorum, quibus propter Romanorum amicitiam pereuntibus dii Romani auxilium non tulerunt - XXI. Quam ingrata fuerit Romana civitas scipioni liberatori suo, et in quibus moribus egerit, quando eam Sallustius optimam fuisse descripsit
XXI. Quam ingrata fuerit Romana civitas scipioni liberatori suo, et in quibus moribus egerit, quando eam Sallustius optimam fuisse descripsit. 102
XXI. Quam ingrata fuerit Romana civitas scipioni liberatori suo, et in quibus moribus egerit, quando eam Sallustius optimam fuisse descripsit - XXII. De Mithridatis edicto, quo omnes cives Romanos, qui intra Asiam invenirentur, jussit occidi
XXII. De Mithridatis edicto, quo omnes cives Romanos, qui intra Asiam invenirentur, jussit occidi. 103
XXII. De Mithridatis edicto, quo omnes cives Romanos, qui intra Asiam invenirentur, jussit occidi - XXIII. De interioribus malis, quibus Romana respublica exagitata est, præcedente prodigio, quod vi rabiæ omnium animalium, quæ hominibus serviunt, fuit
XXIII. De interioribus malis, quibus Romana respublica exagitata est, præcedente prodigio, quod vi rabiæ omnium animalium, quæ hominibus serviunt, fuit. 104
XXIII. De interioribus malis, quibus Romana respublica exagitata est, præcedente prodigio, quod vi rabiæ omnium animalium, quæ hominibus serviunt, fuit - XXIV. De discordia civili quam Gracchiæ seditiones excitaverunt
XXIV. De discordia civili quam Gracchiæ seditiones excitaverunt. ibid.
XXIV. De discordia civili quam Gracchiæ seditiones excitaverunt - XXV. De æde Concordiæ ex senatusconsulto in loco seditionum et cædium condita
XXV. De æde Concordiæ ex senatusconsulto in loco seditionum et cædium condita. 105
XXV. De æde Concordiæ ex senatusconsulto in loco seditionum et cædium condita - XXVI. De diversis generibus belli, quæ post conditam ædem Concordiæ sunt secuta
XXVI. De diversis generibus belli, quæ post conditam ædem Concordiæ sunt secuta. 107
XXVI. De diversis generibus belli, quæ post conditam ædem Concordiæ sunt secuta - XXVII. De bello civili Mariano atque Syllano
XXVII. De bello civili Mariano atque Syllano. 107
XXVII. De bello civili Mariano atque Syllano - XXVIII. Qualis fuerit Syllana victoria vindex Marianæ crudelitatis
XXVIII. Qualis fuerit Syllana victoria vindex Marianæ crudelitatis. ibid.
XXVIII. Qualis fuerit Syllana victoria vindex Marianæ crudelitatis - XXIX. De comparatione Gothicæ irruptionis cum eis cladibus quas Romani vel a Gallis, vel a bellorum civilium auctoribus exceperunt
XXIX. De comparatione Gothicæ irruptionis cum eis cladibus quas Romani vel a Gallis, vel a bellorum civilium auctoribus exceperunt. 108
XXIX. De comparatione Gothicæ irruptionis cum eis cladibus quas Romani vel a Gallis, vel a bellorum civilium auctoribus exceperunt - XXX. De connexione bellorum, quæ adventum Christi plurima et gravissima præcesserunt
XXX. De connexione bellorum, quæ adventum Christi plurima et gravissima præcesserunt. 109
XXX. De connexione bellorum, quæ adventum Christi plurima et gravissima præcesserunt - XXXI. Quod impudenter præsentiæ incommoda Christo imputent qui deos colere non sinuntur, cum tantæ clades eo tempore, quo colebantur, extiterint
XXXI. Quod impudenter præsentiæ incommoda Christo imputent qui deos colere non sinuntur, cum tantæ clades eo tempore, quo colebantur, extiterint. 110
XXXI. Quod impudenter præsentiæ incommoda Christo imputent qui deos colere non sinuntur, cum tantæ clades eo tempore, quo colebantur, extiterint - LIBER QUARTUS. — In quo probatur, amplitudinem Romani imperii ac diuturnitatem adscribendam esse, non Jovi diisve Paganorum, quibus singulis vix singulæ res et infirma queque committenda credebantur officia, sed uni vero Deo lelicitatis auctori, cujus potestate ac judicio regna terrena constituuntur atque servantur
LIBER QUARTUS. — In quo probatur, amplitudinem Romani imperii ac diuturnitatem adscribendam esse, non Jovi diisve Paganorum, quibus singulis vix singulæ res et infirma queque committenda credebantur officia, sed uni vero Deo lelicitatis auctori, cujus potestate ac judicio regna terrena constituuntur atque servantur. 111-112
LIBER QUARTUS. — In quo probatur, amplitudinem Romani imperii ac diuturnitatem adscribendam esse, non Jovi diisve Paganorum, quibus singulis vix singulæ res et infirma queque committenda credebantur officia, sed uni vero Deo lelicitatis auctori, cujus potestate ac judicio regna terrena constituuntur atque servantur - CAPUT PRIMUM. De his quæ primo vol. disputata sunt
CAPUT PRIMUM. De his quæ primo vol. disputata sunt. ibid.
CAPUT PRIMUM. De his quæ primo vol. disputata sunt - II. De his quæ libro secundo et tertio continentur
II. De his quæ libro secundo et tertio continentur. ibid.
II. De his quæ libro secundo et tertio continentur - III. An latitudo imperii, quæ nonnisi belli acquiritur, in bonis sive sapientium habenda sit, sive felicium
III. An latitudo imperii, quæ nonnisi belli acquiritur, in bonis sive sapientium habenda sit, sive felicium. 113
III. An latitudo imperii, quæ nonnisi belli acquiritur, in bonis sive sapientium habenda sit, sive felicium - IV. Quam similia sint latrociniis regna absque justitia
IV. Quam similia sint latrociniis regna absque justitia. 115
IV. Quam similia sint latrociniis regna absque justitia - V. De fugitivis gladiatoribus, quorum potentia similis fuerit regiæ dignitatis
V. De fugitivis gladiatoribus, quorum potentia similis fuerit regiæ dignitatis. ibid.
V. De fugitivis gladiatoribus, quorum potentia similis fuerit regiæ dignitatis - VI. De cupiditate Nini regis, qui, ut latius dominaretur, primus intulit bella finitimis
VI. De cupiditate Nini regis, qui, ut latius dominaretur, primus intulit bella finitimis. 116
VI. De cupiditate Nini regis, qui, ut latius dominaretur, primus intulit bella finitimis - VII. An regna terrena inter profectus suos atque defectus, deorum vel juventur vel deserantur auxilio
VII. An regna terrena inter profectus suos atque defectus, deorum vel juventur vel deserantur auxilio. 117
VII. An regna terrena inter profectus suos atque defectus, deorum vel juventur vel deserantur auxilio - VIII. Quorum deorum præsidio putent Romani imperium suum auctum atque servatum, cum singulis vix singularum rerum tuitionem committendam esse crediderint
VIII. Quorum deorum præsidio putent Romani imperium suum auctum atque servatum, cum singulis vix singularum rerum tuitionem committendam esse crediderint. 118
VIII. Quorum deorum præsidio putent Romani imperium suum auctum atque servatum, cum singulis vix singularum rerum tuitionem committendam esse crediderint - IX. An imperiortum amplitudo et diuturnitas Jovi fuerit adscribenda, quem summum deum cultores ipsius opinantur
IX. An imperiortum amplitudo et diuturnitas Jovi fuerit adscribenda, quem summum deum cultores ipsius opinantur. 119
IX. An imperiortum amplitudo et diuturnitas Jovi fuerit adscribenda, quem summum deum cultores ipsius opinantur - X. Quas opiniones secuti sint, qui diversos deos diversis mundi partibus præfecerunt
X. Quas opiniones secuti sint, qui diversos deos diversis mundi partibus præfecerunt. ibid.
X. Quas opiniones secuti sint, qui diversos deos diversis mundi partibus præfecerunt - XI. De multis diis, quos doctores Paganorum unum eumdemque Jovem esse de dixerunt
XI. De multis diis, quos doctores Paganorum unum eumdemque Jovem esse de dixerunt. 121
XI. De multis diis, quos doctores Paganorum unum eumdemque Jovem esse de dixerunt - XII. De opinione eorum qui Deum animam mundi, et mundum corpus Dei esse putaverunt
XII. De opinione eorum qui Deum animam mundi, et mundum corpus Dei esse putaverunt. 123
XII. De opinione eorum qui Deum animam mundi, et mundum corpus Dei esse putaverunt - XIII. De his qui soli rationalia animalia partes esse unius Dei asserunt
XIII. De his qui soli rationalia animalia partes esse unius Dei asserunt. ibid.
XIII. De his qui soli rationalia animalia partes esse unius Dei asserunt - XIV. Augmenta regnorum Jovi incongruenter adscribi : cum, si Victoria, ut volunt, dea est, ipsa huic negotio sola sufficeret
XIV. Augmenta regnorum Jovi incongruenter adscribi : cum, si Victoria, ut volunt, dea est, ipsa huic negotio sola sufficeret. 124
XIV. Augmenta regnorum Jovi incongruenter adscribi : cum, si Victoria, ut volunt, dea est, ipsa huic negotio sola sufficeret - XV. An congruat bonis latius velle regnare
XV. An congruat bonis latius velle regnare. ibid.
XV. An congruat bonis latius velle regnare - XVI. Quid fuerit quod Romani omnibus rebus et omnibus motibus deos singulos deputantes, adeo quietis extra portas esse voluerunt
XVI. Quid fuerit quod Romani omnibus rebus et omnibus motibus deos singulos deputantes, adeo quietis extra portas esse voluerunt. 125
XVI. Quid fuerit quod Romani omnibus rebus et omnibus motibus deos singulos deputantes, adeo quietis extra portas esse voluerunt - XVII. An, si Jovis summa potestas est, etiam Victoria dea debuerit æstimari
XVII. An, si Jovis summa potestas est, etiam Victoria dea debuerit æstimari. ibid.
XVII. An, si Jovis summa potestas est, etiam Victoria dea debuerit æstimari - XVIII. Felicitatem et Fortunam qui deas putant, qua ratione secernunt
XVIII. Felicitatem et Fortunam qui deas putant, qua ratione secernunt. 126
XVIII. Felicitatem et Fortunam qui deas putant, qua ratione secernunt - XIX. De Fortuna muliebri
XIX. De Fortuna muliebri. ibid.
XIX. De Fortuna muliebri - XX. De Virtute et Fide, quas Pagani templis et sacris honoraverint, præsertimque illa bona, quæ similiter colenda fuerunt, si recte aliis divinitas tribuebatur
XX. De Virtute et Fide, quas Pagani templis et sacris honoraverint, præsertimque illa bona, quæ similiter colenda fuerunt, si recte aliis divinitas tribuebatur. 127
XX. De Virtute et Fide, quas Pagani templis et sacris honoraverint, præsertimque illa bona, quæ similiter colenda fuerunt, si recte aliis divinitas tribuebatur - XXI. Quod dona non intelligentes Dei, Virtute saltem et Felicitate debuerint esse contenti
XXI. Quod dona non intelligentes Dei, Virtute saltem et Felicitate debuerint esse contenti. ibid.
XXI. Quod dona non intelligentes Dei, Virtute saltem et Felicitate debuerint esse contenti - XXII. De scientia colendorum deorum, quam a se Varro gloriatur collatam esse Romanis
XXII. De scientia colendorum deorum, quam a se Varro gloriatur collatam esse Romanis. 129
XXII. De scientia colendorum deorum, quam a se Varro gloriatur collatam esse Romanis - XXIII. De Felicitate, quam Romani, multorum veneratores deorum, diu non coluerunt honore divino, cum pro omnibus sola sufficeret
XXIII. De Felicitate, quam Romani, multorum veneratores deorum, diu non coluerunt honore divino, cum pro omnibus sola sufficeret. 129
XXIII. De Felicitate, quam Romani, multorum veneratores deorum, diu non coluerunt honore divino, cum pro omnibus sola sufficeret - XXIV. Qua ratione defendant Pagani, quod inter Deos colant ipsa dona divina
XXIV. Qua ratione defendant Pagani, quod inter Deos colant ipsa dona divina. 131
XXIV. Qua ratione defendant Pagani, quod inter Deos colant ipsa dona divina - XXV. De uno tantum colendo Deo, qui, licet nomine ignoretur, tamen felicitatis dator esse scultitur
XXV. De uno tantum colendo Deo, qui, licet nomine ignoretur, tamen felicitatis dator esse scultitur. 132
XXV. De uno tantum colendo Deo, qui, licet nomine ignoretur, tamen felicitatis dator esse scultitur - XXVI. De ludis scenicis, quos sibi dii celebrari a suis cultoribus exegerunt
XXVI. De ludis scenicis, quos sibi dii celebrari a suis cultoribus exegerunt. ibid.
XXVI. De ludis scenicis, quos sibi dii celebrari a suis cultoribus exegerunt - XXVII. De tribus generibus deorum, de quibus Scævola pontifex disputavit
XXVII. De tribus generibus deorum, de quibus Scævola pontifex disputavit. 133
XXVII. De tribus generibus deorum, de quibus Scævola pontifex disputavit - XXVIII. An ad obtinendum dilatandumque regnum profuerit Romanis cultus deorum
XXVIII. An ad obtinendum dilatandumque regnum profuerit Romanis cultus deorum. 134
XXVIII. An ad obtinendum dilatandumque regnum profuerit Romanis cultus deorum - XXIX. De falsitate auspicii, quo Romani regni fortitudo et stabilitas visa est indicari
XXIX. De falsitate auspicii, quo Romani regni fortitudo et stabilitas visa est indicari. 135
XXIX. De falsitate auspicii, quo Romani regni fortitudo et stabilitas visa est indicari - XXX. Qualia de diis Gentium etiam cultores eorum se sentire fateantur
XXX. Qualia de diis Gentium etiam cultores eorum se sentire fateantur. 136
XXX. Qualia de diis Gentium etiam cultores eorum se sentire fateantur - XXXI. De opinionibus Varronis, qui reprobata persuasione populari, licet ad notitiam veri Dei non pervenerit, unum tamen deum colendum esse censuerit
XXXI. De opinionibus Varronis, qui reprobata persuasione populari, licet ad notitiam veri Dei non pervenerit, unum tamen deum colendum esse censuerit. 137
XXXI. De opinionibus Varronis, qui reprobata persuasione populari, licet ad notitiam veri Dei non pervenerit, unum tamen deum colendum esse censuerit - XXXII. Ob quam speciem utilitatis principes Gentium apud subjectos sibi populos falsas religiones voluerunt permanere
XXXII. Ob quam speciem utilitatis principes Gentium apud subjectos sibi populos falsas religiones voluerunt permanere. 139
XXXII. Ob quam speciem utilitatis principes Gentium apud subjectos sibi populos falsas religiones voluerunt permanere - XXXIII. Quod judicio et potestate Dei veri omnium regum atque regnorum ordinata sint tempora
XXXIII. Quod judicio et potestate Dei veri omnium regum atque regnorum ordinata sint tempora. ibid.
XXXIII. Quod judicio et potestate Dei veri omnium regum atque regnorum ordinata sint tempora - XXXIV. De regno Judæorum, quod ab uno et vero Deo institutum atque servatum est, donec in vera religione manserunt
XXXIV. De regno Judæorum, quod ab uno et vero Deo institutum atque servatum est, donec in vera religione manserunt. 140
XXXIV. De regno Judæorum, quod ab uno et vero Deo institutum atque servatum est, donec in vera religione manserunt - LIBER QUINTUS. — Initio tollenda falsi opinione agit, ne deorum existant qui Romani imperii vires et incrementa, quæ non posse diis falsis ascribi superiore libro monstravit, referre in fatum velit. Inde ad quæstionem de præscientia Dei delapsus, probat liberum nostræ voluntatis arbitrium per eam non auferri. Postea de moribus Romanorum antiquis dicit, et quo eorum merito, sive quo Dei judicio factum sit, ut illis ad augendum imperium Deus ipse verus, quem non colebant, adjutor fuerit. Docet postremo quæ vera ducenda sit felicitas Christianorum imperatorum
LIBER QUINTUS. — Initio tollenda falsi opinione agit, ne deorum existant qui Romani imperii vires et incrementa, quæ non posse diis falsis ascribi superiore libro monstravit, referre in fatum velit. Inde ad quæstionem de præscientia Dei delapsus, probat liberum nostræ voluntatis arbitrium per eam non auferri. Postea de moribus Romanorum antiquis dicit, et quo eorum merito, sive quo Dei judicio factum sit, ut illis ad augendum imperium Deus ipse verus, quem non colebant, adjutor fuerit. Docet postremo quæ vera ducenda sit felicitas Christianorum imperatorum. ibid.
LIBER QUINTUS. — Initio tollenda falsi opinione agit, ne deorum existant qui Romani imperii vires et incrementa, quæ non posse diis falsis ascribi superiore libro monstravit, referre in fatum velit. Inde ad quæstionem de præscientia Dei delapsus, probat liberum nostræ voluntatis arbitrium per eam non auferri. Postea de moribus Romanorum antiquis dicit, et quo eorum merito, sive quo Dei judicio factum sit, ut illis ad augendum imperium Deus ipse verus, quem non colebant, adjutor fuerit. Docet postremo quæ vera ducenda sit felicitas Christianorum imperatorum - CAP. PRIMUM. Causam Romani imperii omniumque regnorum per fortuitam esse, nec in stellarum positione consistere
CAP. PRIMUM. Causam Romani imperii omniumque regnorum per fortuitam esse, nec in stellarum positione consistere. 141
CAP. PRIMUM. Causam Romani imperii omniumque regnorum per fortuitam esse, nec in stellarum positione consistere - II. De geminorum simili dissimilique valetudine
II. De geminorum simili dissimilique valetudine. 142
II. De geminorum simili dissimilique valetudine - III. De argumento quod ex rota figuli Nigidius mathematicus assumpsit in quæstione geminorum
III. De argumento quod ex rota figuli Nigidius mathematicus assumpsit in quæstione geminorum. 143
III. De argumento quod ex rota figuli Nigidius mathematicus assumpsit in quæstione geminorum - IV. De Esau et Jacob geminis, multum inter se morum et actionum qualitate disparibus
IV. De Esau et Jacob geminis, multum inter se morum et actionum qualitate disparibus. 144
IV. De Esau et Jacob geminis, multum inter se morum et actionum qualitate disparibus - V. Quibus modis convincantur mathematici vanam scientiam profiteri
V. Quibus modis convincantur mathematici vanam scientiam profiteri. 144
V. Quibus modis convincantur mathematici vanam scientiam profiteri - VI. De geminis disparis sexus
VI. De geminis disparis sexus. 146
VI. De geminis disparis sexus - VII. De electione diei quo uxor ducitur, quove in agro aliquid plantatur aut seritur
VII. De electione diei quo uxor ducitur, quove in agro aliquid plantatur aut seritur. ibid.
VII. De electione diei quo uxor ducitur, quove in agro aliquid plantatur aut seritur - VIII. De his qui non astrorum positionem, sed connexionem causarum ex Dei voluntate pendentem fati nomine appellant
VIII. De his qui non astrorum positionem, sed connexionem causarum ex Dei voluntate pendentem fati nomine appellant. 148
VIII. De his qui non astrorum positionem, sed connexionem causarum ex Dei voluntate pendentem fati nomine appellant - IX. De præscientia Dei et libera hominis voluntate, contra Ciceronis definitionem
IX. De præscientia Dei et libera hominis voluntate, contra Ciceronis definitionem. ibid.
IX. De præscientia Dei et libera hominis voluntate, contra Ciceronis definitionem - X. An voluntatibus hominum aliqua dominetur necessitas
X. An voluntatibus hominum aliqua dominetur necessitas. 152
X. An voluntatibus hominum aliqua dominetur necessitas - XI. De universali providentia Dei, cujus legibus omnia continentur
XI. De universali providentia Dei, cujus legibus omnia continentur. 153
XI. De universali providentia Dei, cujus legibus omnia continentur - XII. Quibus moribus antiqui Romani meruerint ut Deus verus, quamvis non eum colerent, eorum augeret imperium
XII. Quibus moribus antiqui Romani meruerint ut Deus verus, quamvis non eum colerent, eorum augeret imperium. 154
XII. Quibus moribus antiqui Romani meruerint ut Deus verus, quamvis non eum colerent, eorum augeret imperium - XIII. De amore laudis, qui cum sit vitium, ob hoc virtus putatur, quia per ipsum vitia majora cohibentur
XIII. De amore laudis, qui cum sit vitium, ob hoc virtus putatur, quia per ipsum vitia majora cohibentur. 158
XIII. De amore laudis, qui cum sit vitium, ob hoc virtus putatur, quia per ipsum vitia majora cohibentur - XIV. De rescindendo amore laudis humanæ, quoniam justorum gloria omnis in Deo sit
XIV. De rescindendo amore laudis humanæ, quoniam justorum gloria omnis in Deo sit. ibid.
XIV. De rescindendo amore laudis humanæ, quoniam justorum gloria omnis in Deo sit - XV. De mercede temporali, quam Deus reddidit bonis moribus Romanorum
XV. De mercede temporali, quam Deus reddidit bonis moribus Romanorum. 160
XV. De mercede temporali, quam Deus reddidit bonis moribus Romanorum - XVI. De mercede sanctorum civium civitatis æternæ, quibus utilia sunt Romanorum exempla virtutum
XVI. De mercede sanctorum civium civitatis æternæ, quibus utilia sunt Romanorum exempla virtutum. ibid.
XVI. De mercede sanctorum civium civitatis æternæ, quibus utilia sunt Romanorum exempla virtutum - XVII. Quo fructu Romani bella gesserint, et quantum his quos vicere, contulerint
XVII. Quo fructu Romani bella gesserint, et quantum his quos vicere, contulerint. ibid.
XVII. Quo fructu Romani bella gesserint, et quantum his quos vicere, contulerint - XVIII. Quam alieni a jactantia esse debeant Christiani, si aliquid fecerint pro dilectione æternæ patriæ, cum tanta Romani gesserint pro humana gloria et civitate terrena
XVIII. Quam alieni a jactantia esse debeant Christiani, si aliquid fecerint pro dilectione æternæ patriæ, cum tanta Romani gesserint pro humana gloria et civitate terrena. 162
XVIII. Quam alieni a jactantia esse debeant Christiani, si aliquid fecerint pro dilectione æternæ patriæ, cum tanta Romani gesserint pro humana gloria et civitate terrena - XIX. Quo inter se differant cupiditas gloriæ, et cujuslibet dominationis
XIX. Quo inter se differant cupiditas gloriæ, et cujuslibet dominationis. 165
XIX. Quo inter se differant cupiditas gloriæ, et cujuslibet dominationis - XX. Tam turpiter servire virtutes humanæ gloriæ, quam corporis voluptati
XX. Tam turpiter servire virtutes humanæ gloriæ, quam corporis voluptati. 167
XX. Tam turpiter servire virtutes humanæ gloriæ, quam corporis voluptati - XXI. Romanum regnum a Deo vero esse dispositum, a quo est omnis potestas, et cujus providentia reguntur universa
XXI. Romanum regnum a Deo vero esse dispositum, a quo est omnis potestas, et cujus providentia reguntur universa. ibid.
XXI. Romanum regnum a Deo vero esse dispositum, a quo est omnis potestas, et cujus providentia reguntur universa - XXII. Tempora exitusque bellorum ex Dei pendere judicio
XXII. Tempora exitusque bellorum ex Dei pendere judicio. 168
XXII. Tempora exitusque bellorum ex Dei pendere judicio - XXIII. De bello in quo Rhadagaisus rex Gothorum, dæmonum cultor, uno die cum ingentibus copiis suis victus est
XXIII. De bello in quo Rhadagaisus rex Gothorum, dæmonum cultor, uno die cum ingentibus copiis suis victus est. 169
XXIII. De bello in quo Rhadagaisus rex Gothorum, dæmonum cultor, uno die cum ingentibus copiis suis victus est - XXIV. Quæ sit Christianorum imperatorum, et quam vera felicitas
XXIV. Quæ sit Christianorum imperatorum, et quam vera felicitas. 170
XXIV. Quæ sit Christianorum imperatorum, et quam vera felicitas - XXV. De prosperitatibus, quas Constantino imperatori christiano Deus contulit
XXV. De prosperitatibus, quas Constantino imperatori christiano Deus contulit. 171
XXV. De prosperitatibus, quas Constantino imperatori christiano Deus contulit - XXVI. De fide et pietate Theodosii Augusti
XXVI. De fide et pietate Theodosii Augusti. 173
XXVI. De fide et pietate Theodosii Augusti - LIBER SEXTUS. — Hactenus contra eos qui propter hanc temporalem vitam colendos deos putant : nunc autem adversus eos qui cultum ipsius credunt propter vitam æternam exhibendum : quos Augustinus libris quinque sequentibus confutaturus, ostendit hic in primis opinionem de diis quam abjectam habuerit ipsemet Varro theologiæ gentilis scriptor commendatissimus. Affert theologiæ istius genera secundum eumdem tria, fabulosum, naturale, et civile : ac mox de fabuloso et de civili demonstrat, nihil hæc genera ad futuræ vitæ felicitatem conferre. 173
LIBER SEXTUS. — Hactenus contra eos qui propter hanc temporalem vitam colendos deos putant : nunc autem adversus eos qui cultum ipsius credunt propter vitam æternam exhibendum : quos Augustinus libris quinque sequentibus confutaturus, ostendit hic in primis opinionem de diis quam abjectam habuerit ipsemet Varro theologiæ gentilis scriptor commendatissimus. Affert theologiæ istius genera secundum eumdem tria, fabulosum, naturale, et civile : ac mox de fabuloso et de civili demonstrat, nihil hæc genera ad futuræ vitæ felicitatem conferre. 173 174
LIBER SEXTUS. — Hactenus contra eos qui propter hanc temporalem vitam colendos deos putant : nunc autem adversus eos qui cultum ipsius credunt propter vitam æternam exhibendum : quos Augustinus libris quinque sequentibus confutaturus, ostendit hic in primis opinionem de diis quam abjectam habuerit ipsemet Varro theologiæ gentilis scriptor commendatissimus. Affert theologiæ istius genera secundum eumdem tria, fabulosum, naturale, et civile : ac mox de fabuloso et de civili demonstrat, nihil hæc genera ad futuræ vitæ felicitatem conferre. 173 - CAPUT PRIMUM. De his qui dicunt deos a se non propter præsenter vitam coli, sed propter æternam
CAPUT PRIMUM. De his qui dicunt deos a se non propter præsenter vitam coli, sed propter æternam. 175
CAPUT PRIMUM. De his qui dicunt deos a se non propter præsenter vitam coli, sed propter æternam - II. Quid Varronem de diis Gentium sensisse credendum sit, quorum talia et genera et sacra detexit, ut reverentius cum eis ageret, si de illis omnino reticeret
II. Quid Varronem de diis Gentium sensisse credendum sit, quorum talia et genera et sacra detexit, ut reverentius cum eis ageret, si de illis omnino reticeret. 177
II. Quid Varronem de diis Gentium sensisse credendum sit, quorum talia et genera et sacra detexit, ut reverentius cum eis ageret, si de illis omnino reticeret - III. Quæ sit partitio Varronis librorum suorum, quos de antiquitatibus rerum humanarum divinarumque composuit
III. Quæ sit partitio Varronis librorum suorum, quos de antiquitatibus rerum humanarum divinarumque composuit. 178
III. Quæ sit partitio Varronis librorum suorum, quos de antiquitatibus rerum humanarum divinarumque composuit - IV. Quod ex disputatione Varronis apud cultores deorum antiquiores res humanæ quam divinæ reperiantur
IV. Quod ex disputatione Varronis apud cultores deorum antiquiores res humanæ quam divinæ reperiantur. 179
IV. Quod ex disputatione Varronis apud cultores deorum antiquiores res humanæ quam divinæ reperiantur - V. De tribus generibus theologiæ secundum Varronem, scilicet uno fabuloso, altero naturali, tertioque civili
V. De tribus generibus theologiæ secundum Varronem, scilicet uno fabuloso, altero naturali, tertioque civili. 180
V. De tribus generibus theologiæ secundum Varronem, scilicet uno fabuloso, altero naturali, tertioque civili - VI. De theologia mythica, id est fabulosa, et de civili, contra Varronem
VI. De theologia mythica, id est fabulosa, et de civili, contra Varronem. 182
VI. De theologia mythica, id est fabulosa, et de civili, contra Varronem - VII. De fabulosæ et civilis theologiæ similitudine atque concordia
VII. De fabulosæ et civilis theologiæ similitudine atque concordia. 184
VII. De fabulosæ et civilis theologiæ similitudine atque concordia - VIII. De interpretationibus naturalium rationum, quas doctores pagani pro diis suis conantur ostendere
VIII. De interpretationibus naturalium rationum, quas doctores pagani pro diis suis conantur ostendere. 186
VIII. De interpretationibus naturalium rationum, quas doctores pagani pro diis suis conantur ostendere - IX. De officiis singulorum deorum
IX. De officiis singulorum deorum. 187
IX. De officiis singulorum deorum - X. De libertate Senecæ, qui vehementius civilem theologiam reprehendit, quam Varro fabulosam
X. De libertate Senecæ, qui vehementius civilem theologiam reprehendit, quam Varro fabulosam. 190
X. De libertate Senecæ, qui vehementius civilem theologiam reprehendit, quam Varro fabulosam - XI. Quid de Judæis Seneca senserit
XI. Quid de Judæis Seneca senserit. 192
XI. Quid de Judæis Seneca senserit - XII. Quod Gentilium deorum vanitate detecta, nequeant dubitari æternam eos vitam nemini posse præstare, qui nec ipsam adjuvent temporalem
XII. Quod Gentilium deorum vanitate detecta, nequeant dubitari æternam eos vitam nemini posse præstare, qui nec ipsam adjuvent temporalem. ibid.
XII. Quod Gentilium deorum vanitate detecta, nequeant dubitari æternam eos vitam nemini posse præstare, qui nec ipsam adjuvent temporalem - LIBER SEPTIMUS. — De diis selectis civilis theologiæ, Jano, Jove, Saturno, et cæteris, quod nec eorum cultu perveniatur ad æternæ vitæ felicitatem
LIBER SEPTIMUS. — De diis selectis civilis theologiæ, Jano, Jove, Saturno, et cæteris, quod nec eorum cultu perveniatur ad æternæ vitæ felicitatem. 193-194
LIBER SEPTIMUS. — De diis selectis civilis theologiæ, Jano, Jove, Saturno, et cæteris, quod nec eorum cultu perveniatur ad æternæ vitæ felicitatem - CAPUT PRIMUM. An, cum in theologia civili deitatem non esse constiterit, in selectis diis eam inveniri posse credendum sit
CAPUT PRIMUM. An, cum in theologia civili deitatem non esse constiterit, in selectis diis eam inveniri posse credendum sit. ibid.
CAPUT PRIMUM. An, cum in theologia civili deitatem non esse constiterit, in selectis diis eam inveniri posse credendum sit - II. Qui sint dii selecti, et an ab officiis viliorum deorum habeantur excepti
II. Qui sint dii selecti, et an ab officiis viliorum deorum habeantur excepti. ibid.
II. Qui sint dii selecti, et an ab officiis viliorum deorum habeantur excepti - III. Quam nulla sit ratio, quæ de selectione quorumdam deorum possit ostendi, cum multis inferioribus excellerentur administratio quæretur
III. Quam nulla sit ratio, quæ de selectione quorumdam deorum possit ostendi, cum multis inferioribus excellerentur administratio quæretur. 195
III. Quam nulla sit ratio, quæ de selectione quorumdam deorum possit ostendi, cum multis inferioribus excellerentur administratio quæretur - IV. Melius actum cum diis inferioribus, qui nullis infamantur opprobriis, quam cum selectis, quorum tantæ turpitudines celebrentur
IV. Melius actum cum diis inferioribus, qui nullis infamantur opprobriis, quam cum selectis, quorum tantæ turpitudines celebrentur. 197
IV. Melius actum cum diis inferioribus, qui nullis infamantur opprobriis, quam cum selectis, quorum tantæ turpitudines celebrentur - V. De paganorum secretiore doctrina, physicisque rationibus
V. De paganorum secretiore doctrina, physicisque rationibus. 198
V. De paganorum secretiore doctrina, physicisque rationibus - VI. De opinione Varronis, qui arbitratus est Deum animam esse mundi, qui tamen in partibus suis habeat animas nullas, quarum divina natura sit
VI. De opinione Varronis, qui arbitratus est Deum animam esse mundi, qui tamen in partibus suis habeat animas nullas, quarum divina natura sit. 199
VI. De opinione Varronis, qui arbitratus est Deum animam esse mundi, qui tamen in partibus suis habeat animas nullas, quarum divina natura sit - VII. An rationabile fuerit, Janum et Terminum in duo numina separari
VII. An rationabile fuerit, Janum et Terminum in duo numina separari. 200
VII. An rationabile fuerit, Janum et Terminum in duo numina separari - VIII. Ob quam causam cultores Jani bifrontem imaginem ipsius finxerint; quam tamen etiam quadrifrontem videri volunt
VIII. Ob quam causam cultores Jani bifrontem imaginem ipsius finxerint; quam tamen etiam quadrifrontem videri volunt. ibid.
VIII. Ob quam causam cultores Jani bifrontem imaginem ipsius finxerint; quam tamen etiam quadrifrontem videri volunt - IX. De Jovis potestate, atque ejusdem cum Jano comparatione
IX. De Jovis potestate, atque ejusdem cum Jano comparatione. 201
IX. De Jovis potestate, atque ejusdem cum Jano comparatione - X. An Jani et Jovis recta discretio sit
X. An Jani et Jovis recta discretio sit. 203
X. An Jani et Jovis recta discretio sit - XI. De cognominibus Jovis, quæ non ad multos deos, sed ad unum eumdemque referuntur
XI. De cognominibus Jovis, quæ non ad multos deos, sed ad unum eumdemque referuntur. ibid.
XI. De cognominibus Jovis, quæ non ad multos deos, sed ad unum eumdemque referuntur - XII. Quod Jupiter etiam Pecunia nuncupetur
XII. Quod Jupiter etiam Pecunia nuncupetur. 204
XII. Quod Jupiter etiam Pecunia nuncupetur - XIII. Quod dum exponitur quid Saturnus, quidve sit Genius, uterque unus Jupiter esse doceatur
XIII. Quod dum exponitur quid Saturnus, quidve sit Genius, uterque unus Jupiter esse doceatur. 205
XIII. Quod dum exponitur quid Saturnus, quidve sit Genius, uterque unus Jupiter esse doceatur - XIV. De Mercurii et Martis officiis
XIV. De Mercurii et Martis officiis. ibid.
XIV. De Mercurii et Martis officiis - XV. De stellis quibusdam, quas Pagani deorum suorum nominibus nuncuparunt
XV. De stellis quibusdam, quas Pagani deorum suorum nominibus nuncuparunt. 206
XV. De stellis quibusdam, quas Pagani deorum suorum nominibus nuncuparunt - XVI. De Apolline et Diana cæterisque selectis diis, quos partes mundi esse voluerunt
XVI. De Apolline et Diana cæterisque selectis diis, quos partes mundi esse voluerunt. 207
XVI. De Apolline et Diana cæterisque selectis diis, quos partes mundi esse voluerunt - XVII. Quod etiam ipse Varro opiniones suas de diis pronuntiari ambiguas
XVII. Quod etiam ipse Varro opiniones suas de diis pronuntiari ambiguas. 208
XVII. Quod etiam ipse Varro opiniones suas de diis pronuntiari ambiguas - XVIII. Quæ credibilior causa sit, qua error Paganitatis inoleverit
XVIII. Quæ credibilior causa sit, qua error Paganitatis inoleverit. ibid.
XVIII. Quæ credibilior causa sit, qua error Paganitatis inoleverit - XIX. De interpretationibus, quibus colendi Saturni ratio conconatur
XIX. De interpretationibus, quibus colendi Saturni ratio conconatur. 209
XIX. De interpretationibus, quibus colendi Saturni ratio conconatur - XX. De sacris Cereris Eleusinæ
XX. De sacris Cereris Eleusinæ. 210
XX. De sacris Cereris Eleusinæ - XXI. De turpitudine sacrorum Libero celebratorum
XXI. De turpitudine sacrorum Libero celebratorum. ibid.
XXI. De turpitudine sacrorum Libero celebratorum - XXII. De Neptuno, et Salacia, ac Venilia
XXII. De Neptuno, et Salacia, ac Venilia. 211
XXII. De Neptuno, et Salacia, ac Venilia - XXIII. De Terra, quam Varro dæam esse confirmat, eo quod ille animus mundi, quem opinatur deum, etiam hanc corporis sui infimam partem permeet, eique vim divinam impertiat
XXIII. De Terra, quam Varro dæam esse confirmat, eo quod ille animus mundi, quem opinatur deum, etiam hanc corporis sui infimam partem permeet, eique vim divinam impertiat. ibid.
XXIII. De Terra, quam Varro dæam esse confirmat, eo quod ille animus mundi, quem opinatur deum, etiam hanc corporis sui infimam partem permeet, eique vim divinam impertiat - XXIV. De Telluris cognominibus eorumque significationibus, quæ etiamsi erant multarum rerum indices, non debuerunt multorum deorum fingere opiniones
XXIV. De Telluris cognominibus eorumque significationibus, quæ etiamsi erant multarum rerum indices, non debuerunt multorum deorum fingere opiniones. 213
XXIV. De Telluris cognominibus eorumque significationibus, quæ etiamsi erant multarum rerum indices, non debuerunt multorum deorum fingere opiniones - XXV. Quam interpretationem de abscisione Alidis Græcorum sapientium doctrina repererit
XXV. Quam interpretationem de abscisione Alidis Græcorum sapientium doctrina repererit. 215
XXV. Quam interpretationem de abscisione Alidis Græcorum sapientium doctrina repererit - XXVI. De turpitudine sacrorum Matris magnæ
XXVI. De turpitudine sacrorum Matris magnæ. ibid.
XXVI. De turpitudine sacrorum Matris magnæ - XXVII. De figmentis physiologorum, qui nec veram divinitatem colunt, nec eo cultu quod colenda est vera divinitas
XXVII. De figmentis physiologorum, qui nec veram divinitatem colunt, nec eo cultu quod colenda est vera divinitas. 217
XXVII. De figmentis physiologorum, qui nec veram divinitatem colunt, nec eo cultu quod colenda est vera divinitas - XXVIII. Quod doctrina Varronis de theologia in nulla sibi parte concordet
XXVIII. Quod doctrina Varronis de theologia in nulla sibi parte concordet. 218
XXVIII. Quod doctrina Varronis de theologia in nulla sibi parte concordet - XXIX. Quod omnia quæ physiologi ad mundum partesque ipsius retulerunt, ad unum verum Deum referre debuerint
XXIX. Quod omnia quæ physiologi ad mundum partesque ipsius retulerunt, ad unum verum Deum referre debuerint. 219
XXIX. Quod omnia quæ physiologi ad mundum partesque ipsius retulerunt, ad unum verum Deum referre debuerint - XXX. Qua pietate discernatur a creaturis Creator, ne pro uno tot dii colantur, quod sunt opera unius auctoris
XXX. Qua pietate discernatur a creaturis Creator, ne pro uno tot dii colantur, quod sunt opera unius auctoris. ibid.
XXX. Qua pietate discernatur a creaturis Creator, ne pro uno tot dii colantur, quod sunt opera unius auctoris - XXXI. Quibus proprie beneficiis Dei, excepta generali largitate, sectatores veritatis utantur
XXXI. Quibus proprie beneficiis Dei, excepta generali largitate, sectatores veritatis utantur. 220
XXXI. Quibus proprie beneficiis Dei, excepta generali largitate, sectatores veritatis utantur - XXXII. Quod sacramentum redemptionis Christi nullis retro temporibus defuerit, semperque sit diversis significationibus radiatum
XXXII. Quod sacramentum redemptionis Christi nullis retro temporibus defuerit, semperque sit diversis significationibus radiatum. 221
XXXII. Quod sacramentum redemptionis Christi nullis retro temporibus defuerit, semperque sit diversis significationibus radiatum - XXXIII. Quod per solam christianam religionem manifestari potuerit fallacia spirituum malignorum, de hominum errore gaudentium
XXXIII. Quod per solam christianam religionem manifestari potuerit fallacia spirituum malignorum, de hominum errore gaudentium. ibid.
XXXIII. Quod per solam christianam religionem manifestari potuerit fallacia spirituum malignorum, de hominum errore gaudentium - XXXIV. De libris Numa Pompilii, quos senatus, ne sacrorum causæ, quales in eis habebantur, innotescerent, jussit incendi
XXXIV. De libris Numa Pompilii, quos senatus, ne sacrorum causæ, quales in eis habebantur, innotescerent, jussit incendi. 222
XXXIV. De libris Numa Pompilii, quos senatus, ne sacrorum causæ, quales in eis habebantur, innotescerent, jussit incendi - XXXV. De hydromantia, per quam Numa, visis quibusdam dæmonum imaginibus, ludificabatur
XXXV. De hydromantia, per quam Numa, visis quibusdam dæmonum imaginibus, ludificabatur. 223
XXXV. De hydromantia, per quam Numa, visis quibusdam dæmonum imaginibus, ludificabatur - LIBER OCTAVUS. — Venit ad tertium genus theologiæ, quæ dicitur naturalis, deque diis eo pertinentibus quæstionem, an istorum videlicet deorum cultus prosit ad consequendam vitam beatam, quæ post mortem futura est, discutiendam suscipit cum Platonicis, qui cæterorum philosophorum sunt facile principes et ad fidei christianæ veritatem propius accedentes. Atque hic primum refellit Apuleium et quicumque alii cultum dæmonibus tanquam internuntiis et interpretibus inter deos et homines impendi volunt; ostendens ipsos dæmones, quos vitiis obnoxios esse, et quæ probi prudentesque homines aversantur et damnant, id est, sacrilega poetarum figmenta, ludibria theatrica, magicarum artium maleficia et scelera importasse, iisque omnino favere et delectari compertum est, nulla posse ratione diis bonis homines conciliare
LIBER OCTAVUS. — Venit ad tertium genus theologiæ, quæ dicitur naturalis, deque diis eo pertinentibus quæstionem, an istorum videlicet deorum cultus prosit ad consequendam vitam beatam, quæ post mortem futura est, discutiendam suscipit cum Platonicis, qui cæterorum philosophorum sunt facile principes et ad fidei christianæ veritatem propius accedentes. Atque hic primum refellit Apuleium et quicumque alii cultum dæmonibus tanquam internuntiis et interpretibus inter deos et homines impendi volunt; ostendens ipsos dæmones, quos vitiis obnoxios esse, et quæ probi prudentesque homines aversantur et damnant, id est, sacrilega poetarum figmenta, ludibria theatrica, magicarum artium maleficia et scelera importasse, iisque omnino favere et delectari compertum est, nulla posse ratione diis bonis homines conciliare. 223-224
LIBER OCTAVUS. — Venit ad tertium genus theologiæ, quæ dicitur naturalis, deque diis eo pertinentibus quæstionem, an istorum videlicet deorum cultus prosit ad consequendam vitam beatam, quæ post mortem futura est, discutiendam suscipit cum Platonicis, qui cæterorum philosophorum sunt facile principes et ad fidei christianæ veritatem propius accedentes. Atque hic primum refellit Apuleium et quicumque alii cultum dæmonibus tanquam internuntiis et interpretibus inter deos et homines impendi volunt; ostendens ipsos dæmones, quos vitiis obnoxios esse, et quæ probi prudentesque homines aversantur et damnant, id est, sacrilega poetarum figmenta, ludibria theatrica, magicarum artium maleficia et scelera importasse, iisque omnino favere et delectari compertum est, nulla posse ratione diis bonis homines conciliare - CAPIT PRIMUM. De quæstione naturalis theologiæ cum philosophis excellentioris scientiæ discutienda
CAPIT PRIMUM. De quæstione naturalis theologiæ cum philosophis excellentioris scientiæ discutienda. ibid.
CAPIT PRIMUM. De quæstione naturalis theologiæ cum philosophis excellentioris scientiæ discutienda - II. De duobus philosophorum generibus, id est, Italico et Ionico, eorumque auctoribus
II. De duobus philosophorum generibus, id est, Italico et Ionico, eorumque auctoribus. 225
II. De duobus philosophorum generibus, id est, Italico et Ionico, eorumque auctoribus - III. De Socratica disciplina
III. De Socratica disciplina. 226
III. De Socratica disciplina - IV. De præcipuo inter Socratis discipulos Platone, qui omnem philosophiam triplici partitione distinxit
IV. De præcipuo inter Socratis discipulos Platone, qui omnem philosophiam triplici partitione distinxit. 227
IV. De præcipuo inter Socratis discipulos Platone, qui omnem philosophiam triplici partitione distinxit - V. Quod de theologia cum Platonicis potissimum disceptandum sit, quorum opinioni omnium philosophorum postponenda sint dogmata
V. Quod de theologia cum Platonicis potissimum disceptandum sit, quorum opinioni omnium philosophorum postponenda sint dogmata. 229
V. Quod de theologia cum Platonicis potissimum disceptandum sit, quorum opinioni omnium philosophorum postponenda sint dogmata - VI. De Platonicorum sensu in ea parte philosophiæ, quæ physica nominatur
VI. De Platonicorum sensu in ea parte philosophiæ, quæ physica nominatur. 231
VI. De Platonicorum sensu in ea parte philosophiæ, quæ physica nominatur - VII. Quanto excellentiores cæteris in logica, id est, rationali philosophia, Platonici sint habendi
VII. Quanto excellentiores cæteris in logica, id est, rationali philosophia, Platonici sint habendi. 232
VII. Quanto excellentiores cæteris in logica, id est, rationali philosophia, Platonici sint habendi - VIII. Quod etiam in morali philosophia Platonici obtineant principatum
VIII. Quod etiam in morali philosophia Platonici obtineant principatum. ibid.
VIII. Quod etiam in morali philosophia Platonici obtineant principatum - IX. De ea philosophia quæ ad veritatem fidei christianæ propius accessit
IX. De ea philosophia quæ ad veritatem fidei christianæ propius accessit. 233
IX. De ea philosophia quæ ad veritatem fidei christianæ propius accessit - X. Quæ sit inter philosophicas artes religiosi excellentia christiani
X. Quæ sit inter philosophicas artes religiosi excellentia christiani. 234
X. Quæ sit inter philosophicas artes religiosi excellentia christiani - XI. Unde Plato eam intelligentiam potuerit acquirere, qua christianæ scientiæ propinquavit
XI. Unde Plato eam intelligentiam potuerit acquirere, qua christianæ scientiæ propinquavit. 235
XI. Unde Plato eam intelligentiam potuerit acquirere, qua christianæ scientiæ propinquavit - XII. Quod etiam Platonici, licet de uno vero Deo bene senserint, multis tamen diis sacra facienda censuerint
XII. Quod etiam Platonici, licet de uno vero Deo bene senserint, multis tamen diis sacra facienda censuerint. 236
XII. Quod etiam Platonici, licet de uno vero Deo bene senserint, multis tamen diis sacra facienda censuerint - XIII. De sententia Platonis, qui definivit deos non esse nisi bonos amicosque virtutum
XIII. De sententia Platonis, qui definivit deos non esse nisi bonos amicosque virtutum. 237
XIII. De sententia Platonis, qui definivit deos non esse nisi bonos amicosque virtutum - XIV. De opinione eorum qui rationales animas trium generum esse dixerunt, id est, in diis cælestibus, in dæmonibus aeriis, et in hominibus terrenis
XIV. De opinione eorum qui rationales animas trium generum esse dixerunt, id est, in diis cælestibus, in dæmonibus aeriis, et in hominibus terrenis. 238
XIV. De opinione eorum qui rationales animas trium generum esse dixerunt, id est, in diis cælestibus, in dæmonibus aeriis, et in hominibus terrenis - XV. Quod neque propter aëria corpora, neque propter superiora habitacula dæmones hominibus antecellant
XV. Quod neque propter aëria corpora, neque propter superiora habitacula dæmones hominibus antecellant. 239
XV. Quod neque propter aëria corpora, neque propter superiora habitacula dæmones hominibus antecellant - XVI. Quid de moribus atque actionibus dæmonum Apuleius Platonicus senserit
XVI. Quid de moribus atque actionibus dæmonum Apuleius Platonicus senserit. 241
XVI. Quid de moribus atque actionibus dæmonum Apuleius Platonicus senserit - XVII. An dignum sit eos spiritus ab homine coli, a quorum vitiis eum oporteat liberari
XVII. An dignum sit eos spiritus ab homine coli, a quorum vitiis eum oporteat liberari. ibid.
XVII. An dignum sit eos spiritus ab homine coli, a quorum vitiis eum oporteat liberari - XVIII. Qualis religio sit, in qua docetur quod homines, ut commendentur diis bonis, dæmonibus uti debeant advocatis
XVIII. Qualis religio sit, in qua docetur quod homines, ut commendentur diis bonis, dæmonibus uti debeant advocatis. 242
XVIII. Qualis religio sit, in qua docetur quod homines, ut commendentur diis bonis, dæmonibus uti debeant advocatis - XIX. De impietate artis magicæ, quæ patrocinio nititur spirituum malignorum
XIX. De impietate artis magicæ, quæ patrocinio nititur spirituum malignorum. 243
XIX. De impietate artis magicæ, quæ patrocinio nititur spirituum malignorum - XX. An credendum sit quod dii boni libentius dæmonibus quam hominibus misceantur
XX. An credendum sit quod dii boni libentius dæmonibus quam hominibus misceantur. 244
XX. An credendum sit quod dii boni libentius dæmonibus quam hominibus misceantur - XXI. An dæmonibus nuntiis et interpretibus dii utantur, fallique se ab eis aut ignorent, aut velint
XXI. An dæmonibus nuntiis et interpretibus dii utantur, fallique se ab eis aut ignorent, aut velint. 245
XXI. An dæmonibus nuntiis et interpretibus dii utantur, fallique se ab eis aut ignorent, aut velint - XXII. De abjiciendo cultu dæmonum, contra Apuleium
XXII. De abjiciendo cultu dæmonum, contra Apuleium. 246
XXII. De abjiciendo cultu dæmonum, contra Apuleium - XXIII. Quid Hermes Trismegistus de idololatria senserit, et unde scire potuerit superstitiones Ægyptias auferendas
XXIII. Quid Hermes Trismegistus de idololatria senserit, et unde scire potuerit superstitiones Ægyptias auferendas. 247
XXIII. Quid Hermes Trismegistus de idololatria senserit, et unde scire potuerit superstitiones Ægyptias auferendas - XXIV. Quomodo Hermes ja cujer parentem suorum sit confessus errorem, quem tamen doluerit destruendum
XXIV. Quomodo Hermes ja cujer parentem suorum sit confessus errorem, quem tamen doluerit destruendum. 249
XXIV. Quomodo Hermes ja cujer parentem suorum sit confessus errorem, quem tamen doluerit destruendum - XXV. De his quæ sanctis Angelis et hominibus possunt esse communia
XXV. De his quæ sanctis Angelis et hominibus possunt esse communia. 252
XXV. De his quæ sanctis Angelis et hominibus possunt esse communia - XXVI. Quod omnis religio Paganorum circa homines mortuos fuerit impleta
XXVI. Quod omnis religio Paganorum circa homines mortuos fuerit impleta. 253
XXVI. Quod omnis religio Paganorum circa homines mortuos fuerit impleta - XXVII. De modo honoris, quem Christiani martyribus impendunt
XXVII. De modo honoris, quem Christiani martyribus impendunt. 255
XXVII. De modo honoris, quem Christiani martyribus impendunt - LIBER NONUS. — Postquam dixit in superiore libro de abjiciendo dæmonum cultu, quippe qui spiritus malos se ipsi prodant tam multis argumentis: in isto jam libro dis occurrit Augustinus, qui dæmonum differentiam afferunt aliorum malorum, aliorum bonorum : quæ ipse ex losa differentia probat nulli omnino dæmoni, sed uni Christo munus mediatoris hominum ad beatitudinem posse competere
LIBER NONUS. — Postquam dixit in superiore libro de abjiciendo dæmonum cultu, quippe qui spiritus malos se ipsi prodant tam multis argumentis: in isto jam libro dis occurrit Augustinus, qui dæmonum differentiam afferunt aliorum malorum, aliorum bonorum : quæ ipse ex losa differentia probat nulli omnino dæmoni, sed uni Christo munus mediatoris hominum ad beatitudinem posse competere. 255-256
LIBER NONUS. — Postquam dixit in superiore libro de abjiciendo dæmonum cultu, quippe qui spiritus malos se ipsi prodant tam multis argumentis: in isto jam libro dis occurrit Augustinus, qui dæmonum differentiam afferunt aliorum malorum, aliorum bonorum : quæ ipse ex losa differentia probat nulli omnino dæmoni, sed uni Christo munus mediatoris hominum ad beatitudinem posse competere - CAPIT PRIMUM. Ad quem articulum dis, utatio præmissa pervenerit, et quid discutiendum sit de residua quæstione
CAPIT PRIMUM. Ad quem articulum dis, utatio præmissa pervenerit, et quid discutiendum sit de residua quæstione. ibid.
CAPIT PRIMUM. Ad quem articulum dis, utatio præmissa pervenerit, et quid discutiendum sit de residua quæstione - II. An inter dæmones, quibus dii superiores sunt, sit aliqua pars bonorum, quorum præsidio ad veram beatitudinem possit humana anima pervenire
II. An inter dæmones, quibus dii superiores sunt, sit aliqua pars bonorum, quorum præsidio ad veram beatitudinem possit humana anima pervenire. 257
II. An inter dæmones, quibus dii superiores sunt, sit aliqua pars bonorum, quorum præsidio ad veram beatitudinem possit humana anima pervenire - III. Quæ dæmonibus Apuleius adscribat : quibus cum rationem non subtrahat, nihil virtutis assignat
III. Quæ dæmonibus Apuleius adscribat : quibus cum rationem non subtrahat, nihil virtutis assignat. ibid.
III. Quæ dæmonibus Apuleius adscribat : quibus cum rationem non subtrahat, nihil virtutis assignat - IV. De perturbationibus quæ animo accidunt, quæ sit Peripateticorum Stoicorumque sententia
IV. De perturbationibus quæ animo accidunt, quæ sit Peripateticorum Stoicorumque sententia. 258
IV. De perturbationibus quæ animo accidunt, quæ sit Peripateticorum Stoicorumque sententia - V. Quot passiones, quæ christianos animos afficiunt, non in vitium trahant, sed virtutem exerceant
V. Quot passiones, quæ christianos animos afficiunt, non in vitium trahant, sed virtutem exerceant. ibid.
V. Quot passiones, quæ christianos animos afficiunt, non in vitium trahant, sed virtutem exerceant - VI. Quibus passionibus dæmones, confitente Apuleio, eragitantur, quorum ope homines apud deos asserit adjuvari
VI. Quibus passionibus dæmones, confitente Apuleio, eragitantur, quorum ope homines apud deos asserit adjuvari. 261
VI. Quibus passionibus dæmones, confitente Apuleio, eragitantur, quorum ope homines apud deos asserit adjuvari - VII. Quod Platonici figmentis poetarum infamatos asserant deos de contrariorum studiorum certamine, cum hæ partes dæmonum, non deorum sint
VII. Quod Platonici figmentis poetarum infamatos asserant deos de contrariorum studiorum certamine, cum hæ partes dæmonum, non deorum sint. 262
VII. Quod Platonici figmentis poetarum infamatos asserant deos de contrariorum studiorum certamine, cum hæ partes dæmonum, non deorum sint - VIII. De diis cælestibus et dæmonibus aeriis hominibusque terrenis Apuleii Platonici definitio
VIII. De diis cælestibus et dæmonibus aeriis hominibusque terrenis Apuleii Platonici definitio. 263
VIII. De diis cælestibus et dæmonibus aeriis hominibusque terrenis Apuleii Platonici definitio - IX. An amicitia cælestium deorum per intercessionem dæmonum possit homini provideri
IX. An amicitia cælestium deorum per intercessionem dæmonum possit homini provideri. 264
IX. An amicitia cælestium deorum per intercessionem dæmonum possit homini provideri - X. Quod secundum Plotini sententiam, minus miseri sint homines in corpore mortali, quam dæmones in æterno
X. Quod secundum Plotini sententiam, minus miseri sint homines in corpore mortali, quam dæmones in æterno. 265
X. Quod secundum Plotini sententiam, minus miseri sint homines in corpore mortali, quam dæmones in æterno - XI. De opinione Platonicorum, qui putant animas hominum dæmones esse post corpora
XI. De opinione Platonicorum, qui putant animas hominum dæmones esse post corpora. ibid.
XI. De opinione Platonicorum, qui putant animas hominum dæmones esse post corpora - XII. De ternis contrariis, quibus secundum Platonicos dæmonum et hominum natura distinguitur
XII. De ternis contrariis, quibus secundum Platonicos dæmonum et hominum natura distinguitur. 266
XII. De ternis contrariis, quibus secundum Platonicos dæmonum et hominum natura distinguitur - XIII. Quomodo dæmones, si nec cum diis beati, nec cum hominibus sunt miseri, inter utramque partem sine utriusque communione sint medii
XIII. Quomodo dæmones, si nec cum diis beati, nec cum hominibus sunt miseri, inter utramque partem sine utriusque communione sint medii. ibid.
XIII. Quomodo dæmones, si nec cum diis beati, nec cum hominibus sunt miseri, inter utramque partem sine utriusque communione sint medii - XIV. An homines, cum sint mortales, possint vera beatitudine esse felices
XIV. An homines, cum sint mortales, possint vera beatitudine esse felices. 268
XIV. An homines, cum sint mortales, possint vera beatitudine esse felices - XV. De Mediatore Dei et hominum, homine Christo Jesu. ib. XVI. An rationabiliter Platonici definierint deos cælestes, declinantes terrena contagia, hominibus non misceri, quibus ad amicitiam deorum dæmones suffragentur
XV. De Mediatore Dei et hominum, homine Christo Jesu. ib. XVI. An rationabiliter Platonici definierint deos cælestes, declinantes terrena contagia, hominibus non misceri, quibus ad amicitiam deorum dæmones suffragentur. 269
XV. De Mediatore Dei et hominum, homine Christo Jesu. ib. XVI. An rationabiliter Platonici definierint deos cælestes, declinantes terrena contagia, hominibus non misceri, quibus ad amicitiam deorum dæmones suffragentur - XVII. Ad consequendam vitam beatam, quæ in participatione est summi boni, non tali mediatore indigere hominem quæ qualis est dæmon, sed tali qualis unus est Christus
XVII. Ad consequendam vitam beatam, quæ in participatione est summi boni, non tali mediatore indigere hominem quæ qualis est dæmon, sed tali qualis unus est Christus. 271
XVII. Ad consequendam vitam beatam, quæ in participatione est summi boni, non tali mediatore indigere hominem quæ qualis est dæmon, sed tali qualis unus est Christus - XVIII. Quod fallacia dæmonum, dum sua intercessione viam spondet ad Deum, hoc annitatur, ut homines a via veritatis avertat
XVIII. Quod fallacia dæmonum, dum sua intercessione viam spondet ad Deum, hoc annitatur, ut homines a via veritatis avertat. 272
XVIII. Quod fallacia dæmonum, dum sua intercessione viam spondet ad Deum, hoc annitatur, ut homines a via veritatis avertat - XIX. Quod appellatio dæmonum jam nec apud cultores eorum assumatur in significationem alicujus boni
XIX. Quod appellatio dæmonum jam nec apud cultores eorum assumatur in significationem alicujus boni. ibid.
XIX. Quod appellatio dæmonum jam nec apud cultores eorum assumatur in significationem alicujus boni - XX. De qualitate scientiæ, quæ dæmones superbos facit
XX. De qualitate scientiæ, quæ dæmones superbos facit. 273
XX. De qualitate scientiæ, quæ dæmones superbos facit - XXI. Ad quem modum Dominus voluerit dæmonibus innotescere
XXI. Ad quem modum Dominus voluerit dæmonibus innotescere. ibid.
XXI. Ad quem modum Dominus voluerit dæmonibus innotescere - XXII. Quid intersit inter scientiam sanctorum Angelorum, et scientiam dæmonum
XXII. Quid intersit inter scientiam sanctorum Angelorum, et scientiam dæmonum. 274
XXII. Quid intersit inter scientiam sanctorum Angelorum, et scientiam dæmonum - XXIII. Nomen deorum falso adscribit diis Geniium, quod tamen et Angelis sanctis et hominibus justis ex divinarum Scripturarum auctoritate commune est
XXIII. Nomen deorum falso adscribit diis Geniium, quod tamen et Angelis sanctis et hominibus justis ex divinarum Scripturarum auctoritate commune est. 275
XXIII. Nomen deorum falso adscribit diis Geniium, quod tamen et Angelis sanctis et hominibus justis ex divinarum Scripturarum auctoritate commune est - LIBER DECIMUS. — In quo docet Augustinus divinum honorem, qui latriæ cultus dicitur et sacrificiis agitur, non Angelis bonos exhiberi nisi uni Deo, cui et ipsi serviunt. De principio subinde ac via purgandæ ac liberandæ animæ disputat contra Porphyrium
LIBER DECIMUS. — In quo docet Augustinus divinum honorem, qui latriæ cultus dicitur et sacrificiis agitur, non Angelis bonos exhiberi nisi uni Deo, cui et ipsi serviunt. De principio subinde ac via purgandæ ac liberandæ animæ disputat contra Porphyrium. 277-278
LIBER DECIMUS. — In quo docet Augustinus divinum honorem, qui latriæ cultus dicitur et sacrificiis agitur, non Angelis bonos exhiberi nisi uni Deo, cui et ipsi serviunt. De principio subinde ac via purgandæ ac liberandæ animæ disputat contra Porphyrium - CAPIT PRIMUM. Veram beatitudinem sive Angelis, sive hominibus, per unum Deum tribui, etiam Platonicos definisse : sed utrum hi, quos ob hoc ipsum colendos putant, uni tantum Deo, an etiam sibi sacrificari velint, esse quærendum
CAPIT PRIMUM. Veram beatitudinem sive Angelis, sive hominibus, per unum Deum tribui, etiam Platonicos definisse : sed utrum hi, quos ob hoc ipsum colendos putant, uni tantum Deo, an etiam sibi sacrificari velint, esse quærendum. ibid.
CAPIT PRIMUM. Veram beatitudinem sive Angelis, sive hominibus, per unum Deum tribui, etiam Platonicos definisse : sed utrum hi, quos ob hoc ipsum colendos putant, uni tantum Deo, an etiam sibi sacrificari velint, esse quærendum - II. De superna illuminatione quid Plotinus Platonicus senserit
II. De superna illuminatione quid Plotinus Platonicus senserit. 279
II. De superna illuminatione quid Plotinus Platonicus senserit - III. De vero Dei cultu, a quo Platonici, quamvis creatorem universitatis intellexerint, deviarunt colendo angelos sive bonos sive malos honore divino
III. De vero Dei cultu, a quo Platonici, quamvis creatorem universitatis intellexerint, deviarunt colendo angelos sive bonos sive malos honore divino. 280
III. De vero Dei cultu, a quo Platonici, quamvis creatorem universitatis intellexerint, deviarunt colendo angelos sive bonos sive malos honore divino - IV. Quod uni vero Deo sacrificium debeatür
IV. Quod uni vero Deo sacrificium debeatür. 281
IV. Quod uni vero Deo sacrificium debeatür - V. De sacrificiis quæ Deus non requirit, sed ad significationem eorum offerri voluit quæ requirit
V. De sacrificiis quæ Deus non requirit, sed ad significationem eorum offerri voluit quæ requirit. ibid.
V. De sacrificiis quæ Deus non requirit, sed ad significationem eorum offerri voluit quæ requirit - VI. De vero perfectoque sacrificio
VI. De vero perfectoque sacrificio. 283
VI. De vero perfectoque sacrificio - VII. Quod sanctorum Angelorum ea sit in nos dilectio, ut nos non suos, sed unius veri Dei velint esse cultores
VII. Quod sanctorum Angelorum ea sit in nos dilectio, ut nos non suos, sed unius veri Dei velint esse cultores. 284
VII. Quod sanctorum Angelorum ea sit in nos dilectio, ut nos non suos, sed unius veri Dei velint esse cultores - VIII. De miraculis quæ Deus ad corroborandam fidem piorum, etiam per Angelorum ministerium, promissis suis adhibere dignatus est
VIII. De miraculis quæ Deus ad corroborandam fidem piorum, etiam per Angelorum ministerium, promissis suis adhibere dignatus est. 285
VIII. De miraculis quæ Deus ad corroborandam fidem piorum, etiam per Angelorum ministerium, promissis suis adhibere dignatus est - IX. De illicitis artibus erga dæmonum cultum, in quibus Porphyrius Platonicus, quædam probando, quædam quasi improbando, versatur
IX. De illicitis artibus erga dæmonum cultum, in quibus Porphyrius Platonicus, quædam probando, quædam quasi improbando, versatur. 286
IX. De illicitis artibus erga dæmonum cultum, in quibus Porphyrius Platonicus, quædam probando, quædam quasi improbando, versatur - X. De theurgia, quæ falsam purgationem animis demum invocatione promittit
X. De theurgia, quæ falsam purgationem animis demum invocatione promittit. 288
X. De theurgia, quæ falsam purgationem animis demum invocatione promittit - XI. De epistola Porphyrii ad Anebonem Ægyptium, in qua petit de diversitate dæmonum se doceri
XI. De epistola Porphyrii ad Anebonem Ægyptium, in qua petit de diversitate dæmonum se doceri. ibid.
XI. De epistola Porphyrii ad Anebonem Ægyptium, in qua petit de diversitate dæmonum se doceri - XII. De miraculis quæ per sanctorum Angelorum ministerium Deus verus operatur
XII. De miraculis quæ per sanctorum Angelorum ministerium Deus verus operatur. 291
XII. De miraculis quæ per sanctorum Angelorum ministerium Deus verus operatur - XIII. De invisibili Deo, qui se invisibilem sæpe præstitit, non secundum quod est, sed secundum quod poterant ferre cernentes
XIII. De invisibili Deo, qui se invisibilem sæpe præstitit, non secundum quod est, sed secundum quod poterant ferre cernentes. ibid.
XIII. De invisibili Deo, qui se invisibilem sæpe præstitit, non secundum quod est, sed secundum quod poterant ferre cernentes - XIV. De uno Deo colendo, non solum propter æterna, sed etiam propter temporalia beneficia, quia universa in ipsius providentiæ potestate consistunt
XIV. De uno Deo colendo, non solum propter æterna, sed etiam propter temporalia beneficia, quia universa in ipsius providentiæ potestate consistunt. 292
XIV. De uno Deo colendo, non solum propter æterna, sed etiam propter temporalia beneficia, quia universa in ipsius providentiæ potestate consistunt - XV. De ministerio sanctorum Angelorum, quo providentiæ Dei serviunt
XV. De ministerio sanctorum Angelorum, quo providentiæ Dei serviunt. 293
XV. De ministerio sanctorum Angelorum, quo providentiæ Dei serviunt - XVI. An de promerenda beata vita his angelis sit credendum, qui se coli exigunt honore divino; an vero illis, qui non sibi, sed uni Deo sancta præcipiunt religione serviri
XVI. An de promerenda beata vita his angelis sit credendum, qui se coli exigunt honore divino; an vero illis, qui non sibi, sed uni Deo sancta præcipiunt religione serviri. ibid.
XVI. An de promerenda beata vita his angelis sit credendum, qui se coli exigunt honore divino; an vero illis, qui non sibi, sed uni Deo sancta præcipiunt religione serviri - XVII. De arca Testamenti miraculisque signorum, quæ ad commendandam Legis ac promissionis auctoritatem divinitus facta sunt
XVII. De arca Testamenti miraculisque signorum, quæ ad commendandam Legis ac promissionis auctoritatem divinitus facta sunt. 295
XVII. De arca Testamenti miraculisque signorum, quæ ad commendandam Legis ac promissionis auctoritatem divinitus facta sunt - XVIII. Contra eos qui de miraculis, quibus Dei populus eruditus est, negant ecclesiasticis Libris esse credendum
XVIII. Contra eos qui de miraculis, quibus Dei populus eruditus est, negant ecclesiasticis Libris esse credendum. 296
XVIII. Contra eos qui de miraculis, quibus Dei populus eruditus est, negant ecclesiasticis Libris esse credendum - XIX. Quæ ratio sit visibilis sacrificii, quod uni vero et invisibili Deo offerri docet vera religio
XIX. Quæ ratio sit visibilis sacrificii, quod uni vero et invisibili Deo offerri docet vera religio. 297
XIX. Quæ ratio sit visibilis sacrificii, quod uni vero et invisibili Deo offerri docet vera religio - XX. De summo veroque sacrificio, quod ipse Dei et hominum Mediator effectus est
XX. De summo veroque sacrificio, quod ipse Dei et hominum Mediator effectus est. 298
XX. De summo veroque sacrificio, quod ipse Dei et hominum Mediator effectus est - XXI. De modo potestatis dæmonibus datæ ad glorificandos sanctos per tolerantiam passionum, qui aerios spiritus non placando ipsos, sed in Deo permanendo vicerunt
XXI. De modo potestatis dæmonibus datæ ad glorificandos sanctos per tolerantiam passionum, qui aerios spiritus non placando ipsos, sed in Deo permanendo vicerunt. ibid.
XXI. De modo potestatis dæmonibus datæ ad glorificandos sanctos per tolerantiam passionum, qui aerios spiritus non placando ipsos, sed in Deo permanendo vicerunt - XXII. Unde sit sanctis adversum dæmones potestas, et unde cordis vera purgatio
XXII. Unde sit sanctis adversum dæmones potestas, et unde cordis vera purgatio. 299
XXII. Unde sit sanctis adversum dæmones potestas, et unde cordis vera purgatio - XXIII. De principiis, in quibus Platonici purgationem animæ esse profitentur
XXIII. De principiis, in quibus Platonici purgationem animæ esse profitentur. 300
XXIII. De principiis, in quibus Platonici purgationem animæ esse profitentur - XXIV. De uno veroque principio, quod solum naturam humanam purgat et renovat
XXIV. De uno veroque principio, quod solum naturam humanam purgat et renovat. ibid.
XXIV. De uno veroque principio, quod solum naturam humanam purgat et renovat - XXV. Omnes sanctos et sub Legis tempore, et sub prioribus sæculis, in sacramento et fide Christi justificatos fuisse
XXV. Omnes sanctos et sub Legis tempore, et sub prioribus sæculis, in sacramento et fide Christi justificatos fuisse. 302
XXV. Omnes sanctos et sub Legis tempore, et sub prioribus sæculis, in sacramento et fide Christi justificatos fuisse - XXVI. De inconstantia Porphyrii inter confessionem veri Dei et cultum dæmonum fluctuantis
XXVI. De inconstantia Porphyrii inter confessionem veri Dei et cultum dæmonum fluctuantis. 303
XXVI. De inconstantia Porphyrii inter confessionem veri Dei et cultum dæmonum fluctuantis - XXVII. De impietate Porphyrii, quæ etiam Apuleii transcendit errorem
XXVII. De impietate Porphyrii, quæ etiam Apuleii transcendit errorem. 304
XXVII. De impietate Porphyrii, quæ etiam Apuleii transcendit errorem - XXVIII. Quibus persuasionibus Porphyrius obcæcatus non potuerit veram sapientiam, quod est Christus, agnoscere
XXVIII. Quibus persuasionibus Porphyrius obcæcatus non potuerit veram sapientiam, quod est Christus, agnoscere. 306
XXVIII. Quibus persuasionibus Porphyrius obcæcatus non potuerit veram sapientiam, quod est Christus, agnoscere - XXIX. De incarnatione Domini nostri Jesu Christi, quam confiteri Platonicorum erubescit impietas
XXIX. De incarnatione Domini nostri Jesu Christi, quam confiteri Platonicorum erubescit impietas. 307
XXIX. De incarnatione Domini nostri Jesu Christi, quam confiteri Platonicorum erubescit impietas - XXX. Quanta Platonici dogmata Porphyrius refutaverit, et dissentiendo correxerit
XXX. Quanta Platonici dogmata Porphyrius refutaverit, et dissentiendo correxerit. 309
XXX. Quanta Platonici dogmata Porphyrius refutaverit, et dissentiendo correxerit - XXXI. Contra argumentum Platonicorum, quo animam humanam Deo asserunt esse coæternam
XXXI. Contra argumentum Platonicorum, quo animam humanam Deo asserunt esse coæternam. 311
XXXI. Contra argumentum Platonicorum, quo animam humanam Deo asserunt esse coæternam - XXXII. De universali via animæ liberandæ, quam Porphyrius male quærendo non reperit, et quam sola gratia christiana reservavit
XXXII. De universali via animæ liberandæ, quam Porphyrius male quærendo non reperit, et quam sola gratia christiana reservavit. 312
XXXII. De universali via animæ liberandæ, quam Porphyrius male quærendo non reperit, et quam sola gratia christiana reservavit - LIBER UNDECIMUS. — Incipit operis pars altera, quæ est de duarum civitatum, terrenæ et cœlestis, exortu, et procursu, ac debitis finibus. Hoc primum libro civitatum earumdem exordia quomodo in Angelorum bonorum et malorum discretione præcesserint, demonstrat Augustinus, eaque occasione agit de constitutione mundi, quæ sacris Litteris in principio libri Geneseos describitur
LIBER UNDECIMUS. — Incipit operis pars altera, quæ est de duarum civitatum, terrenæ et cœlestis, exortu, et procursu, ac debitis finibus. Hoc primum libro civitatum earumdem exordia quomodo in Angelorum bonorum et malorum discretione præcesserint, demonstrat Augustinus, eaque occasione agit de constitutione mundi, quæ sacris Litteris in principio libri Geneseos describitur. 313-316
LIBER UNDECIMUS. — Incipit operis pars altera, quæ est de duarum civitatum, terrenæ et cœlestis, exortu, et procursu, ac debitis finibus. Hoc primum libro civitatum earumdem exordia quomodo in Angelorum bonorum et malorum discretione præcesserint, demonstrat Augustinus, eaque occasione agit de constitutione mundi, quæ sacris Litteris in principio libri Geneseos describitur - CAPUT PRIMUM. De ea parte operis, quæ duarum civitatum, id est, cœlestis ac terrenæ, initia et fines incipiunt demonstrari
CAPUT PRIMUM. De ea parte operis, quæ duarum civitatum, id est, cœlestis ac terrenæ, initia et fines incipiunt demonstrari. ibid.
CAPUT PRIMUM. De ea parte operis, quæ duarum civitatum, id est, cœlestis ac terrenæ, initia et fines incipiunt demonstrari - II. De cognoscendo Deo, ad cujus notitiam nemo hominum pervenit, nisi per Mediatorem Dei et hominum hominem Jesum Christum
II. De cognoscendo Deo, ad cujus notitiam nemo hominum pervenit, nisi per Mediatorem Dei et hominum hominem Jesum Christum. 317
II. De cognoscendo Deo, ad cujus notitiam nemo hominum pervenit, nisi per Mediatorem Dei et hominum hominem Jesum Christum - III. De auctoritate canonicæ Scripturæ, divino Spiritu conditæ
III. De auctoritate canonicæ Scripturæ, divino Spiritu conditæ. 318
III. De auctoritate canonicæ Scripturæ, divino Spiritu conditæ - IV. De conditione mundi, quod nec temporalis sit, nec novo Dei ordinata consilio, quasi postea voluerit quod ante noluerit
IV. De conditione mundi, quod nec temporalis sit, nec novo Dei ordinata consilio, quasi postea voluerit quod ante noluerit. 319
IV. De conditione mundi, quod nec temporalis sit, nec novo Dei ordinata consilio, quasi postea voluerit quod ante noluerit - V. Tam non esse cogitandum de infinitis temporum ætatis ante mundum, quam nec de infinitis locorum
V. Tam non esse cogitandum de infinitis temporum ætatis ante mundum, quam nec de infinitis locorum. 320
V. Tam non esse cogitandum de infinitis temporum ætatis ante mundum, quam nec de infinitis locorum - VI. Creationis mundi et temporum unum esse principium, nec aliud alio præveniri
VI. Creationis mundi et temporum unum esse principium, nec aliud alio præveniri. 321
VI. Creationis mundi et temporum unum esse principium, nec aliud alio præveniri - VII. De qualitate primorum dierum, qui antequam sol fieret, vesperam et mane traduntur habuisse
VII. De qualitate primorum dierum, qui antequam sol fieret, vesperam et mane traduntur habuisse. 322
VII. De qualitate primorum dierum, qui antequam sol fieret, vesperam et mane traduntur habuisse - VIII. Quæ qualiter intelligenda sit Dei requies, quæ post opera sex dierum requievit in septimo
VIII. Quæ qualiter intelligenda sit Dei requies, quæ post opera sex dierum requievit in septimo. 323
VIII. Quæ qualiter intelligenda sit Dei requies, quæ post opera sex dierum requievit in septimo - IX. De Angelorum conditione quid secundum divina testimonia sentiendum sit
IX. De Angelorum conditione quid secundum divina testimonia sentiendum sit. ibid.
IX. De Angelorum conditione quid secundum divina testimonia sentiendum sit - X. De simplici et incommutabili Trinitate, Patris et Filii et Spiritus sancti, unius Dei : cui non est aliud qualitas, aliud substantia
X. De simplici et incommutabili Trinitate, Patris et Filii et Spiritus sancti, unius Dei : cui non est aliud qualitas, aliud substantia. 325
X. De simplici et incommutabili Trinitate, Patris et Filii et Spiritus sancti, unius Dei : cui non est aliud qualitas, aliud substantia - XI. An ejus beatitudinis, quam sancti Angeli ab initio sui semper habuerunt, etiam illos spiritus qui in veritate non steterunt, participes fuisse credendum sit
XI. An ejus beatitudinis, quam sancti Angeli ab initio sui semper habuerunt, etiam illos spiritus qui in veritate non steterunt, participes fuisse credendum sit. 327
XI. An ejus beatitudinis, quam sancti Angeli ab initio sui semper habuerunt, etiam illos spiritus qui in veritate non steterunt, participes fuisse credendum sit - XII. De comparatione beatitudinis justorum, necdum tenentium promissionis divinæ præmium, et primorum in paradiso hominum ante peccatum
XII. De comparatione beatitudinis justorum, necdum tenentium promissionis divinæ præmium, et primorum in paradiso hominum ante peccatum. 328
XII. De comparatione beatitudinis justorum, necdum tenentium promissionis divinæ præmium, et primorum in paradiso hominum ante peccatum - XIII. An ita unius felicitatis omnes Angeli sint creati, ut neque lapsuros se possent nosse qui lapsi sunt, et post ruinam labentium perseverantiæ suæ præscientiam acceperint qui steterunt
XIII. An ita unius felicitatis omnes Angeli sint creati, ut neque lapsuros se possent nosse qui lapsi sunt, et post ruinam labentium perseverantiæ suæ præscientiam acceperint qui steterunt. ibid.
XIII. An ita unius felicitatis omnes Angeli sint creati, ut neque lapsuros se possent nosse qui lapsi sunt, et post ruinam labentium perseverantiæ suæ præscientiam acceperint qui steterunt - XIV. Quo genere locutionis dictum sit de diabolo, quod in veritate non steterit, quia veritas non est in eo
XIV. Quo genere locutionis dictum sit de diabolo, quod in veritate non steterit, quia veritas non est in eo. 330
XIV. Quo genere locutionis dictum sit de diabolo, quod in veritate non steterit, quia veritas non est in eo - XV. Quid sentiendum sit de eo quod scriptum est, Ab initio dia. olus peccat
XV. Quid sentiendum sit de eo quod scriptum est, Ab initio dia. olus peccat. ibid.
XV. Quid sentiendum sit de eo quod scriptum est, Ab initio dia. olus peccat - XVI. De gradibus et differentiis creaturarum, quod aliter pendit usus utilitatis, aliter ordo rationis
XVI. De gradibus et differentiis creaturarum, quod aliter pendit usus utilitatis, aliter ordo rationis. 331
XVI. De gradibus et differentiis creaturarum, quod aliter pendit usus utilitatis, aliter ordo rationis - XVII. Vitium malitiæ non naturam esse, sed contra naturam, cui ad peccandum non Conditor causa est sed voluntas
XVII. Vitium malitiæ non naturam esse, sed contra naturam, cui ad peccandum non Conditor causa est sed voluntas. ibid.
XVII. Vitium malitiæ non naturam esse, sed contra naturam, cui ad peccandum non Conditor causa est sed voluntas - XVIII. De pulchritudine universitatis, quæ per ordinationem Dei etiam ex contrario fit oppositione loculentior
XVIII. De pulchritudine universitatis, quæ per ordinationem Dei etiam ex contrario fit oppositione loculentior. 333
XVIII. De pulchritudine universitatis, quæ per ordinationem Dei etiam ex contrario fit oppositione loculentior - XIX. Quid sentiendum videatur de eo quod scriptum est, Divisit Deus inter lucem et tenebras
XIX. Quid sentiendum videatur de eo quod scriptum est, Divisit Deus inter lucem et tenebras. ibid.
XIX. Quid sentiendum videatur de eo quod scriptum est, Divisit Deus inter lucem et tenebras - XX. De eo quod post discretionem lucis atque tenebrarum dictum est, Et vidit Deus lucem, quia bona est
XX. De eo quod post discretionem lucis atque tenebrarum dictum est, Et vidit Deus lucem, quia bona est. 333
XX. De eo quod post discretionem lucis atque tenebrarum dictum est, Et vidit Deus lucem, quia bona est - XXI. De æterna et incommutabili scientia Dei ac voluntate, quæ semper illi universa quæ fecit, sic placuerunt facienda, quemadmodum facta
XXI. De æterna et incommutabili scientia Dei ac voluntate, quæ semper illi universa quæ fecit, sic placuerunt facienda, quemadmodum facta. ibid.
XXI. De æterna et incommutabili scientia Dei ac voluntate, quæ semper illi universa quæ fecit, sic placuerunt facienda, quemadmodum facta - XXII. De his quibus in universitate rerum a bono Creatore bene conditarum quædam displicent, et putant nonnullam esse naturam malam
XXII. De his quibus in universitate rerum a bono Creatore bene conditarum quædam displicent, et putant nonnullam esse naturam malam. 335
XXII. De his quibus in universitate rerum a bono Creatore bene conditarum quædam displicent, et putant nonnullam esse naturam malam - XXIII. De errore, in quo Origenis doctrina involvitur
XXIII. De errore, in quo Origenis doctrina involvitur. 336
XXIII. De errore, in quo Origenis doctrina involvitur - XXIV. De Trinitate divina, quæ per omnia opera sua significationes suæ sparsit judicia
XXIV. De Trinitate divina, quæ per omnia opera sua significationes suæ sparsit judicia. 337
XXIV. De Trinitate divina, quæ per omnia opera sua significationes suæ sparsit judicia - XXV. De tripartita totius philosophiæ disciplina
XXV. De tripartita totius philosophiæ disciplina. 338
XXV. De tripartita totius philosophiæ disciplina - XXVI. De imagine summæ Trinitatis, quæ secundum quemdam modum in natura etiam necdum beatificati hominis invenitur
XXVI. De imagine summæ Trinitatis, quæ secundum quemdam modum in natura etiam necdum beatificati hominis invenitur. 339
XXVI. De imagine summæ Trinitatis, quæ secundum quemdam modum in natura etiam necdum beatificati hominis invenitur - XXVII. De essentia et scientia, et utriusque amore
XXVII. De essentia et scientia, et utriusque amore. 340
XXVII. De essentia et scientia, et utriusque amore - XXVIII. An etiam ipsun amorem, quo et esse et scire diligimus, diligere debeamus, quo magis divinæ Trinitatis imagini propinquamus
XXVIII. An etiam ipsun amorem, quo et esse et scire diligimus, diligere debeamus, quo magis divinæ Trinitatis imagini propinquamus. 341
XXVIII. An etiam ipsun amorem, quo et esse et scire diligimus, diligere debeamus, quo magis divinæ Trinitatis imagini propinquamus - XXIX. De sanctorum Angelorum scientia, qua Trinitatem in ipsa ejus deitate noverunt, et quæ operum causas prius in operantis arte, quam in ipsis operibus artifex intuentur
XXIX. De sanctorum Angelorum scientia, qua Trinitatem in ipsa ejus deitate noverunt, et quæ operum causas prius in operantis arte, quam in ipsis operibus artifex intuentur. 343
XXIX. De sanctorum Angelorum scientia, qua Trinitatem in ipsa ejus deitate noverunt, et quæ operum causas prius in operantis arte, quam in ipsis operibus artifex intuentur - XXX. De senarii numeri perfectione, qui primus partium suarum quantitate complectur
XXX. De senarii numeri perfectione, qui primus partium suarum quantitate complectur. ibid.
XXX. De senarii numeri perfectione, qui primus partium suarum quantitate complectur - XXXI. De die septimo, in quo plenitudo et requies commendatur
XXXI. De die septimo, in quo plenitudo et requies commendatur. 344
XXXI. De die septimo, in quo plenitudo et requies commendatur - XXXII. De opinione eorum qui Angelorum creationem anteriorem volunt esse, quam mundi
XXXII. De opinione eorum qui Angelorum creationem anteriorem volunt esse, quam mundi. 345
XXXII. De opinione eorum qui Angelorum creationem anteriorem volunt esse, quam mundi - XXXIII. De duabus Angelorum societatis diversis atque disparibus, quæ non incongrue intelliguntur lucis et tenebrarum nominibus nuncupatæ
XXXIII. De duabus Angelorum societatis diversis atque disparibus, quæ non incongrue intelliguntur lucis et tenebrarum nominibus nuncupatæ. 346
XXXIII. De duabus Angelorum societatis diversis atque disparibus, quæ non incongrue intelliguntur lucis et tenebrarum nominibus nuncupatæ - XXXIV. De eo quod quidam putant, in conditione firmamenti aquarum discretarum nomine Angelos significari, et quod quidam aquas existimant non creatas
XXXIV. De eo quod quidam putant, in conditione firmamenti aquarum discretarum nomine Angelos significari, et quod quidam aquas existimant non creatas. 347
XXXIV. De eo quod quidam putant, in conditione firmamenti aquarum discretarum nomine Angelos significari, et quod quidam aquas existimant non creatas - LIBER DUODECIMUS. — In quo prius quidem de Angelis inquirir Augustinus, unde nimirum aliis bona voluntas, aliis mala, et quæ causa beatitudinis bonorum, quæ causa miseriæ malorum angelorum fuerit. Postea vero de hominis institutione agit, docetque eum non ab æterno, sed in tempore esse conditum, nec alio auctore quam Deo
LIBER DUODECIMUS. — In quo prius quidem de Angelis inquirir Augustinus, unde nimirum aliis bona voluntas, aliis mala, et quæ causa beatitudinis bonorum, quæ causa miseriæ malorum angelorum fuerit. Postea vero de hominis institutione agit, docetque eum non ab æterno, sed in tempore esse conditum, nec alio auctore quam Deo. 347-348
LIBER DUODECIMUS. — In quo prius quidem de Angelis inquirir Augustinus, unde nimirum aliis bona voluntas, aliis mala, et quæ causa beatitudinis bonorum, quæ causa miseriæ malorum angelorum fuerit. Postea vero de hominis institutione agit, docetque eum non ab æterno, sed in tempore esse conditum, nec alio auctore quam Deo - CAPUT PRIMUM. De una bonorum malorumque angelorum natura
CAPUT PRIMUM. De una bonorum malorumque angelorum natura. ibid.
CAPUT PRIMUM. De una bonorum malorumque angelorum natura - II. Nullam essentiam Deo esse contrariam, quia ab eo qui summe est et semper est, hoc totum videtur diversum esse quod non est
II. Nullam essentiam Deo esse contrariam, quia ab eo qui summe est et semper est, hoc totum videtur diversum esse quod non est. 350
II. Nullam essentiam Deo esse contrariam, quia ab eo qui summe est et semper est, hoc totum videtur diversum esse quod non est - III. De inimicis Dei, non per naturam, sed per contrariam voluntatem, quæ cum ipsis nocet, bonæ utique naturæ nocet : quia vitium si non nocet, non est
III. De inimicis Dei, non per naturam, sed per contrariam voluntatem, quæ cum ipsis nocet, bonæ utique naturæ nocet : quia vitium si non nocet, non est. 350
III. De inimicis Dei, non per naturam, sed per contrariam voluntatem, quæ cum ipsis nocet, bonæ utique naturæ nocet : quia vitium si non nocet, non est - IV. De natura irrationalium, aut vita carentium, quæ in suo genere atque ordine ad universitatis decore non discrepat
IV. De natura irrationalium, aut vita carentium, quæ in suo genere atque ordine ad universitatis decore non discrepat. 351
IV. De natura irrationalium, aut vita carentium, quæ in suo genere atque ordine ad universitatis decore non discrepat - V. Quod in omni naturæ specie ac modo laudabilis sit Creator
V. Quod in omni naturæ specie ac modo laudabilis sit Creator. 352
V. Quod in omni naturæ specie ac modo laudabilis sit Creator - VI. Quæ causa sit beatitudinis Angelorum bonorum, et quæ causa sit miseriæ angelorum malorum
VI. Quæ causa sit beatitudinis Angelorum bonorum, et quæ causa sit miseriæ angelorum malorum. 353
VI. Quæ causa sit beatitudinis Angelorum bonorum, et quæ causa sit miseriæ angelorum malorum - VII. Causam efficientem malæ voluntatis non esse quærendam
VII. Causam efficientem malæ voluntatis non esse quærendam. 355
VII. Causam efficientem malæ voluntatis non esse quærendam - VIII. De amore perverso, quo voluntas ab incommutabili bono ad commutabile bonum deficit
VIII. De amore perverso, quo voluntas ab incommutabili bono ad commutabile bonum deficit. ibid.
VIII. De amore perverso, quo voluntas ab incommutabili bono ad commutabile bonum deficit - IX. An sancti Angeli quem habent creatorem naturæ, eumdem habeant bonæ voluntatis auctorem per Spiritum sanctum in eis charitate diffusa
IX. An sancti Angeli quem habent creatorem naturæ, eumdem habeant bonæ voluntatis auctorem per Spiritum sanctum in eis charitate diffusa 356
IX. An sancti Angeli quem habent creatorem naturæ, eumdem habeant bonæ voluntatis auctorem per Spiritum sanctum in eis charitate diffusa - X. De falsitate ejus historiæ, quæ multa millia annorum præteritis temporibus adscribat
X. De falsitate ejus historiæ, quæ multa millia annorum præteritis temporibus adscribat. 357
X. De falsitate ejus historiæ, quæ multa millia annorum præteritis temporibus adscribat - XI. De his qui huac quidem mundum non semi æternum putant, sed aut innumerabiles, aut eundem unum certa coe elusione sæculorum semper nasci et resolvi opinantur
XI. De his qui huac quidem mundum non semi æternum putant, sed aut innumerabiles, aut eundem unum certa coe elusione sæculorum semper nasci et resolvi opinantur. 350
XI. De his qui huac quidem mundum non semi æternum putant, sed aut innumerabiles, aut eundem unum certa coe elusione sæculorum semper nasci et resolvi opinantur - XII. Quid respondendum sit his, qui primam conditionem hominis tardam esse causantur
XII. Quid respondendum sit his, qui primam conditionem hominis tardam esse causantur. Ibid.
XII. Quid respondendum sit his, qui primam conditionem hominis tardam esse causantur - XIII. De revolutione sæculorum, quibus certo fine conclusis, universa semper in eumdem ordinem exundemque speciem reditura quidam philosophi crediderunt
XIII. De revolutione sæculorum, quibus certo fine conclusis, universa semper in eumdem ordinem exundemque speciem reditura quidam philosophi crediderunt. 360
XIII. De revolutione sæculorum, quibus certo fine conclusis, universa semper in eumdem ordinem exundemque speciem reditura quidam philosophi crediderunt - XIV. De temporali coaditione generis humani, quam Deus nec novo consilio constituit, nec mutabili voluntate
XIV. De temporali coaditione generis humani, quam Deus nec novo consilio constituit, nec mutabili voluntate. 362
XIV. De temporali coaditione generis humani, quam Deus nec novo consilio constituit, nec mutabili voluntate - XV. An ut Deus semper, etiam dominus fuisse semper intelligatur, credendum sit creaturam quoque nunquam defuisse cui dominaretur: et quomodo dicatur semper creatum, quod dici non potest coæternum
XV. An ut Deus semper, etiam dominus fuisse semper intelligatur, credendum sit creaturam quoque nunquam defuisse cui dominaretur: et quomodo dicatur semper creatum, quod dici non potest coæternum. 363
XV. An ut Deus semper, etiam dominus fuisse semper intelligatur, credendum sit creaturam quoque nunquam defuisse cui dominaretur: et quomodo dicatur semper creatum, quod dici non potest coæternum - XVI. Quomodo intelligenda sit promissa homini a Deo vita æterna ante tempora æterna
XVI. Quomodo intelligenda sit promissa homini a Deo vita æterna ante tempora æterna. 365
XVI. Quomodo intelligenda sit promissa homini a Deo vita æterna ante tempora æterna - XVII. Quid de incommutabili consilio aut voluntate Dei fides sana defendat, contra ratiocinationes eorum qui opera Dei ex æternitate repetita per eosdem semper volunt sæculorum redire circuitus
XVII. Quid de incommutabili consilio aut voluntate Dei fides sana defendat, contra ratiocinationes eorum qui opera Dei ex æternitate repetita per eosdem semper volunt sæculorum redire circuitus. 366
XVII. Quid de incommutabili consilio aut voluntate Dei fides sana defendat, contra ratiocinationes eorum qui opera Dei ex æternitate repetita per eosdem semper volunt sæculorum redire circuitus - XVIII. Contra eos qui dicunt, ea quæ infinita sunt nec Dei posse scientia comprehendi
XVIII. Contra eos qui dicunt, ea quæ infinita sunt nec Dei posse scientia comprehendi. 367
XVIII. Contra eos qui dicunt, ea quæ infinita sunt nec Dei posse scientia comprehendi - XIX. De sæculis sæculorum
XIX. De sæculis sæculorum. 368
XIX. De sæculis sæculorum - XX. De impietate eorum qui asserunt animas summe veræque beatitudinis participes, iterum atque iterum per circuitus temporum ad easdem miserias laboresque redituras
XX. De impietate eorum qui asserunt animas summe veræque beatitudinis participes, iterum atque iterum per circuitus temporum ad easdem miserias laboresque redituras. 369
XX. De impietate eorum qui asserunt animas summe veræque beatitudinis participes, iterum atque iterum per circuitus temporum ad easdem miserias laboresque redituras - XXI. De conditione unius primi hominis, atque in eo generis humani
XXI. De conditione unius primi hominis, atque in eo generis humani. 372
XXI. De conditione unius primi hominis, atque in eo generis humani - XXII. Quod præscierit Deus hominem, quem primum condidit, peccaturum; simulque præviderit quantum juturum populum ex ejus genere in angelicum consortium sua esset gratia translaturus
XXII. Quod præscierit Deus hominem, quem primum condidit, peccaturum; simulque præviderit quantum juturum populum ex ejus genere in angelicum consortium sua esset gratia translaturus. Ibid.
XXII. Quod præscierit Deus hominem, quem primum condidit, peccaturum; simulque præviderit quantum juturum populum ex ejus genere in angelicum consortium sua esset gratia translaturus - XXIII. De natura humanæ animæ creatæ ad imaginem Dei
XXIII. De natura humanæ animæ creatæ ad imaginem Dei. 373
XXIII. De natura humanæ animæ creatæ ad imaginem Dei - XXIV. An ullius vel minimæ creaturæ possint dici Angeli creatores
XXIV. An ullius vel minimæ creaturæ possint dici Angeli creatores. Ibid.
XXIV. An ullius vel minimæ creaturæ possint dici Angeli creatores - XXV. Omnem naturam et omnem speciem universæ creaturæ nonnisi opere Dei formari
XXV. Omnem naturam et omnem speciem universæ creaturæ nonnisi opere Dei formari. 374
XXV. Omnem naturam et omnem speciem universæ creaturæ nonnisi opere Dei formari - XXVI. De Platonicorum opinione, qui putaverunt Angelos quidem a Deo conditos, sed ipsos esse humanorum corporum conditores
XXVI. De Platonicorum opinione, qui putaverunt Angelos quidem a Deo conditos, sed ipsos esse humanorum corporum conditores. 375
XXVI. De Platonicorum opinione, qui putaverunt Angelos quidem a Deo conditos, sed ipsos esse humanorum corporum conditores - XXVII. In primo homine exortam fuisse omnem plenitudinem generis humani, in qua prævidit Deus quæ pars honoranda esset præmio, quæ damnanda supplicio
XXVII. In primo homine exortam fuisse omnem plenitudinem generis humani, in qua prævidit Deus quæ pars honoranda esset præmio, quæ damnanda supplicio. 376
XXVII. In primo homine exortam fuisse omnem plenitudinem generis humani, in qua prævidit Deus quæ pars honoranda esset præmio, quæ damnanda supplicio - LIBER DECIMUS TERTIUS. — In quo docetur mortem in hominibus esse pœnalem, ortamque ex Adami peccato
LIBER DECIMUS TERTIUS. — In quo docetur mortem in hominibus esse pœnalem, ortamque ex Adami peccato. 377-378
LIBER DECIMUS TERTIUS. — In quo docetur mortem in hominibus esse pœnalem, ortamque ex Adami peccato - CAPUT PRIMUM. De lapsu primi hominis, per quem est contracta mortalitas
CAPUT PRIMUM. De lapsu primi hominis, per quem est contracta mortalitas. Ibid.
CAPUT PRIMUM. De lapsu primi hominis, per quem est contracta mortalitas - II. De ea morte, quæ animæ semper utcumque victuræ accidere potest, et ea cui corpus obnoxium est
II. De ea morte, quæ animæ semper utcumque victuræ accidere potest, et ea cui corpus obnoxium est. Ibid.
II. De ea morte, quæ animæ semper utcumque victuræ accidere potest, et ea cui corpus obnoxium est - III. An mors, quæ per peccatum primorum hominum in omnes homines pertransiit, etiam sanctis pœna peccati sit
III. An mors, quæ per peccatum primorum hominum in omnes homines pertransiit, etiam sanctis pœna peccati sit. Ib.
III. An mors, quæ per peccatum primorum hominum in omnes homines pertransiit, etiam sanctis pœna peccati sit - IV. Cur ab his qui per gratiam regenerationis absoluti sunt a peccato, non auferatur mors, id est, pœna peccati
IV. Cur ab his qui per gratiam regenerationis absoluti sunt a peccato, non auferatur mors, id est, pœna peccati. 379
IV. Cur ab his qui per gratiam regenerationis absoluti sunt a peccato, non auferatur mors, id est, pœna peccati - V. Quod sicut iniqui male utuntur lege quæ bona est, ita et justi bene utuntur morte quæ mala est
V. Quod sicut iniqui male utuntur lege quæ bona est, ita et justi bene utuntur morte quæ mala est. 380
V. Quod sicut iniqui male utuntur lege quæ bona est, ita et justi bene utuntur morte quæ mala est - VI. De generalis mortis malo, quod animæ et corporis societatem separatur
VI. De generalis mortis malo, quod animæ et corporis societatem separatur. 381
VI. De generalis mortis malo, quod animæ et corporis societatem separatur - VII. De morte, quam non regenerati pro Christi confessione suscipiunt
VII. De morte, quam non regenerati pro Christi confessione suscipiunt. Ibid.
VII. De morte, quam non regenerati pro Christi confessione suscipiunt - VIII. Quod in sanctis primæ mortis pro veritate susceptio, secundæ sit mortis absolutio
VIII. Quod in sanctis primæ mortis pro veritate susceptio, secundæ sit mortis absolutio. 382
VIII. Quod in sanctis primæ mortis pro veritate susceptio, secundæ sit mortis absolutio - IX. Tempus mortis, quo vitæ sensus aufertur, in morientibus, an in mortuis esse dicendum sit
IX. Tempus mortis, quo vitæ sensus aufertur, in morientibus, an in mortuis esse dicendum sit. Ibid.
IX. Tempus mortis, quo vitæ sensus aufertur, in morientibus, an in mortuis esse dicendum sit - X. De vita mortuorum, quæ mors potius quam vita dicenda est
X. De vita mortuorum, quæ mors potius quam vita dicenda est. 383
X. De vita mortuorum, quæ mors potius quam vita dicenda est - XI. An quisquam simul et vivens esse possit et mortuus
XI. An quisquam simul et vivens esse possit et mortuus. 384
XI. An quisquam simul et vivens esse possit et mortuus - XII. Quam mortem primis hominibus Deus, si mandatum ejus transgrederentur, fuerit comminatus
XII. Quam mortem primis hominibus Deus, si mandatum ejus transgrederentur, fuerit comminatus. 385
XII. Quam mortem primis hominibus Deus, si mandatum ejus transgrederentur, fuerit comminatus - XIII. Prævaricatio primorum hominum, quam primam senserit pœnam
XIII. Prævaricatio primorum hominum, quam primam senserit pœnam. 386
XIII. Prævaricatio primorum hominum, quam primam senserit pœnam - XIV. Qualis homo sit factus a Deo, et in quam sortem deciderit suæ voluntatis arbitrio
XIV. Qualis homo sit factus a Deo, et in quam sortem deciderit suæ voluntatis arbitrio. Ibid.
XIV. Qualis homo sit factus a Deo, et in quam sortem deciderit suæ voluntatis arbitrio - XV. Quod Adam peccans prius reliquerit Deum, quam relinqueretur a Deo; et primam fuisse animæ mortem a Deo recessisse
XV. Quod Adam peccans prius reliquerit Deum, quam relinqueretur a Deo; et primam fuisse animæ mortem a Deo recessisse. 387
XV. Quod Adam peccans prius reliquerit Deum, quam relinqueretur a Deo; et primam fuisse animæ mortem a Deo recessisse - XVI. De philosophis qui animæ separationem a corpore non putant esse pœnalem, cum Plato inducat summum Deum diis minoribus promittentem, quod nunquam sint corporibus exuendi
XVI. De philosophis qui animæ separationem a corpore non putant esse pœnalem, cum Plato inducat summum Deum diis minoribus promittentem, quod nunquam sint corporibus exuendi. Ibid.
XVI. De philosophis qui animæ separationem a corpore non putant esse pœnalem, cum Plato inducat summum Deum diis minoribus promittentem, quod nunquam sint corporibus exuendi - XVII. Contra eos qui asserunt, terrena corpora incorruptibilia fieri et æterna non posse
XVII. Contra eos qui asserunt, terrena corpora incorruptibilia fieri et æterna non posse. 389
XVII. Contra eos qui asserunt, terrena corpora incorruptibilia fieri et æterna non posse - XVIII. De terrenis corporibus, quæ philosophi affirment in cœlestibus esse non posse; quia quod terrenum est, naturali pondere vocetur ad terram
XVIII. De terrenis corporibus, quæ philosophi affirment in cœlestibus esse non posse; quia quod terrenum est, naturali pondere vocetur ad terram. 390
XVIII. De terrenis corporibus, quæ philosophi affirment in cœlestibus esse non posse; quia quod terrenum est, naturali pondere vocetur ad terram - XIX. Contra eorum dogmata, qui primos homines, si non peccassent, immortales futuros fuisse non credunt
XIX. Contra eorum dogmata, qui primos homines, si non peccassent, immortales futuros fuisse non credunt. 392
XIX. Contra eorum dogmata, qui primos homines, si non peccassent, immortales futuros fuisse non credunt - XX. Quod caro sanctorum, quæ nunc requiescit in spe, in meliorem reparanda sit qualitatem, quam fuit primorum hominum ante peccatum
XX. Quod caro sanctorum, quæ nunc requiescit in spe, in meliorem reparanda sit qualitatem, quam fuit primorum hominum ante peccatum. 395
XX. Quod caro sanctorum, quæ nunc requiescit in spe, in meliorem reparanda sit qualitatem, quam fuit primorum hominum ante peccatum - XXI. De paradiso, in quo primi homines fuerant, quod recte possit significatione ejus spiritualis aliquid intelligi, salva veritate narrationis historicæ de corporali loco
XXI. De paradiso, in quo primi homines fuerant, quod recte possit significatione ejus spiritualis aliquid intelligi, salva veritate narrationis historicæ de corporali loco. 395
XXI. De paradiso, in quo primi homines fuerant, quod recte possit significatione ejus spiritualis aliquid intelligi, salva veritate narrationis historicæ de corporali loco - XXII. De corporibus sanctorum post resurrectionem, quæ sic spiritualia erunt, ut non in spiritum caro vertatur
XXII. De corporibus sanctorum post resurrectionem, quæ sic spiritualia erunt, ut non in spiritum caro vertatur. 395
XXII. De corporibus sanctorum post resurrectionem, quæ sic spiritualia erunt, ut non in spiritum caro vertatur - XXIII. Quid intelligendum sit de corpore animali et de corpore spirituali; aut qui moriuntur in Adam, qui vero vivificantur in Christo
XXIII. Quid intelligendum sit de corpore animali et de corpore spirituali; aut qui moriuntur in Adam, qui vero vivificantur in Christo. Ibid.
XXIII. Quid intelligendum sit de corpore animali et de corpore spirituali; aut qui moriuntur in Adam, qui vero vivificantur in Christo - XXIV. Qualiter accipienda sit vel illa insufflatio, in qua primus homo factus est in animam viventem; vel illa quam Dominus fecit, dicens, accipite spiritum sanctum
XXIV. Qualiter accipienda sit vel illa insufflatio, in qua primus homo factus est in animam viventem; vel illa quam Dominus fecit, dicens, accipite spiritum sanctum. 398
XXIV. Qualiter accipienda sit vel illa insufflatio, in qua primus homo factus est in animam viventem; vel illa quam Dominus fecit, dicens, accipite spiritum sanctum - LIBER DECIMUS QUARTUS. — Rursum de primi hominis peccato, ex quo vita carnalis et vitiosorum affectuum causam profluxisse docet Augustinus: sed præsertim libidinis erubescendæ malum pœnam inobedientiæ reciprocum esse ostendit, et quomodo, si non peccasset homo, filios fuisset absque libidine propagaturus, inquirit
LIBER DECIMUS QUARTUS. — Rursum de primi hominis peccato, ex quo vita carnalis et vitiosorum affectuum causam profluxisse docet Augustinus: sed præsertim libidinis erubescendæ malum pœnam inobedientiæ reciprocum esse ostendit, et quomodo, si non peccasset homo, filios fuisset absque libidine propagaturus, inquirit. Ibid.
LIBER DECIMUS QUARTUS. — Rursum de primi hominis peccato, ex quo vita carnalis et vitiosorum affectuum causam profluxisse docet Augustinus: sed præsertim libidinis erubescendæ malum pœnam inobedientiæ reciprocum esse ostendit, et quomodo, si non peccasset homo, filios fuisset absque libidine propagaturus, inquirit - CAPUT PRIMUM. De inobedientiæ primi hominis in secundæ mortis perpetuitatemruituros omnes fuisse, nisi multos Dei gratia liberaret
CAPUT PRIMUM. De inobedientiæ primi hominis in secundæ mortis perpetuitatemruituros omnes fuisse, nisi multos Dei gratia liberaret. 403
CAPUT PRIMUM. De inobedientiæ primi hominis in secundæ mortis perpetuitatemruituros omnes fuisse, nisi multos Dei gratia liberaret - II. De vita carnali, quæ non ex corporis tantum, sed etiam ex animi sit intelligenda vitiis
II. De vita carnali, quæ non ex corporis tantum, sed etiam ex animi sit intelligenda vitiis. Ibid.
II. De vita carnali, quæ non ex corporis tantum, sed etiam ex animi sit intelligenda vitiis - III. Peccati causam ex anima, non ex carne prodiisse, et corruptionem ex peccato contractam, non peccatum esse, sed pœnam
III. Peccati causam ex anima, non ex carne prodiisse, et corruptionem ex peccato contractam, non peccatum esse, sed pœnam. 403
III. Peccati causam ex anima, non ex carne prodiisse, et corruptionem ex peccato contractam, non peccatum esse, sed pœnam - IV. Quid sit secundum hominem, quidve secundum Deum vivere
IV. Quid sit secundum hominem, quidve secundum Deum vivere. 407
IV. Quid sit secundum hominem, quidve secundum Deum vivere - V. Quod de corporis animæque natura tolerabilior quidem Platonicorum quam Manichæorum sit opinio; sed ut ipsi reprehendantur, quoniam vitiorum causas naturæ carnis adscribunt
V. Quod de corporis animæque natura tolerabilior quidem Platonicorum quam Manichæorum sit opinio; sed ut ipsi reprehendantur, quoniam vitiorum causas naturæ carnis adscribunt. 404
V. Quod de corporis animæque natura tolerabilior quidem Platonicorum quam Manichæorum sit opinio; sed ut ipsi reprehendantur, quoniam vitiorum causas naturæ carnis adscribunt - VI. De qualitate voluntatis humanæ, sub cujus judicio affectiones animi aut pravæ habentur aut rectæ
VI. De qualitate voluntatis humanæ, sub cujus judicio affectiones animi aut pravæ habentur aut rectæ. 409
VI. De qualitate voluntatis humanæ, sub cujus judicio affectiones animi aut pravæ habentur aut rectæ - VII. Amorem et dilectionem indifferenter et in bono et in malo apud sacras Litteras inveniri
VII. Amorem et dilectionem indifferenter et in bono et in malo apud sacras Litteras inveniri. 410
VII. Amorem et dilectionem indifferenter et in bono et in malo apud sacras Litteras inveniri - VIII. De tribus perturbationibus, quas in animo sapientis Stoici esse voluerunt, excluso dolore sive tristitia, quam virtus animi sentire non debeat
VIII. De tribus perturbationibus, quas in animo sapientis Stoici esse voluerunt, excluso dolore sive tristitia, quam virtus animi sentire non debeat. 411
VIII. De tribus perturbationibus, quas in animo sapientis Stoici esse voluerunt, excluso dolore sive tristitia, quam virtus animi sentire non debeat - IX. De perturbationibus animi, quarum affectus recte habet vita justorum
IX. De perturbationibus animi, quarum affectus recte habet vita justorum. 412
IX. De perturbationibus animi, quarum affectus recte habet vita justorum - X. An primos homines in paradiso constitutos nullis perturbationibus, priusquam deliquerint, affectos fuisse credendum sit
X. An primos homines in paradiso constitutos nullis perturbationibus, priusquam deliquerint, affectos fuisse credendum sit. 417
X. An primos homines in paradiso constitutos nullis perturbationibus, priusquam deliquerint, affectos fuisse credendum sit - XI. De lapsu primi hominis, in quo bene condita natura est, nec potest nisi a suo Auctore reparari
XI. De lapsu primi hominis, in quo bene condita natura est, nec potest nisi a suo Auctore reparari. 418
XI. De lapsu primi hominis, in quo bene condita natura est, nec potest nisi a suo Auctore reparari - XII. De qualitate primi peccati per hominem admissi
XII. De qualitate primi peccati per hominem admissi. 420
XII. De qualitate primi peccati per hominem admissi - XIII. Quod in prævaricatione Adæ ad opus malum voluntas præcessit mala
XIII. Quod in prævaricatione Adæ ad opus malum voluntas præcessit mala. Ibid.
XIII. Quod in prævaricatione Adæ ad opus malum voluntas præcessit mala - XIV. De superbia transgressionis, quæ ipsa fuit transgressione deterior
XIV. De superbia transgressionis, quæ ipsa fuit transgressione deterior. 422
XIV. De superbia transgressionis, quæ ipsa fuit transgressione deterior - XV. De justitiæ retributionis, quam primi homines pro sua inobedientia receperunt
XV. De justitiæ retributionis, quam primi homines pro sua inobedientia receperunt. Ibid.
XV. De justitiæ retributionis, quam primi homines pro sua inobedientia receperunt - XVI. De libidinis malo, cujus nomen cum multis vitiis congruat, proprie tamen motibus obscœnis corporis adscribitur
XVI. De libidinis malo, cujus nomen cum multis vitiis congruat, proprie tamen motibus obscœnis corporis adscribitur. 424
XVI. De libidinis malo, cujus nomen cum multis vitiis congruat, proprie tamen motibus obscœnis corporis adscribitur - XVII. De nuditate primorum hominum, quam post peccatum turpem pudendamque viderunt
XVII. De nuditate primorum hominum, quam post peccatum turpem pudendamque viderunt. 425
XVII. De nuditate primorum hominum, quam post peccatum turpem pudendamque viderunt - XVIII. De pudore concubitus, non solum vulgari, sed etiam conjugali
XVIII. De pudore concubitus, non solum vulgari, sed etiam conjugali. 426
XVIII. De pudore concubitus, non solum vulgari, sed etiam conjugali - XIX. Quod partes iræ atque libidinis tam vitiose moventur, ut eas necesse sit frenis sapientiæ cohiberi, quæ in illa ante peccatum naturæ sanitate non fuerunt
XIX. Quod partes iræ atque libidinis tam vitiose moventur, ut eas necesse sit frenis sapientiæ cohiberi, quæ in illa ante peccatum naturæ sanitate non fuerunt. 427
XIX. Quod partes iræ atque libidinis tam vitiose moventur, ut eas necesse sit frenis sapientiæ cohiberi, quæ in illa ante peccatum naturæ sanitate non fuerunt - XX. De vanissima turpitudine Cynicorum
XX. De vanissima turpitudine Cynicorum. 428
XX. De vanissima turpitudine Cynicorum - XXI. De benedictione multiplicandæ fecunditatis humanæ ante peccatum, quam prævaricatio non adimeret, et cui libidinis morbus accesserit
XXI. De benedictione multiplicandæ fecunditatis humanæ ante peccatum, quam prævaricatio non adimeret, et cui libidinis morbus accesserit. Ibid.
XXI. De benedictione multiplicandæ fecunditatis humanæ ante peccatum, quam prævaricatio non adimeret, et cui libidinis morbus accesserit - XXII. De copula conjugali a Deo primitus instituta, atque benedicta
XXII. De copula conjugali a Deo primitus instituta, atque benedicta. 429
XXII. De copula conjugali a Deo primitus instituta, atque benedicta - XXIII. An etiam in paradiso generandum fuisset, si nemo peccasset; vel utrum contra actum libidinis pugnaturæ illic fuisset traditio castitatis
XXIII. An etiam in paradiso generandum fuisset, si nemo peccasset; vel utrum contra actum libidinis pugnaturæ illic fuisset traditio castitatis. 430
XXIII. An etiam in paradiso generandum fuisset, si nemo peccasset; vel utrum contra actum libidinis pugnaturæ illic fuisset traditio castitatis - XXIV. Quod insontes homines et merito obedientiæ in paradiso permanentes, ita genitalibus membris fuissent usuri ad generationem prolis, sicut cæteris ad arbitrium voluntatis
XXIV. Quod insontes homines et merito obedientiæ in paradiso permanentes, ita genitalibus membris fuissent usuri ad generationem prolis, sicut cæteris ad arbitrium voluntatis. 432
XXIV. Quod insontes homines et merito obedientiæ in paradiso permanentes, ita genitalibus membris fuissent usuri ad generationem prolis, sicut cæteris ad arbitrium voluntatis - XXV. De vera beatitudine, quam temporalis vita non obtinet
XXV. De vera beatitudine, quam temporalis vita non obtinet. 433
XXV. De vera beatitudine, quam temporalis vita non obtinet - XXVI. Quod felicitas in paradiso viventium sine erubescendo appetitu generandi officium credenda sit implere potuisse
XXVI. Quod felicitas in paradiso viventium sine erubescendo appetitu generandi officium credenda sit implere potuisse. 434
XXVI. Quod felicitas in paradiso viventium sine erubescendo appetitu generandi officium credenda sit implere potuisse - XXVII. De peccatoribus et angelis et hominibus, quorum perversitas non perturbat providentiam Dei
XXVII. De peccatoribus et angelis et hominibus, quorum perversitas non perturbat providentiam Dei. 435
XXVII. De peccatoribus et angelis et hominibus, quorum perversitas non perturbat providentiam Dei - XXVIII. De qualitate duarum civitatum, terrenæ atque cœlestis
XXVIII. De qualitate duarum civitatum, terrenæ atque cœlestis. 436
XXVIII. De qualitate duarum civitatum, terrenæ atque cœlestis - LIBER DECIMUS QUINTUS. — Postquam egit quatuor proximæ antecedentibus libris de civitatum duarum, terrenæ ac cœlestis exortu, libros totidem de earumdem civitatum procursu subjungit Augustinus, idque argumentum ea ratione aggreditur, ut tractu ea capita sacræ historiæ codex
LIBER DECIMUS QUINTUS. — Postquam egit quatuor proximæ antecedentibus libris de civitatum duarum, terrenæ ac cœlestis exortu, libros totidem de earumdem civitatum procursu subjungit Augustinus, idque argumentum ea ratione aggreditur, ut tractu ea capita sacræ historiæ codex 865
LIBER DECIMUS QUINTUS. — Postquam egit quatuor proximæ antecedentibus libris de civitatum duarum, terrenæ ac cœlestis exortu, libros totidem de earumdem civitatum procursu subjungit Augustinus, idque argumentum ea ratione aggreditur, ut tractu ea capita sacræ historiæ codex - spectantia pertractet, primum scilicet quinto decimo hoc libro quæ in Genesi leguntur a Cain et Abel usque ad diluvium
spectantia pertractet, primum scilicet quinto decimo hoc libro quæ in Genesi leguntur a Cain et Abel usque ad diluvium. 457-458
spectantia pertractet, primum scilicet quinto decimo hoc libro quæ in Genesi leguntur a Cain et Abel usque ad diluvium - CAPUT PRIMUM. De duobus ordinibus generationis humanæ in diversos fines ab initio procurrentis
CAPUT PRIMUM. De duobus ordinibus generationis humanæ in diversos fines ab initio procurrentis. ibid.
CAPUT PRIMUM. De duobus ordinibus generationis humanæ in diversos fines ab initio procurrentis - II. De filiis carnis, et filiis promissionis
II. De filiis carnis, et filiis promissionis. ibid.
II. De filiis carnis, et filiis promissionis - III. De sterilitate Sarræ, quam Dei gratia fecundavit
III. De sterilitate Sarræ, quam Dei gratia fecundavit. 459
III. De sterilitate Sarræ, quam Dei gratia fecundavit - IV. De terrenæ civitatis vel concertatione, vel pace
IV. De terrenæ civitatis vel concertatione, vel pace. 460
IV. De terrenæ civitatis vel concertatione, vel pace - V. De primo terrenæ civitatis auctore fratricida, cujus impietati atque urbis conditor germani cæde responderit
V. De primo terrenæ civitatis auctore fratricida, cujus impietati atque urbis conditor germani cæde responderit. 441
V. De primo terrenæ civitatis auctore fratricida, cujus impietati atque urbis conditor germani cæde responderit - VI. De languoribus, quos ea pœna peccati etiam cives civitatis Dei in hujus vitæ peregrinatione patiuntur, et a quibus Deo medente sanantur
VI. De languoribus, quos ea pœna peccati etiam cives civitatis Dei in hujus vitæ peregrinatione patiuntur, et a quibus Deo medente sanantur. 442
VI. De languoribus, quos ea pœna peccati etiam cives civitatis Dei in hujus vitæ peregrinatione patiuntur, et a quibus Deo medente sanantur - VII. De causa et pertinacia sceleris Cain, quem a facinore concepto nec Dei sermo revocavit
VII. De causa et pertinacia sceleris Cain, quem a facinore concepto nec Dei sermo revocavit. 445
VII. De causa et pertinacia sceleris Cain, quem a facinore concepto nec Dei sermo revocavit - VIII. Quæ ratio fuerit, ut Cain inter principia generis humani conderet civitatem
VIII. Quæ ratio fuerit, ut Cain inter principia generis humani conderet civitatem. 445
VIII. Quæ ratio fuerit, ut Cain inter principia generis humani conderet civitatem - IV. De longa vita hominum, quæ fuit ante diluvium, et de ampliore humanorum corporum forma
IV. De longa vita hominum, quæ fuit ante diluvium, et de ampliore humanorum corporum forma. 447
IV. De longa vita hominum, quæ fuit ante diluvium, et de ampliore humanorum corporum forma - X. De differentia quæ inter Hebræos et nostros Codices videtur annorum numeri dissonare
X. De differentia quæ inter Hebræos et nostros Codices videtur annorum numeri dissonare. 448
X. De differentia quæ inter Hebræos et nostros Codices videtur annorum numeri dissonare - XI. De annis Mathusalem, cujus ætas quatuordecim annis diluvium videtur excedere
XI. De annis Mathusalem, cujus ætas quatuordecim annis diluvium videtur excedere. 449
XI. De annis Mathusalem, cujus ætas quatuordecim annis diluvium videtur excedere - XII. De opinione eorum, qui primorum temporum homines tam longævos, quam scribitur, fuisse non credunt
XII. De opinione eorum, qui primorum temporum homines tam longævos, quam scribitur, fuisse non credunt. 450
XII. De opinione eorum, qui primorum temporum homines tam longævos, quam scribitur, fuisse non credunt - XIII. An in dinumeratione annorum, Hebræorum magis quam Septuaginta Interpretum sit sequenda auctoritas
XIII. An in dinumeratione annorum, Hebræorum magis quam Septuaginta Interpretum sit sequenda auctoritas. 452
XIII. An in dinumeratione annorum, Hebræorum magis quam Septuaginta Interpretum sit sequenda auctoritas - XIV. De parilitate annorum, qui iisdem quibus nunc spatiis et in prioribus sæculis occurrerunt
XIV. De parilitate annorum, qui iisdem quibus nunc spatiis et in prioribus sæculis occurrerunt. 454
XIV. De parilitate annorum, qui iisdem quibus nunc spatiis et in prioribus sæculis occurrerunt - XV. An credibile sit, primi sæculi viros usque ad eam ætatem, qua filios generasse referuntur, a concubitu continuisse
XV. An credibile sit, primi sæculi viros usque ad eam ætatem, qua filios generasse referuntur, a concubitu continuisse. 456
XV. An credibile sit, primi sæculi viros usque ad eam ætatem, qua filios generasse referuntur, a concubitu continuisse - XVI. De jure conjugiorum quod dissimile a subsequentibus matrimoniis habuerint prima connubia
XVI. De jure conjugiorum quod dissimile a subsequentibus matrimoniis habuerint prima connubia. 457
XVI. De jure conjugiorum quod dissimile a subsequentibus matrimoniis habuerint prima connubia - XVII. De duobus ex uno genitore procreatis patribus atque principibus
XVII. De duobus ex uno genitore procreatis patribus atque principibus. 460
XVII. De duobus ex uno genitore procreatis patribus atque principibus - XVIII. Quid significatum sit in Abel, et Seth, et Enos, quod appareat ad Christum et corpus ejus, id est Ecclesiam, pertinere
XVIII. Quid significatum sit in Abel, et Seth, et Enos, quod appareat ad Christum et corpus ejus, id est Ecclesiam, pertinere. 461
XVIII. Quid significatum sit in Abel, et Seth, et Enos, quod appareat ad Christum et corpus ejus, id est Ecclesiam, pertinere - XIX. De significatione quæ in Enoch translatione monstratur
XIX. De significatione quæ in Enoch translatione monstratur. 462
XIX. De significatione quæ in Enoch translatione monstratur - XX. De eo quod Cain successio in octo ab Adam generationibus clauditur, et in posteris ab eodem patre Adam Noe decimus invenitur
XX. De eo quod Cain successio in octo ab Adam generationibus clauditur, et in posteris ab eodem patre Adam Noe decimus invenitur. ibid.
XX. De eo quod Cain successio in octo ab Adam generationibus clauditur, et in posteris ab eodem patre Adam Noe decimus invenitur - XXI. Qua ratione commemorato Enoch, qui fuit filius Cain, totius generationis ejus usque ad diluvium sit continuata narratio; commemorato autem Enos, qui fuit filius Seth, ad conditionis humanæ principium sit reditum
XXI. Qua ratione commemorato Enoch, qui fuit filius Cain, totius generationis ejus usque ad diluvium sit continuata narratio; commemorato autem Enos, qui fuit filius Seth, ad conditionis humanæ principium sit reditum. 463
XXI. Qua ratione commemorato Enoch, qui fuit filius Cain, totius generationis ejus usque ad diluvium sit continuata narratio; commemorato autem Enos, qui fuit filius Seth, ad conditionis humanæ principium sit reditum - XXII. De lapsu filiorum Dei alienigenarum mulierum amore captorum, unde et omnes, exceptis octo hominibus, diluvio perire meruerunt
XXII. De lapsu filiorum Dei alienigenarum mulierum amore captorum, unde et omnes, exceptis octo hominibus, diluvio perire meruerunt. 467
XXII. De lapsu filiorum Dei alienigenarum mulierum amore captorum, unde et omnes, exceptis octo hominibus, diluvio perire meruerunt - XXIII. An credendum sit angelos substantiæ spiritualis, amore speciosarum mulierum captos, earumdem iniisse conjugia, ex quibus gigantes sint creati
XXIII. An credendum sit angelos substantiæ spiritualis, amore speciosarum mulierum captos, earumdem iniisse conjugia, ex quibus gigantes sint creati. 468
XXIII. An credendum sit angelos substantiæ spiritualis, amore speciosarum mulierum captos, earumdem iniisse conjugia, ex quibus gigantes sint creati - XXIV. Quomodo intelligendum sit, quod de eis qui diluvio perdendi erant, Dominus dixerit, Erunt dies eorum centum viginti anni
XXIV. Quomodo intelligendum sit, quod de eis qui diluvio perdendi erant, Dominus dixerit, Erunt dies eorum centum viginti anni. 471
XXIV. Quomodo intelligendum sit, quod de eis qui diluvio perdendi erant, Dominus dixerit, Erunt dies eorum centum viginti anni - XXV. De ira Dei, quæ incommutabilem tranquillitatem nulla inflatione perturbat
XXV. De ira Dei, quæ incommutabilem tranquillitatem nulla inflatione perturbat. 472
XXV. De ira Dei, quæ incommutabilem tranquillitatem nulla inflatione perturbat - XXVI. Quod arca quam Noe jussus est facere, in omnibus Christum Ecclesiamque significet
XXVI. Quod arca quam Noe jussus est facere, in omnibus Christum Ecclesiamque significet. ibid.
XXVI. Quod arca quam Noe jussus est facere, in omnibus Christum Ecclesiamque significet - XXVII. De area atque diluvio, nec illis esse consentiendum, qui solam historiam recipiunt sine allegorica significatione; nec illis qui solas figuras defendunt repudiata historica veritate
XXVII. De area atque diluvio, nec illis esse consentiendum, qui solam historiam recipiunt sine allegorica significatione; nec illis qui solas figuras defendunt repudiata historica veritate. 475
XXVII. De area atque diluvio, nec illis esse consentiendum, qui solam historiam recipiunt sine allegorica significatione; nec illis qui solas figuras defendunt repudiata historica veritate - LIBER DECIMUS SEXTUS. — In cujus priore parte, a capite videlicet primo ad duodecimum, civitatis utriusque, cœlestis ac terrenæ, procursus exhibetur secundum sacram historiam a Noe usque ad Abraham; posteriore autem parte de cœlestis tantummodo civitatis procursu ab Abraham usque ad Israelitarum reges disputatur
LIBER DECIMUS SEXTUS. — In cujus priore parte, a capite videlicet primo ad duodecimum, civitatis utriusque, cœlestis ac terrenæ, procursus exhibetur secundum sacram historiam a Noe usque ad Abraham; posteriore autem parte de cœlestis tantummodo civitatis procursu ab Abraham usque ad Israelitarum reges disputatur. 475-476
LIBER DECIMUS SEXTUS. — In cujus priore parte, a capite videlicet primo ad duodecimum, civitatis utriusque, cœlestis ac terrenæ, procursus exhibetur secundum sacram historiam a Noe usque ad Abraham; posteriore autem parte de cœlestis tantummodo civitatis procursu ab Abraham usque ad Israelitarum reges disputatur - CAPUT PRIMUM. An post diluvium, a Noe usque ad Abraham, aliaque familiæ secundum Deum viventium requirantur. ib. II. Quid in filiis Noe prophetice fuerit figuratum
CAPUT PRIMUM. An post diluvium, a Noe usque ad Abraham, aliaque familiæ secundum Deum viventium requirantur. ib. II. Quid in filiis Noe prophetice fuerit figuratum. 477
CAPUT PRIMUM. An post diluvium, a Noe usque ad Abraham, aliaque familiæ secundum Deum viventium requirantur. ib. II. Quid in filiis Noe prophetice fuerit figuratum - III. De generationibus trium filiorum Noe
III. De generationibus trium filiorum Noe. 479
III. De generationibus trium filiorum Noe - IV. De diversitate linguarum, principioque Babylonis
IV. De diversitate linguarum, principioque Babylonis. 482
IV. De diversitate linguarum, principioque Babylonis - V. De descensione Domini ad confundendam linguam ædificantium turrem
V. De descensione Domini ad confundendam linguam ædificantium turrem. 485
V. De descensione Domini ad confundendam linguam ædificantium turrem - VI. Qualis intelligenda sit esse locutio, qua Deus Angelis loquitur
VI. Qualis intelligenda sit esse locutio, qua Deus Angelis loquitur. 484
VI. Qualis intelligenda sit esse locutio, qua Deus Angelis loquitur - VII. An omne bestiarum genus etiam remotissima a terris insulæ ex eo numero acceperint, qui in arca a diluvii inundatione servatus est
VII. An omne bestiarum genus etiam remotissima a terris insulæ ex eo numero acceperint, qui in arca a diluvii inundatione servatus est. 485
VII. An omne bestiarum genus etiam remotissima a terris insulæ ex eo numero acceperint, qui in arca a diluvii inundatione servatus est - VIII. An ex propagine Adam vel filiorum Noe quædam genera hominum monstrosa prodierint
VIII. An ex propagine Adam vel filiorum Noe quædam genera hominum monstrosa prodierint. ibid.
VIII. An ex propagine Adam vel filiorum Noe quædam genera hominum monstrosa prodierint - IX. An inferiorem partem terræ, quæ nostræ habitationi contraria est, Antipodas habere credendum sit
IX. An inferiorem partem terræ, quæ nostræ habitationi contraria est, Antipodas habere credendum sit. 487
IX. An inferiorem partem terræ, quæ nostræ habitationi contraria est, Antipodas habere credendum sit - X. De generatione Sem, in cujus progenie tendens ad Abraham civitatis Dei ordo dirigitur
X. De generatione Sem, in cujus progenie tendens ad Abraham civitatis Dei ordo dirigitur. 488
X. De generatione Sem, in cujus progenie tendens ad Abraham civitatis Dei ordo dirigitur - XI. Quod ea primitus lingua in usu hominum fuerit, quæ postea Hebræa ab Heber nomine nuncupata est, et in cujus familia remansit, cum diversitas esset facta linguarum
XI. Quod ea primitus lingua in usu hominum fuerit, quæ postea Hebræa ab Heber nomine nuncupata est, et in cujus familia remansit, cum diversitas esset facta linguarum. 490
XI. Quod ea primitus lingua in usu hominum fuerit, quæ postea Hebræa ab Heber nomine nuncupata est, et in cujus familia remansit, cum diversitas esset facta linguarum - XII. De articulo temporis in Abraham, a quo sanctæ successionis novus ordo contextitur
XII. De articulo temporis in Abraham, a quo sanctæ successionis novus ordo contextitur. 492
XII. De articulo temporis in Abraham, a quo sanctæ successionis novus ordo contextitur - XIII. Quæ ratio fecisse videatur, ut in transmigratione Thare, quæ Chaldæos deserens in Mesopotamiam transiit, nulla filii ejus Nachor facta sit mentio
XIII. Quæ ratio fecisse videatur, ut in transmigratione Thare, quæ Chaldæos deserens in Mesopotamiam transiit, nulla filii ejus Nachor facta sit mentio. 493
XIII. Quæ ratio fecisse videatur, ut in transmigratione Thare, quæ Chaldæos deserens in Mesopotamiam transiit, nulla filii ejus Nachor facta sit mentio - XIV. De annis Thare, qui in charra vitæ suæ tempus implevit
XIV. De annis Thare, qui in charra vitæ suæ tempus implevit. 494
XIV. De annis Thare, qui in charra vitæ suæ tempus implevit - XV. De tempore profectionis Abrahæ, quæ secundum præceptum Dei exiit de Charra
XV. De tempore profectionis Abrahæ, quæ secundum præceptum Dei exiit de Charra. ibid.
XV. De tempore profectionis Abrahæ, quæ secundum præceptum Dei exiit de Charra - XVI. De ordine et qualitate promissionum Dei, quæ ad Abraham factæ sunt
XVI. De ordine et qualitate promissionum Dei, quæ ad Abraham factæ sunt. 496
XVI. De ordine et qualitate promissionum Dei, quæ ad Abraham factæ sunt - XVII. De tribus excellentioribus gentium regnis, quorum unum, id est Assyriorum, jam Abraham genito sublimius eminebat
XVII. De tribus excellentioribus gentium regnis, quorum unum, id est Assyriorum, jam Abraham genito sublimius eminebat. 497
XVII. De tribus excellentioribus gentium regnis, quorum unum, id est Assyriorum, jam Abraham genito sublimius eminebat - XVIII. De iterato alloquio Dei ad Abraham, quo ei et semini ejus Chanaan terra promittitur
XVIII. De iterato alloquio Dei ad Abraham, quo ei et semini ejus Chanaan terra promittitur. ibid.
XVIII. De iterato alloquio Dei ad Abraham, quo ei et semini ejus Chanaan terra promittitur - XIX. De Sarræ pudicitia in Ægypto per Deum custodita, quam Abraham non uxorem suam esse dixerat, sed sororem
XIX. De Sarræ pudicitia in Ægypto per Deum custodita, quam Abraham non uxorem suam esse dixerat, sed sororem. 498
XIX. De Sarræ pudicitia in Ægypto per Deum custodita, quam Abraham non uxorem suam esse dixerat, sed sororem - XX. De secessione Lot et Abrahæ, quæ illis salva charitate complaceat
XX. De secessione Lot et Abrahæ, quæ illis salva charitate complaceat. ibid.
XX. De secessione Lot et Abrahæ, quæ illis salva charitate complaceat - XXI. De tertia promissione Dei, quæ terram Chanaan Abrahæ et semini ejus in perpetuum pollicetur
XXI. De tertia promissione Dei, quæ terram Chanaan Abrahæ et semini ejus in perpetuum pollicetur. ibid.
XXI. De tertia promissione Dei, quæ terram Chanaan Abrahæ et semini ejus in perpetuum pollicetur - XXII. De superatis ab Abraham hostibus Sodomorum, quando et Loth de captivitate eripuit, et a Melchisedech sacerdote benedictus est
XXII. De superatis ab Abraham hostibus Sodomorum, quando et Loth de captivitate eripuit, et a Melchisedech sacerdote benedictus est. 499
XXII. De superatis ab Abraham hostibus Sodomorum, quando et Loth de captivitate eripuit, et a Melchisedech sacerdote benedictus est - XXIII. De verbo Domini ad Abraham, quo ei promittitur secundum multitudinem stellarum multiplicanda posteritas; quod credens justificatus est adhuc in præputio constitutus
XXIII. De verbo Domini ad Abraham, quo ei promittitur secundum multitudinem stellarum multiplicanda posteritas; quod credens justificatus est adhuc in præputio constitutus. 500
XXIII. De verbo Domini ad Abraham, quo ei promittitur secundum multitudinem stellarum multiplicanda posteritas; quod credens justificatus est adhuc in præputio constitutus - XXIV. De significatione sacrificii, quod Abraham offerre præceptus est, cum poposcisset ut de his quæ crediderat, doceretur
XXIV. De significatione sacrificii, quod Abraham offerre præceptus est, cum poposcisset ut de his quæ crediderat, doceretur. 501
XXIV. De significatione sacrificii, quod Abraham offerre præceptus est, cum poposcisset ut de his quæ crediderat, doceretur - XXV. De Agar ancilla Sarræ, quam eadem Sarra Abrahæ voluit esse concubinam
XXV. De Agar ancilla Sarræ, quam eadem Sarra Abrahæ voluit esse concubinam. 503
XXV. De Agar ancilla Sarræ, quam eadem Sarra Abrahæ voluit esse concubinam - XXVI. De testificatione Dei ad Abraham, quæ eidem seni de sterili Sarra filium spondet, patremque eum gentium statuit, et promissi fidem sacramento circumcisionis obsignat
XXVI. De testificatione Dei ad Abraham, quæ eidem seni de sterili Sarra filium spondet, patremque eum gentium statuit, et promissi fidem sacramento circumcisionis obsignat. 504
XXVI. De testificatione Dei ad Abraham, quæ eidem seni de sterili Sarra filium spondet, patremque eum gentium statuit, et promissi fidem sacramento circumcisionis obsignat - XXVII. De masculo, qui si octavo die non fuerit circumcisus, perit anima ejus, quia testamentum Dei dissipavit
XXVII. De masculo, qui si octavo die non fuerit circumcisus, perit anima ejus, quia testamentum Dei dissipavit. 506
XXVII. De masculo, qui si octavo die non fuerit circumcisus, perit anima ejus, quia testamentum Dei dissipavit - XXVIII. De commutatione nominum Abrahæ et Sarræ, qui cum ob unius sterilitatem, ob utriusque autem senectutem generare non possent, nuuus fecunditatis indepti sunt
XXVIII. De commutatione nominum Abrahæ et Sarræ, qui cum ob unius sterilitatem, ob utriusque autem senectutem generare non possent, nuuus fecunditatis indepti sunt. 507
XXVIII. De commutatione nominum Abrahæ et Sarræ, qui cum ob unius sterilitatem, ob utriusque autem senectutem generare non possent, nuuus fecunditatis indepti sunt - XXIX. De tribus viris vel angelis, in quibus ad quercum Mambre apparuisse Abrahæ Dominus iudicatur
XXIX. De tribus viris vel angelis, in quibus ad quercum Mambre apparuisse Abrahæ Dominus iudicatur. 508
XXIX. De tribus viris vel angelis, in quibus ad quercum Mambre apparuisse Abrahæ Dominus iudicatur - XXX. De Lot a Sodomis liberato, atque eisdem cœlesti igne consumptis; et de Abimelech, cujus concupiscentia castitati Sarræ nocere non potuit
XXX. De Lot a Sodomis liberato, atque eisdem cœlesti igne consumptis; et de Abimelech, cujus concupiscentia castitati Sarræ nocere non potuit. 509
XXX. De Lot a Sodomis liberato, atque eisdem cœlesti igne consumptis; et de Abimelech, cujus concupiscentia castitati Sarræ nocere non potuit - XXXI. De Isaac secundum promissionem nato, cui nomen ex risu utriusque parentis est inditum
XXXI. De Isaac secundum promissionem nato, cui nomen ex risu utriusque parentis est inditum. 510
XXXI. De Isaac secundum promissionem nato, cui nomen ex risu utriusque parentis est inditum - XXXII. De obedientia et fide Abrahæ, qua per oblationem immolandi filii probatus est, et de morte Sarræ
XXXII. De obedientia et fide Abrahæ, qua per oblationem immolandi filii probatus est, et de morte Sarræ. ibid.
XXXII. De obedientia et fide Abrahæ, qua per oblationem immolandi filii probatus est, et de morte Sarræ - XXXIII. De Rebecca nepte Nachor, quam Isaac accepit uxorem
XXXIII. De Rebecca nepte Nachor, quam Isaac accepit uxorem. 512
XXXIII. De Rebecca nepte Nachor, quam Isaac accepit uxorem - XXXIV. Quid intelligendum sit in eo quod Abraham post mortem Sarræ accepit uxorem Cethuram
XXXIV. Quid intelligendum sit in eo quod Abraham post mortem Sarræ accepit uxorem Cethuram. ibid.
XXXIV. Quid intelligendum sit in eo quod Abraham post mortem Sarræ accepit uxorem Cethuram - XXXV. De geminis adhuc in utero Rebecca matris inclusis quid indicaverit divina responsio
XXXV. De geminis adhuc in utero Rebecca matris inclusis quid indicaverit divina responsio. 513
XXXV. De geminis adhuc in utero Rebecca matris inclusis quid indicaverit divina responsio - XXXVI. De oraculo et benedictione, quam Isaac non aliter quam pater ipsius, merito ejusdem dilectus accepit
XXXVI. De oraculo et benedictione, quam Isaac non aliter quam pater ipsius, merito ejusdem dilectus accepit. 514
XXXVI. De oraculo et benedictione, quam Isaac non aliter quam pater ipsius, merito ejusdem dilectus accepit - XXXVII. De his quæ in Esau et Jacob mystice præfigurababantur
XXXVII. De his quæ in Esau et Jacob mystice præfigurababantur. 515
XXXVII. De his quæ in Esau et Jacob mystice præfigurababantur - XXXVIII. De misso Jacob in Mesopotamiam ad accipiendam uxorem, et de visione quam in itinere somniavit, et de quatuor ejus feminis, cum unam petiisset uxorem
XXXVIII. De misso Jacob in Mesopotamiam ad accipiendam uxorem, et de visione quam in itinere somniavit, et de quatuor ejus feminis, cum unam petiisset uxorem. 516
XXXVIII. De misso Jacob in Mesopotamiam ad accipiendam uxorem, et de visione quam in itinere somniavit, et de quatuor ejus feminis, cum unam petiisset uxorem - XXXIX. Quæ ratio fuerit ut Jacob etiam Israel cognominaretur
XXXIX. Quæ ratio fuerit ut Jacob etiam Israel cognominaretur. ibid.
XXXIX. Quæ ratio fuerit ut Jacob etiam Israel cognominaretur - XL. Quomodo Jacob cum septuaginta quinque animabus Ægyptum narretur ingressus; cum plerique ex his qui commemorantur, tempore posteriore sint geniti
XL. Quomodo Jacob cum septuaginta quinque animabus Ægyptum narretur ingressus; cum plerique ex his qui commemorantur, tempore posteriore sint geniti. ibid.
XL. Quomodo Jacob cum septuaginta quinque animabus Ægyptum narretur ingressus; cum plerique ex his qui commemorantur, tempore posteriore sint geniti - XLI. De benedictione, quam Jacob in Judam filium suum promisit
XLI. De benedictione, quam Jacob in Judam filium suum promisit. 519
XLI. De benedictione, quam Jacob in Judam filium suum promisit - XLII. De filiis Joseph, quos Jacob prophetica manu; suarum transmutatione benedixit
XLII. De filiis Joseph, quos Jacob prophetica manu; suarum transmutatione benedixit. 520
XLII. De filiis Joseph, quos Jacob prophetica manu; suarum transmutatione benedixit - LIBER DECIMUS SEPTIMUS. — In quo agitur de civitatis Dei cursu temporibus Regum et Prophetarum a Samuele et David usque ad Christum, et quæ sacris Litteris mandatæ sunt rationationes eorumdem temporum in Regum, Psalmorum et Salomonis libris de Christo et Ecclesia exponuntur
LIBER DECIMUS SEPTIMUS. — In quo agitur de civitatis Dei cursu temporibus Regum et Prophetarum a Samuele et David usque ad Christum, et quæ sacris Litteris mandatæ sunt rationationes eorumdem temporum in Regum, Psalmorum et Salomonis libris de Christo et Ecclesia exponuntur. 525
LIBER DECIMUS SEPTIMUS. — In quo agitur de civitatis Dei cursu temporibus Regum et Prophetarum a Samuele et David usque ad Christum, et quæ sacris Litteris mandatæ sunt rationationes eorumdem temporum in Regum, Psalmorum et Salomonis libris de Christo et Ecclesia exponuntur - CAPUT PRIMUM. De temporibus Prophetarum
CAPUT PRIMUM. De temporibus Prophetarum. ibid.
CAPUT PRIMUM. De temporibus Prophetarum - II. Quo tempore sit impleta promissio Dei de terra Chanaan, quam in possessionem etiam Israel carnalis accepit
II. Quo tempore sit impleta promissio Dei de terra Chanaan, quam in possessionem etiam Israel carnalis accepit. ibid.
II. Quo tempore sit impleta promissio Dei de terra Chanaan, quam in possessionem etiam Israel carnalis accepit - III. De tripartitis significationibus Prophetarum, quæ nunc ad terrenam, nunc ad cœlestem Jerusalem, nunc autem ad utramque referuntur
III. De tripartitis significationibus Prophetarum, quæ nunc ad terrenam, nunc ad cœlestem Jerusalem, nunc autem ad utramque referuntur. 525
III. De tripartitis significationibus Prophetarum, quæ nunc ad terrenam, nunc ad cœlestem Jerusalem, nunc autem ad utramque referuntur - IV. De præfigurata commutatione Israelitici regni et sacerdotii, et de his quæ Anna mater Samuelis, personam gerens Ecclesiæ, prophetavit
IV. De præfigurata commutatione Israelitici regni et sacerdotii, et de his quæ Anna mater Samuelis, personam gerens Ecclesiæ, prophetavit. 526
IV. De præfigurata commutatione Israelitici regni et sacerdotii, et de his quæ Anna mater Samuelis, personam gerens Ecclesiæ, prophetavit - V. De his quæ ad Heli sacerdotem homo Dei prophetice locutus est spiritu, significans sacerdotium, quod secundum Aaron institutum fuerat, auferendum
V. De his quæ ad Heli sacerdotem homo Dei prophetice locutus est spiritu, significans sacerdotium, quod secundum Aaron institutum fuerat, auferendum. 532
V. De his quæ ad Heli sacerdotem homo Dei prophetice locutus est spiritu, significans sacerdotium, quod secundum Aaron institutum fuerat, auferendum - VI. De Judaico sacerdotio et regno, quæ cum in æternum dicantur statuta, non permanent; ut alia intelligantur, quorum spondetur æternitas
VI. De Judaico sacerdotio et regno, quæ cum in æternum dicantur statuta, non permanent; ut alia intelligantur, quorum spondetur æternitas. 536
VI. De Judaico sacerdotio et regno, quæ cum in æternum dicantur statuta, non permanent; ut alia intelligantur, quorum spondetur æternitas - VII. De disrutione regni Israelitici, quæ præfiguratur perpetua divisio Israelis spiritualis ab Israele carnali
VII. De disrutione regni Israelitici, quæ præfiguratur perpetua divisio Israelis spiritualis ab Israele carnali. 537
VII. De disrutione regni Israelitici, quæ præfiguratur perpetua divisio Israelis spiritualis ab Israele carnali - VIII. De promissionibus ad David in filio ejus, quæ nullatenus in Salomone, sed plenissime inveniuntur in Christo
VIII. De promissionibus ad David in filio ejus, quæ nullatenus in Salomone, sed plenissime inveniuntur in Christo. 540
VIII. De promissionibus ad David in filio ejus, quæ nullatenus in Salomone, sed plenissime inveniuntur in Christo - IX. Quam similis in Psalmo octogesimo octavo sit prophetia de Christo, his quæ in Regnorum libris Nathan prophetante promittuntur
IX. Quam similis in Psalmo octogesimo octavo sit prophetia de Christo, his quæ in Regnorum libris Nathan prophetante promittuntur. 542
IX. Quam similis in Psalmo octogesimo octavo sit prophetia de Christo, his quæ in Regnorum libris Nathan prophetante promittuntur - X. Quam diversa acta sint in regno terrenæ Jerusalem, ab his quæ promiserat Deus, ut intelligeretur promissionis veritas ad alterius Regis et regni gloriam pertinere
X. Quam diversa acta sint in regno terrenæ Jerusalem, ab his quæ promiserat Deus, ut intelligeretur promissionis veritas ad alterius Regis et regni gloriam pertinere. 543
X. Quam diversa acta sint in regno terrenæ Jerusalem, ab his quæ promiserat Deus, ut intelligeretur promissionis veritas ad alterius Regis et regni gloriam pertinere - XI. De substantia populi Dei, quæ per susceptionem carnis in Christo est : qui solus eruendi ab inferis animam suam habuit potestatem
XI. De substantia populi Dei, quæ per susceptionem carnis in Christo est : qui solus eruendi ab inferis animam suam habuit potestatem. 544
XI. De substantia populi Dei, quæ per susceptionem carnis in Christo est : qui solus eruendi ab inferis animam suam habuit potestatem - XII. Ad quorum personam pertinere intelligenda sit flagitatio promissorum, de quibus in Psalmo dicitur, Ubi sunt misericordiæ tuæ, Domine, antiquæ, etc
XII. Ad quorum personam pertinere intelligenda sit flagitatio promissorum, de quibus in Psalmo dicitur, Ubi sunt misericordiæ tuæ, Domine, antiquæ, etc. 545
XII. Ad quorum personam pertinere intelligenda sit flagitatio promissorum, de quibus in Psalmo dicitur, Ubi sunt misericordiæ tuæ, Domine, antiquæ, etc - XIII. An promissæ pacis veritas illis temporibus possit adscribi, quæ sub Salomone fluxerunt
XIII. An promissæ pacis veritas illis temporibus possit adscribi, quæ sub Salomone fluxerunt. 546
XIII. An promissæ pacis veritas illis temporibus possit adscribi, quæ sub Salomone fluxerunt - XIV. De studio David in dispositione mysterioque Psalmorum
XIV. De studio David in dispositione mysterioque Psalmorum. 547
XIV. De studio David in dispositione mysterioque Psalmorum - XV. An omnia quæ in Psalmis de Christo et Ecclesia prophetantur, ad contextum hujus operis collauda sint
XV. An omnia quæ in Psalmis de Christo et Ecclesia prophetantur, ad contextum hujus operis collauda sint. 548
XV. An omnia quæ in Psalmis de Christo et Ecclesia prophetantur, ad contextum hujus operis collauda sint - XVI. De his quæ in quadragesimo quarto Psalmo ad Christum et Ecclesiam pertinentia, aut aperte dicuntur, aut tropice
XVI. De his quæ in quadragesimo quarto Psalmo ad Christum et Ecclesiam pertinentia, aut aperte dicuntur, aut tropice. ibid.
XVI. De his quæ in quadragesimo quarto Psalmo ad Christum et Ecclesiam pertinentia, aut aperte dicuntur, aut tropice - XVII. De his quæ ad sacerdotium Christi in Psalmo centesimo nono, et de his quæ in Psalmo vigesimo primo ad passionem ipsius spectant
XVII. De his quæ ad sacerdotium Christi in Psalmo centesimo nono, et de his quæ in Psalmo vigesimo primo ad passionem ipsius spectant. 550
XVII. De his quæ ad sacerdotium Christi in Psalmo centesimo nono, et de his quæ in Psalmo vigesimo primo ad passionem ipsius spectant - XVIII. De Psalmo tertio, et de quadragesimo, et de quinto decimo, et de sexagesimo septimo, in quibus mors et resurrectio Domini prophetantur
XVIII. De Psalmo tertio, et de quadragesimo, et de quinto decimo, et de sexagesimo septimo, in quibus mors et resurrectio Domini prophetantur. 551
XVIII. De Psalmo tertio, et de quadragesimo, et de quinto decimo, et de sexagesimo septimo, in quibus mors et resurrectio Domini prophetantur - XIX. De Psalmo sexagesimo octavo, in quo Judæorum pertinax infidelitas declaratur
XIX. De Psalmo sexagesimo octavo, in quo Judæorum pertinax infidelitas declaratur. 553
XIX. De Psalmo sexagesimo octavo, in quo Judæorum pertinax infidelitas declaratur - XX. De regno ac merito David, et de filio ipsius Salomone, eaque prophetari quæ ad Christum pertinens inveniuntur, vel in eis libris qui scriptis ipsius copulantur, vel in eis quos ipsius esse non dubium est
XX. De regno ac merito David, et de filio ipsius Salomone, eaque prophetari quæ ad Christum pertinens inveniuntur, vel in eis libris qui scriptis ipsius copulantur, vel in eis quos ipsius esse non dubium est. 554
XX. De regno ac merito David, et de filio ipsius Salomone, eaque prophetari quæ ad Christum pertinens inveniuntur, vel in eis libris qui scriptis ipsius copulantur, vel in eis quos ipsius esse non dubium est - XXI. De regibus post Salomonem, sive in Juda, sive in Israel
XXI. De regibus post Salomonem, sive in Juda, sive in Israel. 557
XXI. De regibus post Salomonem, sive in Juda, sive in Israel - XXIII. De vario utriusque regni Hebræorum statu, donec ambo populi in captivitatem diverso tempore ducerentur, revocato postea Juda in regnum suum, quod novissime in Romanorum transiit potestatem
XXIII. De vario utriusque regni Hebræorum statu, donec ambo populi in captivitatem diverso tempore ducerentur, revocato postea Juda in regnum suum, quod novissime in Romanorum transiit potestatem. 558
XXIII. De vario utriusque regni Hebræorum statu, donec ambo populi in captivitatem diverso tempore ducerentur, revocato postea Juda in regnum suum, quod novissime in Romanorum transiit potestatem - XXIV. De Prophetis qui vel apud Judæos postremi fuerunt, vel quos circa tempus nativitatis Christi Evangelica prodit historia
XXIV. De Prophetis qui vel apud Judæos postremi fuerunt, vel quos circa tempus nativitatis Christi Evangelica prodit historia. ibid.
XXIV. De Prophetis qui vel apud Judæos postremi fuerunt, vel quos circa tempus nativitatis Christi Evangelica prodit historia - LIBER DECIMUS OCTAVUS. — Dicit de terrenæ civitatis a tempore Abraham ad mundi finem procursu cum ipsa civitate cœlesti : et attingit oracula de Christo, cum Sibyllarum, tum maxime sacrorum Vatum, qui ab regni Romani exordio scripserunt, Osee, Amos, Isaiæ, Michææ, et subsequentium
LIBER DECIMUS OCTAVUS. — Dicit de terrenæ civitatis a tempore Abraham ad mundi finem procursu cum ipsa civitate cœlesti : et attingit oracula de Christo, cum Sibyllarum, tum maxime sacrorum Vatum, qui ab regni Romani exordio scripserunt, Osee, Amos, Isaiæ, Michææ, et subsequentium. 559
LIBER DECIMUS OCTAVUS. — Dicit de terrenæ civitatis a tempore Abraham ad mundi finem procursu cum ipsa civitate cœlesti : et attingit oracula de Christo, cum Sibyllarum, tum maxime sacrorum Vatum, qui ab regni Romani exordio scripserunt, Osee, Amos, Isaiæ, Michææ, et subsequentium - CAPUT PRIMUM. De his quæ usque ad tempora Salvatoris decem et septem voluminibus disputata sunt
CAPUT PRIMUM. De his quæ usque ad tempora Salvatoris decem et septem voluminibus disputata sunt. ibid.
CAPUT PRIMUM. De his quæ usque ad tempora Salvatoris decem et septem voluminibus disputata sunt - II. De terrenæ civitatis regibus atque temporibus, quibus ab exortu Abrahæ sanctorum tempora sujutata conveniunt
II. De terrenæ civitatis regibus atque temporibus, quibus ab exortu Abrahæ sanctorum tempora sujutata conveniunt. ibid.
II. De terrenæ civitatis regibus atque temporibus, quibus ab exortu Abrahæ sanctorum tempora sujutata conveniunt - III. Quibus regnantibus apud Assyrios et Sicyonios Abrahæ centenario Isaac de promissione sit natus, vel ipsi Isaac sexagenario Esau et Jacob gemini de Rebecca sint editi
III. Quibus regnantibus apud Assyrios et Sicyonios Abrahæ centenario Isaac de promissione sit natus, vel ipsi Isaac sexagenario Esau et Jacob gemini de Rebecca sint editi. 562
III. Quibus regnantibus apud Assyrios et Sicyonios Abrahæ centenario Isaac de promissione sit natus, vel ipsi Isaac sexagenario Esau et Jacob gemini de Rebecca sint editi - IV. De temporibus Jacob et filii ejus Joseph
IV. De temporibus Jacob et filii ejus Joseph. 565
IV. De temporibus Jacob et filii ejus Joseph - V. De Api rege Argivorum, quem Ægyptii Serapim nominatum divino honore coluerunt
V. De Api rege Argivorum, quem Ægyptii Serapim nominatum divino honore coluerunt. ibid.
V. De Api rege Argivorum, quem Ægyptii Serapim nominatum divino honore coluerunt - VI. Quo regnante apud Argivos, quove apud Assyrios, Jacob in Ægypto sit mortuus. VII. Quorum regum tempore Joseph in Ægypto defunctus sit
VI. Quo regnante apud Argivos, quove apud Assyrios, Jacob in Ægypto sit mortuus. VII. Quorum regum tempore Joseph in Ægypto defunctus sit. ibid.
VI. Quo regnante apud Argivos, quove apud Assyrios, Jacob in Ægypto sit mortuus. VII. Quorum regum tempore Joseph in Ægypto defunctus sit - VIII. Quorum regum ætate Moyses natus sit, et quorum deorum iisdem temporibus sit orta religio
VIII. Quorum regum ætate Moyses natus sit, et quorum deorum iisdem temporibus sit orta religio. 565
VIII. Quorum regum ætate Moyses natus sit, et quorum deorum iisdem temporibus sit orta religio - IX. Quando Atheniensium civitas sit condita, et quam causam nominis ejus Varro perhibeat
IX. Quando Atheniensium civitas sit condita, et quam causam nominis ejus Varro perhibeat. 566
IX. Quando Atheniensium civitas sit condita, et quam causam nominis ejus Varro perhibeat - X. Quid Varro tradat de nuncupatione Areopagi, et de diluvio Deucalionis
X. Quid Varro tradat de nuncupatione Areopagi, et de diluvio Deucalionis. 567
X. Quid Varro tradat de nuncupatione Areopagi, et de diluvio Deucalionis - XIII. Qualium fabularum figmenta exorta sint eo tempore, quo Hebræis Judices præesse cœperunt
XIII. Qualium fabularum figmenta exorta sint eo tempore, quo Hebræis Judices præesse cœperunt. 570
XIII. Qualium fabularum figmenta exorta sint eo tempore, quo Hebræis Judices præesse cœperunt - XIV. De Theologis poetis
XIV. De Theologis poetis. 573
XIV. De Theologis poetis - XV. De occasu regni Argivorum, quo tempore apud Laurentes Picus Saturni filius regnum patris primus accepit
XV. De occasu regni Argivorum, quo tempore apud Laurentes Picus Saturni filius regnum patris primus accepit. ibid.
XV. De occasu regni Argivorum, quo tempore apud Laurentes Picus Saturni filius regnum patris primus accepit - XVI. Diomede post Trojæ excidium in deos relato, cujus socii traditi sunt in volucres esse conversi
XVI. Diomede post Trojæ excidium in deos relato, cujus socii traditi sunt in volucres esse conversi. 575
XVI. Diomede post Trojæ excidium in deos relato, cujus socii traditi sunt in volucres esse conversi - XVII. De incredibilibus commutationibus hominum quid Varro tradiderit
XVII. De incredibilibus commutationibus hominum quid Varro tradiderit. ibid.
XVII. De incredibilibus commutationibus hominum quid Varro tradiderit - XVIII. Quid credendum sit de transformationibus, quæ arte dæmonum hominibus videntur accidere
XVIII. Quid credendum sit de transformationibus, quæ arte dæmonum hominibus videntur accidere. 576
XVIII. Quid credendum sit de transformationibus, quæ arte dæmonum hominibus videntur accidere - XIX. Quod eo tempore Æneas in Italiam venerit, quo Labdon Judex præsidebat Hebræis
XIX. Quod eo tempore Æneas in Italiam venerit, quo Labdon Judex præsidebat Hebræis. 576
XIX. Quod eo tempore Æneas in Italiam venerit, quo Labdon Judex præsidebat Hebræis - XX. De successione ordinis regii apud Israelitas post Judicum tempora
XX. De successione ordinis regii apud Israelitas post Judicum tempora. 577
XX. De successione ordinis regii apud Israelitas post Judicum tempora - XXI. De regibus Latii, quorum primus Æneas, et duodecimus Aventinus dii facti sunt
XXI. De regibus Latii, quorum primus Æneas, et duodecimus Aventinus dii facti sunt. ibid.
XXI. De regibus Latii, quorum primus Æneas, et duodecimus Aventinus dii facti sunt - XXII. Quod eo tempore Roma sit condita, quo regnum Assyriorum intercidit, et quo Ezechias regnabat in Juda
XXII. Quod eo tempore Roma sit condita, quo regnum Assyriorum intercidit, et quo Ezechias regnabat in Juda. 578
XXII. Quod eo tempore Roma sit condita, quo regnum Assyriorum intercidit, et quo Ezechias regnabat in Juda - XXIII. De Sybilla Erythræa, quæ inter alias Sibyllas cognoscitur de Christo evidenter nulla cecinisse
XXIII. De Sybilla Erythræa, quæ inter alias Sibyllas cognoscitur de Christo evidenter nulla cecinisse. 579
XXIII. De Sybilla Erythræa, quæ inter alias Sibyllas cognoscitur de Christo evidenter nulla cecinisse - XXIV. Quod regnante Romulo septem Sapientes claruerint, quo tempore decem tribus quæ Israel dicebantur, in captivitatem a Chaldæis ductæ sunt, idemque Romulus mortuus divino honore donatus est
XXIV. Quod regnante Romulo septem Sapientes claruerint, quo tempore decem tribus quæ Israel dicebantur, in captivitatem a Chaldæis ductæ sunt, idemque Romulus mortuus divino honore donatus est. 581
XXIV. Quod regnante Romulo septem Sapientes claruerint, quo tempore decem tribus quæ Israel dicebantur, in captivitatem a Chaldæis ductæ sunt, idemque Romulus mortuus divino honore donatus est - XXV. Qui philosophi entuerint regnante apud Romanos Tarquinio Prisco, apud Hebræos Sedechia, cum Jerusalem capta est, templumque subversum
XXV. Qui philosophi entuerint regnante apud Romanos Tarquinio Prisco, apud Hebræos Sedechia, cum Jerusalem capta est, templumque subversum. 583
XXV. Qui philosophi entuerint regnante apud Romanos Tarquinio Prisco, apud Hebræos Sedechia, cum Jerusalem capta est, templumque subversum - XXVI. Quod eo tempore, quo impletis septuaginta annis Judæorum est resoluta captivitas, Romani quoque a dominatu sunt regio liberati
XXVI. Quod eo tempore, quo impletis septuaginta annis Judæorum est resoluta captivitas, Romani quoque a dominatu sunt regio liberati. ibid.
XXVI. Quod eo tempore, quo impletis septuaginta annis Judæorum est resoluta captivitas, Romani quoque a dominatu sunt regio liberati - XXVII. De temporibus Prophetarum, quorum oracula habentur in libris; quique tunc de vocatione Gentium multa cecinerunt, quando Romanorum regnum cœpit, Assyriorumque defecit
XXVII. De temporibus Prophetarum, quorum oracula habentur in libris; quique tunc de vocatione Gentium multa cecinerunt, quando Romanorum regnum cœpit, Assyriorumque defecit. 585
XXVII. De temporibus Prophetarum, quorum oracula habentur in libris; quique tunc de vocatione Gentium multa cecinerunt, quando Romanorum regnum cœpit, Assyriorumque defecit - XXVIII. De his quæ ad Evangelium Christi pertinent, quæ Osee et Amos prophetaverint
XXVIII. De his quæ ad Evangelium Christi pertinent, quæ Osee et Amos prophetaverint. 584
XXVIII. De his quæ ad Evangelium Christi pertinent, quæ Osee et Amos prophetaverint - XXIX. Quæ ab Isaia de Christo et Ecclesia sint prædicta
XXIX. Quæ ab Isaia de Christo et Ecclesia sint prædicta. 585
XXIX. Quæ ab Isaia de Christo et Ecclesia sint prædicta - XXX. Quæ Michæas, et Jonas et Joel novo Testamento congruentia prophetaverint
XXX. Quæ Michæas, et Jonas et Joel novo Testamento congruentia prophetaverint. 586
XXX. Quæ Michæas, et Jonas et Joel novo Testamento congruentia prophetaverint - XXXI. Quæ in Abdia, in Naum, et Ambac de salute mundi in Christo pronuntiata reperiantur
XXXI. Quæ in Abdia, in Naum, et Ambac de salute mundi in Christo pronuntiata reperiantur. 587
XXXI. Quæ in Abdia, in Naum, et Ambac de salute mundi in Christo pronuntiata reperiantur - XXXII. De prophetia quæ in Oratione Ambacu et Cantico continetur
XXXII. De prophetia quæ in Oratione Ambacu et Cantico continetur. 589
XXXII. De prophetia quæ in Oratione Ambacu et Cantico continetur - XXXIII. De Christo et vocatione Gentium quæ Jeremias et Sophonias prophetico Spiritu sint præfati
XXXIII. De Christo et vocatione Gentium quæ Jeremias et Sophonias prophetico Spiritu sint præfati. 591
XXXIII. De Christo et vocatione Gentium quæ Jeremias et Sophonias prophetico Spiritu sint præfati - XXXIV. De prophetia Danielis et Ezechielis, quæ in Christum Ecclesiamque concordat
XXXIV. De prophetia Danielis et Ezechielis, quæ in Christum Ecclesiamque concordat. 592
XXXIV. De prophetia Danielis et Ezechielis, quæ in Christum Ecclesiamque concordat - XXXV. De trium prophetarum vaticinio, id est, Aggæi, Zachariæ et Malachiæ
XXXV. De trium prophetarum vaticinio, id est, Aggæi, Zachariæ et Malachiæ. 593
XXXV. De trium prophetarum vaticinio, id est, Aggæi, Zachariæ et Malachiæ - XXXVI. De Esdra et libris Machabæorum
XXXVI. De Esdra et libris Machabæorum. 596
XXXVI. De Esdra et libris Machabæorum - XXXVII. Quod Prophetiæ auctoritas omni origine gentilis philosophiæ inveniatur antiquior
XXXVII. Quod Prophetiæ auctoritas omni origine gentilis philosophiæ inveniatur antiquior. ibid.
XXXVII. Quod Prophetiæ auctoritas omni origine gentilis philosophiæ inveniatur antiquior - XXXVIII. Quod quædam sanctorum scripta ecclesiasticus canon propter nimiam non receperit vetustatem, ne per occasionem eorum falsa veris insererentur
XXXVIII. Quod quædam sanctorum scripta ecclesiasticus canon propter nimiam non receperit vetustatem, ne per occasionem eorum falsa veris insererentur. 598
XXXVIII. Quod quædam sanctorum scripta ecclesiasticus canon propter nimiam non receperit vetustatem, ne per occasionem eorum falsa veris insererentur - XXXIX. De Hebraicis litteris, quæ nunquam in suæ linguæ proprietate non fuerint
XXXIX. De Hebraicis litteris, quæ nunquam in suæ linguæ proprietate non fuerint. ibid.
XXXIX. De Hebraicis litteris, quæ nunquam in suæ linguæ proprietate non fuerint - XL. De Ægyptiorum mendacissima vanitate, quæ antiquitati scientiæ suæ centum millia adscribit annorum
XL. De Ægyptiorum mendacissima vanitate, quæ antiquitati scientiæ suæ centum millia adscribit annorum. 599
XL. De Ægyptiorum mendacissima vanitate, quæ antiquitati scientiæ suæ centum millia adscribit annorum - XLI. De philosophicarum opinionum dissensionibus, et canonicarum apud Ecclesiam concordia Scripturarum
XLI. De philosophicarum opinionum dissensionibus, et canonicarum apud Ecclesiam concordia Scripturarum. 600
XLI. De philosophicarum opinionum dissensionibus, et canonicarum apud Ecclesiam concordia Scripturarum - XLII. Qua dispensatione providentiæ Dei Scripturæ sacræ Veteris Testamenti ex hebræo in græcum eloquium translatæ sint, ut Gentibus innotescerent
XLII. Qua dispensatione providentiæ Dei Scripturæ sacræ Veteris Testamenti ex hebræo in græcum eloquium translatæ sint, ut Gentibus innotescerent. 602
XLII. Qua dispensatione providentiæ Dei Scripturæ sacræ Veteris Testamenti ex hebræo in græcum eloquium translatæ sint, ut Gentibus innotescerent - XLIII. De auctoritate Septuaginta Interpretum, quæ, salvo honore hebraici stili, omnibus sit interpretibus præferenda
XLIII. De auctoritate Septuaginta Interpretum, quæ, salvo honore hebraici stili, omnibus sit interpretibus præferenda. 605
XLIII. De auctoritate Septuaginta Interpretum, quæ, salvo honore hebraici stili, omnibus sit interpretibus præferenda - XLIV. Quid intelligendum sit de Ninivitarum excidio, cujus denuntiatio in hebræo quadraginta dierum spatio tenditur, in Septuaginta autem tridui brevitate concluditur
XLIV. Quid intelligendum sit de Ninivitarum excidio, cujus denuntiatio in hebræo quadraginta dierum spatio tenditur, in Septuaginta autem tridui brevitate concluditur. 605
XLIV. Quid intelligendum sit de Ninivitarum excidio, cujus denuntiatio in hebræo quadraginta dierum spatio tenditur, in Septuaginta autem tridui brevitate concluditur - XLV. Quod post instaurationem templi prophetas Judæ habere destiterint, et exinde usque ad nativitatem Christi continuis adversitatibus sint afflicti, ut probaretur alterius templi ædificationem propheticis vocibus fuisse promissam
XLV. Quod post instaurationem templi prophetas Judæ habere destiterint, et exinde usque ad nativitatem Christi continuis adversitatibus sint afflicti, ut probaretur alterius templi ædificationem propheticis vocibus fuisse promissam. 606
XLV. Quod post instaurationem templi prophetas Judæ habere destiterint, et exinde usque ad nativitatem Christi continuis adversitatibus sint afflicti, ut probaretur alterius templi ædificationem propheticis vocibus fuisse promissam - XLVI. De ortu Salvatoris nostri, secundum quod Verbum caro factum est; et de dispersione Judæorum per omnes gentes, sicut fuerat prophetatum
XLVI. De ortu Salvatoris nostri, secundum quod Verbum caro factum est; et de dispersione Judæorum per omnes gentes, sicut fuerat prophetatum. 608
XLVI. De ortu Salvatoris nostri, secundum quod Verbum caro factum est; et de dispersione Judæorum per omnes gentes, sicut fuerat prophetatum - XLVII. An ante tempora christiana aliqui fuerint extra Israëliticum genus, qui ad cœlestis civitatis consortium pertinerent
XLVII. An ante tempora christiana aliqui fuerint extra Israëliticum genus, qui ad cœlestis civitatis consortium pertinerent. 609
XLVII. An ante tempora christiana aliqui fuerint extra Israëliticum genus, qui ad cœlestis civitatis consortium pertinerent - XLVIII. Prophetiam Aggæi, quæ dixit majorem futuram gloriam domus Dei, quam primum fuisset, non in reædificatione templi, sed in Ecclesia Christi esse completam
XLVIII. Prophetiam Aggæi, quæ dixit majorem futuram gloriam domus Dei, quam primum fuisset, non in reædificatione templi, sed in Ecclesia Christi esse completam. 610
XLVIII. Prophetiam Aggæi, quæ dixit majorem futuram gloriam domus Dei, quam primum fuisset, non in reædificatione templi, sed in Ecclesia Christi esse completam - XLIX. De indiscreta multiplicatione Ecclesiæ, qua in hoc sæculo multi reprobi miscentur electis
XLIX. De indiscreta multiplicatione Ecclesiæ, qua in hoc sæculo multi reprobi miscentur electis. 611
XLIX. De indiscreta multiplicatione Ecclesiæ, qua in hoc sæculo multi reprobi miscentur electis - L. De prædicatione Evangelii, quæ per passionem prædicantium clarior et potentior facta est
L. De prædicatione Evangelii, quæ per passionem prædicantium clarior et potentior facta est. 612
L. De prædicatione Evangelii, quæ per passionem prædicantium clarior et potentior facta est - LI. Quod etiam per hæreticorum dissensiones fides catholica roboretur
LI. Quod etiam per hæreticorum dissensiones fides catholica roboretur. Ibid.
LI. Quod etiam per hæreticorum dissensiones fides catholica roboretur - LII. An credendum sit, quod quidam putant impietis decem persecutionibus quæ fuerunt, nullam jam superesse præter undecimam, quæ in ipso Antichristi tempore sit futura
LII. An credendum sit, quod quidam putant impietis decem persecutionibus quæ fuerunt, nullam jam superesse præter undecimam, quæ in ipso Antichristi tempore sit futura. 614
LII. An credendum sit, quod quidam putant impietis decem persecutionibus quæ fuerunt, nullam jam superesse præter undecimam, quæ in ipso Antichristi tempore sit futura - LIII. De tempore novissimæ persecutionis occulto
LIII. De tempore novissimæ persecutionis occulto. 610
LIII. De tempore novissimæ persecutionis occulto - LIV. De stultissima mendacio Paganorum, quod christianam religionem non ultra trecentos sexaginta quinque annos mansuram esse finxerunt
LIV. De stultissima mendacio Paganorum, quod christianam religionem non ultra trecentos sexaginta quinque annos mansuram esse finxerunt. 616
LIV. De stultissima mendacio Paganorum, quod christianam religionem non ultra trecentos sexaginta quinque annos mansuram esse finxerunt - LIBER DECIMUS NONUS. — In quo de finibus utriusque civitatis, terrenæ ac cœlestis, disputatur. Recensentur de bonorum et malorum finibus opiniones philosophorum, qui beatitudinem in hac vita facere ipsi sibi frustra conati sunt: qui dum operosius refelluntur, ipsius civitatis cœlestis, seu populi christiani beatitudo et pax quænam sit, qualisve hic haberi, vel in futurum sperari possit, demonstratur
LIBER DECIMUS NONUS. — In quo de finibus utriusque civitatis, terrenæ ac cœlestis, disputatur. Recensentur de bonorum et malorum finibus opiniones philosophorum, qui beatitudinem in hac vita facere ipsi sibi frustra conati sunt: qui dum operosius refelluntur, ipsius civitatis cœlestis, seu populi christiani beatitudo et pax quænam sit, qualisve hic haberi, vel in futurum sperari possit, demonstratur. 621
LIBER DECIMUS NONUS. — In quo de finibus utriusque civitatis, terrenæ ac cœlestis, disputatur. Recensentur de bonorum et malorum finibus opiniones philosophorum, qui beatitudinem in hac vita facere ipsi sibi frustra conati sunt: qui dum operosius refelluntur, ipsius civitatis cœlestis, seu populi christiani beatitudo et pax quænam sit, qualisve hic haberi, vel in futurum sperari possit, demonstratur - CAPUT PRIMUM. Quod in quæstione, quam de finibus bonorum et malorum philosophica disputatio ventilavit, ducentas octoginta et octo sectas esse posse Varro persæxerit
CAPUT PRIMUM. Quod in quæstione, quam de finibus bonorum et malorum philosophica disputatio ventilavit, ducentas octoginta et octo sectas esse posse Varro persæxerit. Ibid.
CAPUT PRIMUM. Quod in quæstione, quam de finibus bonorum et malorum philosophica disputatio ventilavit, ducentas octoginta et octo sectas esse posse Varro persæxerit - II. Quomodo remotis omnibus differentiis, quæ non sectæ, sed quæstiones sunt, ad tripartitam summi boni definitionem Varro perveniat, quarum tamen una sit eligenda
II. Quomodo remotis omnibus differentiis, quæ non sectæ, sed quæstiones sunt, ad tripartitam summi boni definitionem Varro perveniat, quarum tamen una sit eligenda. 624
II. Quomodo remotis omnibus differentiis, quæ non sectæ, sed quæstiones sunt, ad tripartitam summi boni definitionem Varro perveniat, quarum tamen una sit eligenda - III. De tribus sectis summum hominis bonum quærentibus quam eligendam Varro definiat, sequens veteris Academiæ, Antiocho auctore, sententiam
III. De tribus sectis summum hominis bonum quærentibus quam eligendam Varro definiat, sequens veteris Academiæ, Antiocho auctore, sententiam. 625
III. De tribus sectis summum hominis bonum quærentibus quam eligendam Varro definiat, sequens veteris Academiæ, Antiocho auctore, sententiam - IV. De summo bono et summo malo quid Christiani sentiant contra philosophos, qui summum bonum in se ipso esse dixerunt
IV. De summo bono et summo malo quid Christiani sentiant contra philosophos, qui summum bonum in se ipso esse dixerunt. 637
IV. De summo bono et summo malo quid Christiani sentiant contra philosophos, qui summum bonum in se ipso esse dixerunt - VI. De errore humanorum judiciorum, cum veritas latet
VI. De errore humanorum judiciorum, cum veritas latet. 652
VI. De errore humanorum judiciorum, cum veritas latet - VII. De diversitate linguarum, quæ societas hominum dirimitur; et de miseria bellorum, etiam quæ justa dicuntur
VII. De diversitate linguarum, quæ societas hominum dirimitur; et de miseria bellorum, etiam quæ justa dicuntur. 653
VII. De diversitate linguarum, quæ societas hominum dirimitur; et de miseria bellorum, etiam quæ justa dicuntur - VIII. Quod amicitia bonorum secura esse non possit, dum a periculis quæ in hac vita sunt, trepidari necesse sit
VIII. Quod amicitia bonorum secura esse non possit, dum a periculis quæ in hac vita sunt, trepidari necesse sit. 654
VIII. Quod amicitia bonorum secura esse non possit, dum a periculis quæ in hac vita sunt, trepidari necesse sit - IX. De amicitia sanctorum angelorum, quæ homini in hoc mundo non potest esse manifesta, propter fallaciam dæmonum, in quos inciderunt qui multos sibi deos colendos putarunt
IX. De amicitia sanctorum angelorum, quæ homini in hoc mundo non potest esse manifesta, propter fallaciam dæmonum, in quos inciderunt qui multos sibi deos colendos putarunt. 655
IX. De amicitia sanctorum angelorum, quæ homini in hoc mundo non potest esse manifesta, propter fallaciam dæmonum, in quos inciderunt qui multos sibi deos colendos putarunt - X. Quis fructus sanctis de superata hujus vitæ tentatione paratus sit
X. Quis fructus sanctis de superata hujus vitæ tentatione paratus sit. 658
X. Quis fructus sanctis de superata hujus vitæ tentatione paratus sit - XI. De beatitudine pacis æternæ, in qua sanctis finis est, id est vera perfectio
XI. De beatitudine pacis æternæ, in qua sanctis finis est, id est vera perfectio. 657
XI. De beatitudine pacis æternæ, in qua sanctis finis est, id est vera perfectio - XII. Quod etiam bellantium sævitia omnesque hominum inquietudines ad pacis finem cupiant pervenire, sine cujus appetitu nulla natura est
XII. Quod etiam bellantium sævitia omnesque hominum inquietudines ad pacis finem cupiant pervenire, sine cujus appetitu nulla natura est. Ibid.
XII. Quod etiam bellantium sævitia omnesque hominum inquietudines ad pacis finem cupiant pervenire, sine cujus appetitu nulla natura est - XIII. De pace universali, quæ inter quaslibet perturbationes privari non potest lege naturæ, dum sub justo judice ad id quisque pervenit ordinatione, quod meruit voluntate
XIII. De pace universali, quæ inter quaslibet perturbationes privari non potest lege naturæ, dum sub justo judice ad id quisque pervenit ordinatione, quod meruit voluntate. 610
XIII. De pace universali, quæ inter quaslibet perturbationes privari non potest lege naturæ, dum sub justo judice ad id quisque pervenit ordinatione, quod meruit voluntate - XIV. De ordine ac lege, sive cœlesti, sive terrena per quam societati humanæ etiam dominando consulitur, cui et consulendo servitur
XIV. De ordine ac lege, sive cœlesti, sive terrena per quam societati humanæ etiam dominando consulitur, cui et consulendo servitur. 643
XIV. De ordine ac lege, sive cœlesti, sive terrena per quam societati humanæ etiam dominando consulitur, cui et consulendo servitur - XV. De libertate naturali, et de servitute, cujus prima causa peccatum est, ut homo malæ voluntatis etiam non est mancipium alterius hominis, servus est propriæ libidinis
XV. De libertate naturali, et de servitute, cujus prima causa peccatum est, ut homo malæ voluntatis etiam non est mancipium alterius hominis, servus est propriæ libidinis. 643
XV. De libertate naturali, et de servitute, cujus prima causa peccatum est, ut homo malæ voluntatis etiam non est mancipium alterius hominis, servus est propriæ libidinis - XVI. De æquo jure dominandi
XVI. De æquo jure dominandi. 644
XVI. De æquo jure dominandi - XVII. Unde cœlestis societas cum terrena civitate pacem habeat, et unde discordiam
XVII. Unde cœlestis societas cum terrena civitate pacem habeat, et unde discordiam. 645
XVII. Unde cœlestis societas cum terrena civitate pacem habeat, et unde discordiam - XVIII. Quam diversa sit Academiæ novæ ambiguitas a constantia fidei christianæ
XVIII. Quam diversa sit Academiæ novæ ambiguitas a constantia fidei christianæ. 646
XVIII. Quam diversa sit Academiæ novæ ambiguitas a constantia fidei christianæ - XIX. De habitu et moribus populi christiani
XIX. De habitu et moribus populi christiani. 647
XIX. De habitu et moribus populi christiani - XX. Quod dives sanctorum in vitæ hujus tempore spe beati sint
XX. Quod dives sanctorum in vitæ hujus tempore spe beati sint. 648
XX. Quod dives sanctorum in vitæ hujus tempore spe beati sint - XXI. An secundum definitiones Scipionis, quæ in dialogo Ciceronis sunt, unquam fuerit romana respublica
XXI. An secundum definitiones Scipionis, quæ in dialogo Ciceronis sunt, unquam fuerit romana respublica. Ibid.
XXI. An secundum definitiones Scipionis, quæ in dialogo Ciceronis sunt, unquam fuerit romana respublica - XXII. An verus sit Deus, cui Christiani serviunt, cui soli debeat sacrificari
XXII. An verus sit Deus, cui Christiani serviunt, cui soli debeat sacrificari. 650
XXII. An verus sit Deus, cui Christiani serviunt, cui soli debeat sacrificari - XXIII. Quæ Porphyrius dicat oraculis deorum responsa esse de Christo
XXIII. Quæ Porphyrius dicat oraculis deorum responsa esse de Christo. 650
XXIII. Quæ Porphyrius dicat oraculis deorum responsa esse de Christo - XXIV. Quæ definitione constet populi et reipublicæ nuncupatione recte sibi non solum Romanos, sed etiam regna alia vindicare
XXIV. Quæ definitione constet populi et reipublicæ nuncupatione recte sibi non solum Romanos, sed etiam regna alia vindicare. 655
XXIV. Quæ definitione constet populi et reipublicæ nuncupatione recte sibi non solum Romanos, sed etiam regna alia vindicare - XXV. Quod non possint ibi veræ esse virtutes, ubi non est vera religio
XXV. Quod non possint ibi veræ esse virtutes, ubi non est vera religio. 656
XXV. Quod non possint ibi veræ esse virtutes, ubi non est vera religio - XXVI. De pace populi alienati a Deo, qua utitur ad pietatem populus Dei, dum in hoc peregrinus est mundo
XXVI. De pace populi alienati a Deo, qua utitur ad pietatem populus Dei, dum in hoc peregrinus est mundo. Ibid.
XXVI. De pace populi alienati a Deo, qua utitur ad pietatem populus Dei, dum in hoc peregrinus est mundo - XXVII. De pace servientium Deo, cujus perfecta tranquillitas in hac temporali vita non potest apprehendi
XXVII. De pace servientium Deo, cujus perfecta tranquillitas in hac temporali vita non potest apprehendi. 657
XXVII. De pace servientium Deo, cujus perfecta tranquillitas in hac temporali vita non potest apprehendi - XXVIII. In quem finem venturus sit exitus impiorum
XXVIII. In quem finem venturus sit exitus impiorum. 658
XXVIII. In quem finem venturus sit exitus impiorum - LIBER VIGESIMUS. — De judicio novissimo, deque testimoniis cum Novi, tum Veteris Instrumenti, quibus denuntiatur futurum
LIBER VIGESIMUS. — De judicio novissimo, deque testimoniis cum Novi, tum Veteris Instrumenti, quibus denuntiatur futurum. Ibid.
LIBER VIGESIMUS. — De judicio novissimo, deque testimoniis cum Novi, tum Veteris Instrumenti, quibus denuntiatur futurum - CAPUT PRIMUM. Quod quamvis omni tempore Deus judicet, in hoc tamen libro de novissimo ejus judicio sit proprie disputandum
CAPUT PRIMUM. Quod quamvis omni tempore Deus judicet, in hoc tamen libro de novissimo ejus judicio sit proprie disputandum. Ibid.
CAPUT PRIMUM. Quod quamvis omni tempore Deus judicet, in hoc tamen libro de novissimo ejus judicio sit proprie disputandum - II. De varietate rerum humanarum, cui non potest dici deesse judicium Dei, quamvis nequeat vestigari
II. De varietate rerum humanarum, cui non potest dici deesse judicium Dei, quamvis nequeat vestigari. 660
II. De varietate rerum humanarum, cui non potest dici deesse judicium Dei, quamvis nequeat vestigari - III. Quid in libro Ecclesiastæ Salomon de his quæ in hac vita et bonis et malis sunt communia, disputarit
III. Quid in libro Ecclesiastæ Salomon de his quæ in hac vita et bonis et malis sunt communia, disputarit. 661
III. Quid in libro Ecclesiastæ Salomon de his quæ in hac vita et bonis et malis sunt communia, disputarit - IV. Quod ad disserendum de novissimo judicio Dei, Novi primum Testamenti, ac deinde Veteris testimonia proferantur sit
IV. Quod ad disserendum de novissimo judicio Dei, Novi primum Testamenti, ac deinde Veteris testimonia proferantur sit. 663
IV. Quod ad disserendum de novissimo judicio Dei, Novi primum Testamenti, ac deinde Veteris testimonia proferantur sit - V. Quibus sententiis Domini Salvatoris divinum judicium futurum in fine sæculi declaretur
V. Quibus sententiis Domini Salvatoris divinum judicium futurum in fine sæculi declaretur. Ibid.
V. Quibus sententiis Domini Salvatoris divinum judicium futurum in fine sæculi declaretur - VI. Quæ sit prima resurrectio, quæ secunda
VI. Quæ sit prima resurrectio, quæ secunda. 665
VI. Quæ sit prima resurrectio, quæ secunda - VII. De duabus resurrectionibus et de mille annis quid in Apocalypsi Joannis scriptum sit, et quid de eis rationaliter sentitur
VII. De duabus resurrectionibus et de mille annis quid in Apocalypsi Joannis scriptum sit, et quid de eis rationaliter sentitur. 666
VII. De duabus resurrectionibus et de mille annis quid in Apocalypsi Joannis scriptum sit, et quid de eis rationaliter sentitur - VIII. De alligatione et solutione diaboli
VIII. De alligatione et solutione diaboli. 669
VIII. De alligatione et solutione diaboli - IX. Quod sit regnum sanctorum cum Christo per mille annos, et in quo discernatur a regno æterno
IX. Quod sit regnum sanctorum cum Christo per mille annos, et in quo discernatur a regno æterno. 672
IX. Quod sit regnum sanctorum cum Christo per mille annos, et in quo discernatur a regno æterno - X. Quid respondendum sit eis, qui putant resurrectionem ad sola corpora, non etiam ad animas pertinere
X. Quid respondendum sit eis, qui putant resurrectionem ad sola corpora, non etiam ad animas pertinere. 675
X. Quid respondendum sit eis, qui putant resurrectionem ad sola corpora, non etiam ad animas pertinere - XI. De Gog et Magog, quos ad persequendam Ecclesiam Dei, solutus prope finem sæculi diabolus incitabit
XI. De Gog et Magog, quos ad persequendam Ecclesiam Dei, solutus prope finem sæculi diabolus incitabit. 676
XI. De Gog et Magog, quos ad persequendam Ecclesiam Dei, solutus prope finem sæculi diabolus incitabit - XII. An ad ultimum supplicium pertineat impiorum, quod descendisse ignis de cœlo, et eosdem comedisse memoratur
XII. An ad ultimum supplicium pertineat impiorum, quod descendisse ignis de cœlo, et eosdem comedisse memoratur. 677
XII. An ad ultimum supplicium pertineat impiorum, quod descendisse ignis de cœlo, et eosdem comedisse memoratur - XIII. An tempus persecutionis Antichristi mille annis annumerandum sit
XIII. An tempus persecutionis Antichristi mille annis annumerandum sit. Ibid.
XIII. An tempus persecutionis Antichristi mille annis annumerandum sit - XIV. De damnatione diaboli cum suis, et per recapitulationem de resurrectione cum area omnium mortuorum, et de judicio ultimæ retributionis
XIV. De damnatione diaboli cum suis, et per recapitulationem de resurrectione cum area omnium mortuorum, et de judicio ultimæ retributionis. 679
XIV. De damnatione diaboli cum suis, et per recapitulationem de resurrectione cum area omnium mortuorum, et de judicio ultimæ retributionis - XV. Qui sint mortui, quos ad judicium exhibuit mare, vel quos mors et inferi reddiderunt
XV. Qui sint mortui, quos ad judicium exhibuit mare, vel quos mors et inferi reddiderunt. 680
XV. Qui sint mortui, quos ad judicium exhibuit mare, vel quos mors et inferi reddiderunt - XVI. De cœlo novo, et terra nova
XVI. De cœlo novo, et terra nova. 681
XVI. De cœlo novo, et terra nova - XVII. De Ecclesiæ glorificatione sine fine post finem
XVII. De Ecclesiæ glorificatione sine fine post finem. 683
XVII. De Ecclesiæ glorificatione sine fine post finem - XVIII. Quid apostolus Petrus de novissimo Dei judicio prædicarit
XVIII. Quid apostolus Petrus de novissimo Dei judicio prædicarit. 685
XVIII. Quid apostolus Petrus de novissimo Dei judicio prædicarit - XIX. Quid apostolus Paulus Thessalonicensibus scripserit de manifestatione Antichristi, cujus tempus dies Domini subsequetur
XIX. Quid apostolus Paulus Thessalonicensibus scripserit de manifestatione Antichristi, cujus tempus dies Domini subsequetur. 685
XIX. Quid apostolus Paulus Thessalonicensibus scripserit de manifestatione Antichristi, cujus tempus dies Domini subsequetur - XX. Quid idem apostolus in prima ad eosdem Epistola de resurrectione mortuorum docuerit
XX. Quid idem apostolus in prima ad eosdem Epistola de resurrectione mortuorum docuerit. 687
XX. Quid idem apostolus in prima ad eosdem Epistola de resurrectione mortuorum docuerit - XXI. Quid Isaias propheta de mortuorum resurrectione et de retributione judicii sit locutus
XXI. Quid Isaias propheta de mortuorum resurrectione et de retributione judicii sit locutus. 689
XXI. Quid Isaias propheta de mortuorum resurrectione et de retributione judicii sit locutus - XXII. Qualis futura sit egressio sanctorum ad videndas pœnas malorum
XXII. Qualis futura sit egressio sanctorum ad videndas pœnas malorum. 694
XXII. Qualis futura sit egressio sanctorum ad videndas pœnas malorum - XXIII. Quid prophetaverit Daniel de persecutione Antichristi, et de judicio Dei, regnoque sanctorum
XXIII. Quid prophetaverit Daniel de persecutione Antichristi, et de judicio Dei, regnoque sanctorum. Ibid.
XXIII. Quid prophetaverit Daniel de persecutione Antichristi, et de judicio Dei, regnoque sanctorum - XXIV. In Psalmis Davidicis quæ de fine sæculi hujus et novissimi Dei judicio prophetentur
XXIV. In Psalmis Davidicis quæ de fine sæculi hujus et novissimi Dei judicio prophetentur. 696
XXIV. In Psalmis Davidicis quæ de fine sæculi hujus et novissimi Dei judicio prophetentur - XXV. De prophetia Malachiæ, quæ Dei judicium ultimum declaratur, et quorumdam dicitur purificatorias pœnas facienda mundatio
XXV. De prophetia Malachiæ, quæ Dei judicium ultimum declaratur, et quorumdam dicitur purificatorias pœnas facienda mundatio. 699
XXV. De prophetia Malachiæ, quæ Dei judicium ultimum declaratur, et quorumdam dicitur purificatorias pœnas facienda mundatio - XXVI. De sacrificiis quæ sancti offerunt Deo sic; lacitura quomodo in diebus pristinis et annis prioribus lacuerunt
XXVI. De sacrificiis quæ sancti offerunt Deo sic; lacitura quomodo in diebus pristinis et annis prioribus lacuerunt. 700
XXVI. De sacrificiis quæ sancti offerunt Deo sic; lacitura quomodo in diebus pristinis et annis prioribus lacuerunt - XXVII. De separatione bonorum et malorum, per quam novissimi judicii discretio declaratur
XXVII. De separatione bonorum et malorum, per quam novissimi judicii discretio declaratur. 702
XXVII. De separatione bonorum et malorum, per quam novissimi judicii discretio declaratur - XXVIII. De lege Mosis spiritualiter intelligenda, ne in damnabilia murmura carnalis sensus incurrat
XXVIII. De lege Mosis spiritualiter intelligenda, ne in damnabilia murmura carnalis sensus incurrat. 705
XXVIII. De lege Mosis spiritualiter intelligenda, ne in damnabilia murmura carnalis sensus incurrat - XXIX. De adventu Eliæ ante judicium, cujus prædicatione Scripturarum secreta reserante Judæi convertentur ad Christum
XXIX. De adventu Eliæ ante judicium, cujus prædicatione Scripturarum secreta reserante Judæi convertentur ad Christum. Ibid.
XXIX. De adventu Eliæ ante judicium, cujus prædicatione Scripturarum secreta reserante Judæi convertentur ad Christum - XXX. Quod in libris Veteris Testamenti cum Deus legitur judicaturus, non evidenter Christi persona monstratur: sed ex quibusdam testimoniis, ubi Dominus Deus loquitur, appareat non dubie quod ipse sit Christus
XXX. Quod in libris Veteris Testamenti cum Deus legitur judicaturus, non evidenter Christi persona monstratur: sed ex quibusdam testimoniis, ubi Dominus Deus loquitur, appareat non dubie quod ipse sit Christus. 704
XXX. Quod in libris Veteris Testamenti cum Deus legitur judicaturus, non evidenter Christi persona monstratur: sed ex quibusdam testimoniis, ubi Dominus Deus loquitur, appareat non dubie quod ipse sit Christus - LIBER VIGESIMUS PRIMUS. — De fine debito civitatis diaboli, supplicio scilicet damnatorum sempiterno, deque humanis contra illud incredulorum argumentis
LIBER VIGESIMUS PRIMUS. — De fine debito civitatis diaboli, supplicio scilicet damnatorum sempiterno, deque humanis contra illud incredulorum argumentis. 708
LIBER VIGESIMUS PRIMUS. — De fine debito civitatis diaboli, supplicio scilicet damnatorum sempiterno, deque humanis contra illud incredulorum argumentis - CAPUT PRIMUM. De ordine disputationis, quæ prius disserendum est de perpetuo supplicio damnatorum cum diabolo, quam de æterna felicitate sanctorum
CAPUT PRIMUM. De ordine disputationis, quæ prius disserendum est de perpetuo supplicio damnatorum cum diabolo, quam de æterna felicitate sanctorum. Ibid.
CAPUT PRIMUM. De ordine disputationis, quæ prius disserendum est de perpetuo supplicio damnatorum cum diabolo, quam de æterna felicitate sanctorum - I. II. An possint corpora in ustione ignis esse perpetua
I. II. An possint corpora in ustione ignis esse perpetua. 709
I. II. An possint corpora in ustione ignis esse perpetua - III. An consequens sit ut corporeum dolorem sequatur carnis intentus
III. An consequens sit ut corporeum dolorem sequatur carnis intentus. ibid.
III. An consequens sit ut corporeum dolorem sequatur carnis intentus - IV. De naturalibus exemplis, quorum consideratio doceat posse inter cruciatus viventia corpora permanere
IV. De naturalibus exemplis, quorum consideratio doceat posse inter cruciatus viventia corpora permanere. 712
IV. De naturalibus exemplis, quorum consideratio doceat posse inter cruciatus viventia corpora permanere - V. Quanta sint quorum ratio nequeat agnosci, et tamen eadem vera esse non sit ambiguum
V. Quanta sint quorum ratio nequeat agnosci, et tamen eadem vera esse non sit ambiguum. 714
V. Quanta sint quorum ratio nequeat agnosci, et tamen eadem vera esse non sit ambiguum - VI. Quod non omnia miracula naturalia sint, sed plæraque humano ingenio modificata, pleraque autem dæmonum arte composita
VI. Quod non omnia miracula naturalia sint, sed plæraque humano ingenio modificata, pleraque autem dæmonum arte composita. 716
VI. Quod non omnia miracula naturalia sint, sed plæraque humano ingenio modificata, pleraque autem dæmonum arte composita - VII. Quod in rebus miris summa credendi ratio sit omnipotentia Creatoris
VII. Quod in rebus miris summa credendi ratio sit omnipotentia Creatoris. 718
VII. Quod in rebus miris summa credendi ratio sit omnipotentia Creatoris - VIII. Non esse contra naturam, cum in aliqua re, cujus natura innotuit, aliquid ab eo quod erat notum, incipit esse diversum
VIII. Non esse contra naturam, cum in aliqua re, cujus natura innotuit, aliquid ab eo quod erat notum, incipit esse diversum. 720
VIII. Non esse contra naturam, cum in aliqua re, cujus natura innotuit, aliquid ab eo quod erat notum, incipit esse diversum - IX. De gehenna, et æternarum qualitate pœnarum
IX. De gehenna, et æternarum qualitate pœnarum. 723
IX. De gehenna, et æternarum qualitate pœnarum - X. An ignis gehennæ, si corporalis est, possit malignos spiritus, id est dæmones incorporeos, tactu suo adurere
X. An ignis gehennæ, si corporalis est, possit malignos spiritus, id est dæmones incorporeos, tactu suo adurere. 724
X. An ignis gehennæ, si corporalis est, possit malignos spiritus, id est dæmones incorporeos, tactu suo adurere - XI. An hoc ratio justitiæ habeat, ut non sint extensoria pœnarum tempora, quam fuerint peccatorum
XI. An hoc ratio justitiæ habeat, ut non sint extensoria pœnarum tempora, quam fuerint peccatorum. 725
XI. An hoc ratio justitiæ habeat, ut non sint extensoria pœnarum tempora, quam fuerint peccatorum - XII. De magnitudine prævaricationis primæ, ob quam æterna pœna omnibus debeatur, qui extra gratiam liberantis salvatoris
XII. De magnitudine prævaricationis primæ, ob quam æterna pœna omnibus debeatur, qui extra gratiam liberantis salvatoris. 726
XII. De magnitudine prævaricationis primæ, ob quam æterna pœna omnibus debeatur, qui extra gratiam liberantis salvatoris - XIII. Contra opinionem eorum qui putant criminosis supplicia post mortem causa purgationis adhiberi
XIII. Contra opinionem eorum qui putant criminosis supplicia post mortem causa purgationis adhiberi. 727
XIII. Contra opinionem eorum qui putant criminosis supplicia post mortem causa purgationis adhiberi - XIV. De pœnis temporalibus istius vitæ, quibus subjecta est humana conditio
XIV. De pœnis temporalibus istius vitæ, quibus subjecta est humana conditio. 728
XIV. De pœnis temporalibus istius vitæ, quibus subjecta est humana conditio - XV. Quod omne opus gratiæ Dei eruentis nos de profunditate veteris mali, ad initri sæculi pertineat novitatem
XV. Quod omne opus gratiæ Dei eruentis nos de profunditate veteris mali, ad initri sæculi pertineat novitatem. 729
XV. Quod omne opus gratiæ Dei eruentis nos de profunditate veteris mali, ad initri sæculi pertineat novitatem - XVI. Sub quibus gratiæ legibus omnes regeneratiorum habeantur ætates
XVI. Sub quibus gratiæ legibus omnes regeneratiorum habeantur ætates. 730
XVI. Sub quibus gratiæ legibus omnes regeneratiorum habeantur ætates - XVII. De his qui putant nullorum hominum pœnas in æternum esse mansuras
XVII. De his qui putant nullorum hominum pœnas in æternum esse mansuras. 731
XVII. De his qui putant nullorum hominum pœnas in æternum esse mansuras - XVIII. De his qui novissimo judicio, propter intercessiones sanctorum, neminem hominum putant esse damnandum
XVIII. De his qui novissimo judicio, propter intercessiones sanctorum, neminem hominum putant esse damnandum. 732
XVIII. De his qui novissimo judicio, propter intercessiones sanctorum, neminem hominum putant esse damnandum - XIX. De his qui impunitatem omnium peccatorum promittunt etiam hæreticis, propter participationem corporis Christi
XIX. De his qui impunitatem omnium peccatorum promittunt etiam hæreticis, propter participationem corporis Christi. 733
XIX. De his qui impunitatem omnium peccatorum promittunt etiam hæreticis, propter participationem corporis Christi - XX. De his qui non omnibus, sed iis tantum qui apud Catholicos sunt renati, etiamsi postea in multa crimina erroresque proruperint, indulgentiam pollicentur
XX. De his qui non omnibus, sed iis tantum qui apud Catholicos sunt renati, etiamsi postea in multa crimina erroresque proruperint, indulgentiam pollicentur. 734
XX. De his qui non omnibus, sed iis tantum qui apud Catholicos sunt renati, etiamsi postea in multa crimina erroresque proruperint, indulgentiam pollicentur - XXI. De his qui eos qui permanent in catholica fide, etiamsi pessime vixerint, et ob hoc uri meruerint, tamen propter fidei fundamentum salvandos esse definiunt
XXI. De his qui eos qui permanent in catholica fide, etiamsi pessime vixerint, et ob hoc uri meruerint, tamen propter fidei fundamentum salvandos esse definiunt. ibid.
XXI. De his qui eos qui permanent in catholica fide, etiamsi pessime vixerint, et ob hoc uri meruerint, tamen propter fidei fundamentum salvandos esse definiunt - XXII. De his qui putant ea crimina, quæ inter cœcemoniarum opera committuntur, ad damnationis judicium non vocari
XXII. De his qui putant ea crimina, quæ inter cœcemoniarum opera committuntur, ad damnationis judicium non vocari. ibid.
XXII. De his qui putant ea crimina, quæ inter cœcemoniarum opera committuntur, ad damnationis judicium non vocari - XXIII. Contra opinionem eorum qui dicunt, nec diaboli, nec hominum malorum perpetua futura supplicia
XXIII. Contra opinionem eorum qui dicunt, nec diaboli, nec hominum malorum perpetua futura supplicia. 735
XXIII. Contra opinionem eorum qui dicunt, nec diaboli, nec hominum malorum perpetua futura supplicia - XXIV. Contra eorum sensum, qui in judicio Dei omnibus reis propter sanctorum preces putant esse parcendum
XXIV. Contra eorum sensum, qui in judicio Dei omnibus reis propter sanctorum preces putant esse parcendum. 736
XXIV. Contra eorum sensum, qui in judicio Dei omnibus reis propter sanctorum preces putant esse parcendum - XXV. An hi qui inter hæreticos baptizati sunt, et deterriores postea male vivendo facti sunt, vel hi qui apud Catholicos renati ad hæreses aut schismata transierunt, vel hi qui a Catholicis apud quos renati sunt, non recedentes, criminose vivere persisterunt, possint privilegio sacramentorum remissionem æterni sperare supplicii
XXV. An hi qui inter hæreticos baptizati sunt, et deterriores postea male vivendo facti sunt, vel hi qui apud Catholicos renati ad hæreses aut schismata transierunt, vel hi qui a Catholicis apud quos renati sunt, non recedentes, criminose vivere persisterunt, possint privilegio sacramentorum remissionem æterni sperare supplicii. 741
XXV. An hi qui inter hæreticos baptizati sunt, et deterriores postea male vivendo facti sunt, vel hi qui apud Catholicos renati ad hæreses aut schismata transierunt, vel hi qui a Catholicis apud quos renati sunt, non recedentes, criminose vivere persisterunt, possint privilegio sacramentorum remissionem æterni sperare supplicii - XXVI. Quid sit in fundamento habere Christum, et quibus si ondetur salus quasi per ignis ustrinam
XXVI. Quid sit in fundamento habere Christum, et quibus si ondetur salus quasi per ignis ustrinam. 745
XXVI. Quid sit in fundamento habere Christum, et quibus si ondetur salus quasi per ignis ustrinam - XXVII. Contra eorum persuasionem, qui putant sibi non obfutura peccata, in quibus, cum eleemosynas facerent, persisterent
XXVII. Contra eorum persuasionem, qui putant sibi non obfutura peccata, in quibus, cum eleemosynas facerent, persisterent. 746
XXVII. Contra eorum persuasionem, qui putant sibi non obfutura peccata, in quibus, cum eleemosynas facerent, persisterent - LIBER VIGESIMUS SECUNDUS. — De fine debito civitatis Dei, hoc est de æterna felicitate civitatis Dei. Adstruitur fides resurrectionis corporum, et explicatur qualis futura sit. Tum dicto quid acturi sint in corporibus immortalibus atque spiritualibus sancti, opus terminatur. CAPUT PRIMUM. De conditione Angelorum et hominum
LIBER VIGESIMUS SECUNDUS. — De fine debito civitatis Dei, hoc est de æterna felicitate civitatis Dei. Adstruitur fides resurrectionis corporum, et explicatur qualis futura sit. Tum dicto quid acturi sint in corporibus immortalibus atque spiritualibus sancti, opus terminatur. CAPUT PRIMUM. De conditione Angelorum et hominum. ibid.
LIBER VIGESIMUS SECUNDUS. — De fine debito civitatis Dei, hoc est de æterna felicitate civitatis Dei. Adstruitur fides resurrectionis corporum, et explicatur qualis futura sit. Tum dicto quid acturi sint in corporibus immortalibus atque spiritualibus sancti, opus terminatur. CAPUT PRIMUM. De conditione Angelorum et hominum - II. De æterna Dei et incommutabili voluntate
II. De æterna Dei et incommutabili voluntate. 752
II. De æterna Dei et incommutabili voluntate - III. De promissione æternæ beatitudinis sanctorum, et perpetuis suppliciis impiorum
III. De promissione æternæ beatitudinis sanctorum, et perpetuis suppliciis impiorum. 753
III. De promissione æternæ beatitudinis sanctorum, et perpetuis suppliciis impiorum - IV. Contra sapientes mundi, qui putant terrena hominum corpora ad cœleste habitaculum non posse transferri
IV. Contra sapientes mundi, qui putant terrena hominum corpora ad cœleste habitaculum non posse transferri. 754
IV. Contra sapientes mundi, qui putant terrena hominum corpora ad cœleste habitaculum non posse transferri - V. De resurrectione carnis, quam quidam mundo credentium non credunt
V. De resurrectione carnis, quam quidam mundo credentium non credunt. 755
V. De resurrectione carnis, quam quidam mundo credentium non credunt - VI. Quod bona conditorem suum Romulum diligendo deum fecerit; Ecclesia autem Christum, Deum credendo dilexerit
VI. Quod bona conditorem suum Romulum diligendo deum fecerit; Ecclesia autem Christum, Deum credendo dilexerit. 757
VI. Quod bona conditorem suum Romulum diligendo deum fecerit; Ecclesia autem Christum, Deum credendo dilexerit - VII. Quod ut mundus in Christum crederet, virtutis fuerit divinæ, non persuasionis humanæ
VII. Quod ut mundus in Christum crederet, virtutis fuerit divinæ, non persuasionis humanæ. 759
VII. Quod ut mundus in Christum crederet, virtutis fuerit divinæ, non persuasionis humanæ - VIII. De miraculis quæ ut mundus in Christum crederet facta sunt, et fieri mundo credente non desinunt
VIII. De miraculis quæ ut mundus in Christum crederet facta sunt, et fieri mundo credente non desinunt. 760
VIII. De miraculis quæ ut mundus in Christum crederet facta sunt, et fieri mundo credente non desinunt - IX. Quod universa miracula, quæ per martyres in Christi nomine fiunt, ei fidei testimonium ferant, qua in Christum martyres crediderunt
IX. Quod universa miracula, quæ per martyres in Christi nomine fiunt, ei fidei testimonium ferant, qua in Christum martyres crediderunt. 771
IX. Quod universa miracula, quæ per martyres in Christi nomine fiunt, ei fidei testimonium ferant, qua in Christum martyres crediderunt - X. Quanto dignius honorentur martyres, qui ideo multa mira obtinent, ut Deus verus colatur, quam dæmones, qui ob hoc quædam faciunt, ut ipsi dii esse credantur
X. Quanto dignius honorentur martyres, qui ideo multa mira obtinent, ut Deus verus colatur, quam dæmones, qui ob hoc quædam faciunt, ut ipsi dii esse credantur. 772
X. Quanto dignius honorentur martyres, qui ideo multa mira obtinent, ut Deus verus colatur, quam dæmones, qui ob hoc quædam faciunt, ut ipsi dii esse credantur - XI. Contra Platonicos, qui de naturalibus elementorum ponderibus argumentantur terrenum corpus in cœlo esse non posse
XI. Contra Platonicos, qui de naturalibus elementorum ponderibus argumentantur terrenum corpus in cœlo esse non posse. 775
XI. Contra Platonicos, qui de naturalibus elementorum ponderibus argumentantur terrenum corpus in cœlo esse non posse - XII. Contra calumnias infidelium, quibus Christianos de credita carnis resurrectione irrident
XII. Contra calumnias infidelium, quibus Christianos de credita carnis resurrectione irrident. 775
XII. Contra calumnias infidelium, quibus Christianos de credita carnis resurrectione irrident - XIII. An abortivi non pertineant ad resurrectionem, si pertinent ad numerum mortuorum
XIII. An abortivi non pertineant ad resurrectionem, si pertinent ad numerum mortuorum. 776
XIII. An abortivi non pertineant ad resurrectionem, si pertinent ad numerum mortuorum - XIV. An infantes in ea sint resurrecturi habitudine corporis, quam habituri erant ætatis accessu
XIV. An infantes in ea sint resurrecturi habitudine corporis, quam habituri erant ætatis accessu. ibid.
XIV. An infantes in ea sint resurrecturi habitudine corporis, quam habituri erant ætatis accessu - XV. An ad Dominici corporis modum omnium mortuorum resurrectura sint corpora
XV. An ad Dominici corporis modum omnium mortuorum resurrectura sint corpora. 777
XV. An ad Dominici corporis modum omnium mortuorum resurrectura sint corpora - XVI. Qualis intelligenda sit sanctorum conformatio ad imaginem Filii Dei
XVI. Qualis intelligenda sit sanctorum conformatio ad imaginem Filii Dei. 778
XVI. Qualis intelligenda sit sanctorum conformatio ad imaginem Filii Dei - XVII. An in suo sexu resuscitandæ atque mansuræ sint corpora feminarum
XVII. An in suo sexu resuscitandæ atque mansuræ sint corpora feminarum. ibid.
XVII. An in suo sexu resuscitandæ atque mansuræ sint corpora feminarum - XVIII. De viro perfecto, id est Christo, et corpore ejus, id est Ecclesia, quæ est ipsius plenitudo
XVIII. De viro perfecto, id est Christo, et corpore ejus, id est Ecclesia, quæ est ipsius plenitudo. 779
XVIII. De viro perfecto, id est Christo, et corpore ejus, id est Ecclesia, quæ est ipsius plenitudo - XIX. Quod omnia corporis vitia, quæ in hac vita humano contraria sunt decori, in resurrectione non sint futura, ubi manente naturali substantia, in unam pulchritudinem et qualitas concurret et quantitas
XIX. Quod omnia corporis vitia, quæ in hac vita humano contraria sunt decori, in resurrectione non sint futura, ubi manente naturali substantia, in unam pulchritudinem et qualitas concurret et quantitas. 780
XIX. Quod omnia corporis vitia, quæ in hac vita humano contraria sunt decori, in resurrectione non sint futura, ubi manente naturali substantia, in unam pulchritudinem et qualitas concurret et quantitas - XX. Quod in resurrectione mortuorum natura corporum quibuslibet modis dissipatorum in integrum undecumque revocanda sit
XX. Quod in resurrectione mortuorum natura corporum quibuslibet modis dissipatorum in integrum undecumque revocanda sit. 783
XX. Quod in resurrectione mortuorum natura corporum quibuslibet modis dissipatorum in integrum undecumque revocanda sit - XXI. De novitate corporis spiritualis, in quam sanctorum caro mutabitur
XXI. De novitate corporis spiritualis, in quam sanctorum caro mutabitur. 785
XXI. De novitate corporis spiritualis, in quam sanctorum caro mutabitur - XXII. De miseriis ac malis, quibus humanum genus merito primæ prævaricationis obnoxium est, et a quibus nemo nisi per Christi gratiam liberatur
XXII. De miseriis ac malis, quibus humanum genus merito primæ prævaricationis obnoxium est, et a quibus nemo nisi per Christi gratiam liberatur. 786
XXII. De miseriis ac malis, quibus humanum genus merito primæ prævaricationis obnoxium est, et a quibus nemo nisi per Christi gratiam liberatur - XXIII. De his quæ præter illa mala quæ bonis malisque communia sunt, ad justorum laborem specialiter pertinent
XXIII. De his quæ præter illa mala quæ bonis malisque communia sunt, ad justorum laborem specialiter pertinent. 787
XXIII. De his quæ præter illa mala quæ bonis malisque communia sunt, ad justorum laborem specialiter pertinent - XXIV. De bonis quibus etiam hanc vitam damnaticati obnoxiam Creator implevit
XXIV. De bonis quibus etiam hanc vitam damnaticati obnoxiam Creator implevit. 788
XXIV. De bonis quibus etiam hanc vitam damnaticati obnoxiam Creator implevit - XXV. De pervicacia quorumdam, qui resurrectionem carnis, quam, sicut prædictum est, totus mundus credit, impugnant
XXV. De pervicacia quorumdam, qui resurrectionem carnis, quam, sicut prædictum est, totus mundus credit, impugnant. 793
XXV. De pervicacia quorumdam, qui resurrectionem carnis, quam, sicut prædictum est, totus mundus credit, impugnant - XXVI. Quomodo Porphyrii definitio, qua beatis animis putat corpus omne fugiendum, ipsius Platonis sententia destruatur, qui dicit summum Deum diis promisisse, ut nunquam corporibus exuerentur
XXVI. Quomodo Porphyrii definitio, qua beatis animis putat corpus omne fugiendum, ipsius Platonis sententia destruatur, qui dicit summum Deum diis promisisse, ut nunquam corporibus exuerentur. 794
XXVI. Quomodo Porphyrii definitio, qua beatis animis putat corpus omne fugiendum, ipsius Platonis sententia destruatur, qui dicit summum Deum diis promisisse, ut nunquam corporibus exuerentur - XXVII. De contrariis definitionibus Platonis atque Porphyrii, in quibus si uterque alteri cederet, a veritate neuter deviaret
XXVII. De contrariis definitionibus Platonis atque Porphyrii, in quibus si uterque alteri cederet, a veritate neuter deviaret. 795
XXVII. De contrariis definitionibus Platonis atque Porphyrii, in quibus si uterque alteri cederet, a veritate neuter deviaret - XXVIII. Quid ad veram resurrectionis fidem vel Plato, vel Labeo, vel etiam Varro conferre sibi potuerint, si opiniones eorum in unam sententiam convenissent
XXVIII. Quid ad veram resurrectionis fidem vel Plato, vel Labeo, vel etiam Varro conferre sibi potuerint, si opiniones eorum in unam sententiam convenissent. ibid.
XXVIII. Quid ad veram resurrectionis fidem vel Plato, vel Labeo, vel etiam Varro conferre sibi potuerint, si opiniones eorum in unam sententiam convenissent - XXIX. De qualitate visionis, qua in futuro sæculo sancti Deum videbunt
XXIX. De qualitate visionis, qua in futuro sæculo sancti Deum videbunt. 796
XXIX. De qualitate visionis, qua in futuro sæculo sancti Deum videbunt - XXX. De æterna felicitate civitatis Dei, sablatoque perpetuo
XXX. De æterna felicitate civitatis Dei, sablatoque perpetuo. 801
XXX. De æterna felicitate civitatis Dei, sablatoque perpetuo - APPENDIX TOMI SEPTIMI OPERUM S. AUGUSTINI
APPENDIX TOMI SEPTIMI OPERUM S. AUGUSTINI. 803-806
APPENDIX TOMI SEPTIMI OPERUM S. AUGUSTINI - EPISTOLA AVRITI AD PALECONIUM de reliquiis S. Stephani, et de Luciani Epistola a se e græco in latinum versa
EPISTOLA AVRITI AD PALECONIUM de reliquiis S. Stephani, et de Luciani Epistola a se e græco in latinum versa. ibid.
EPISTOLA AVRITI AD PALECONIUM de reliquiis S. Stephani, et de Luciani Epistola a se e græco in latinum versa - ADMONITIO IN EPISTOLAM LUCIANI ad omnem Ecclesiam
ADMONITIO IN EPISTOLAM LUCIANI ad omnem Ecclesiam. 807-808
ADMONITIO IN EPISTOLAM LUCIANI ad omnem Ecclesiam - EPISTOLA LUCIANI ad omnem Ecclesiam, de revelatione corporis Stephani martyris primi et aliorum
EPISTOLA LUCIANI ad omnem Ecclesiam, de revelatione corporis Stephani martyris primi et aliorum. ibid.
EPISTOLA LUCIANI ad omnem Ecclesiam, de revelatione corporis Stephani martyris primi et aliorum - EPISTOLA ANASTASII AD LANDULFUM, de scriptura translationis protomartyris Stephani, quam e græco in latinum vertit
EPISTOLA ANASTASII AD LANDULFUM, de scriptura translationis protomartyris Stephani, quam e græco in latinum vertit. ibid.
EPISTOLA ANASTASII AD LANDULFUM, de scriptura translationis protomartyris Stephani, quam e græco in latinum vertit - SCRIPTURA de translatione S. Stephani de Jerusalem in urbem Byzantium
SCRIPTURA de translatione S. Stephani de Jerusalem in urbem Byzantium. ibid.
SCRIPTURA de translatione S. Stephani de Jerusalem in urbem Byzantium - EPISTOLA SEVERI ad omnem Ecclesiam, de virtutibus ad Jo. locorum conversionem in Minoricensi insula factis in præsentia reliquiarum S. Stephani
EPISTOLA SEVERI ad omnem Ecclesiam, de virtutibus ad Jo. locorum conversionem in Minoricensi insula factis in præsentia reliquiarum S. Stephani. 821
EPISTOLA SEVERI ad omnem Ecclesiam, de virtutibus ad Jo. locorum conversionem in Minoricensi insula factis in præsentia reliquiarum S. Stephani - DE MIRACULIS S. STEPHANI PROTOMARTYRIS LIBRI DUO
DE MIRACULIS S. STEPHANI PROTOMARTYRIS LIBRI DUO. 853-871
DE MIRACULIS S. STEPHANI PROTOMARTYRIS LIBRI DUO - LIBER PRIMUS. — Textus divinorum operum, quæ ostensum per beati protomartyris Stephani venerabile meritum, mandata quoque notitiæ fidelium ab Evodio in Ecclesia Uzali, cujus urbis pontificatum administrabat sacerdos dignissimus; Aurelio tunc temporis Augustino apud Hipponem dominicæ stationis dispensatore constituto. LIBER SECUNDUS. Varia referuntur miracula
LIBER PRIMUS. — Textus divinorum operum, quæ ostensum per beati protomartyris Stephani venerabile meritum, mandata quoque notitiæ fidelium ab Evodio in Ecclesia Uzali, cujus urbis pontificatum administrabat sacerdos dignissimus; Aurelio tunc temporis Augustino apud Hipponem dominicæ stationis dispensatore constituto. LIBER SECUNDUS. Varia referuntur miracula. 862
LIBER PRIMUS. — Textus divinorum operum, quæ ostensum per beati protomartyris Stephani venerabile meritum, mandata quoque notitiæ fidelium ab Evodio in Ecclesia Uzali, cujus urbis pontificatum administrabat sacerdos dignissimus; Aurelio tunc temporis Augustino apud Hipponem dominicæ stationis dispensatore constituto. LIBER SECUNDUS. Varia referuntur miracula